«Εμποροι ελπίδας»

Ο μεγάλος κίνδυνος στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς 

Παραμονή Πρωτοχρονιάς και οι ευχές για το νέο χρόνο είναι κυρίως, γεμάτες ελπίδα. Αλλωστε, όπως έλεγε και ο Ευριπίδης στην τραγωδία «Υψιπύλη», «Αελπτον ουδέν, πάντα δε ελπίζειν χρεών»-Τίποτε δεν είναι χωρίς ελπίδα, πάντα πρέπει να ελπίζουμε. 

Η ελπίδα είναι το αίσθημα εμπιστοσύνης στο μέλλον, το οποίο οδηγεί σε μια ήρεμη προσμονή για την πραγματοποίηση των ονείρων μας. Για αυτό και ο Αριστοτέλης χαρακτήριζε την ελπίδα ως «το όνειρο του ανθρώπου, που έχει ξυπνήσει». 

Το έδειξε και η τελευταία δημοσκόπηση της Pulse για τα  κριτήρια επιλογής ψήφου των πολιτών. Όπως προκύπτει, το βασικό κριτήριο επιλογής ψήφου των πολιτών είναι η προοπτική και η ελπίδα σε ότι αφορά την καθημερινότητά τους. Ο ένας στους δύο θα ψηφίσει με βάση την ελπιδα, ενώ πολύ χαμηλότερα, στο 22%, είναι το κριτήριο της σιγουριάς 

Σήμερα όμως, ο φόβος, η δυσπιστία και η αποθάρρυνση – το ακριβώς αντίθετο της ελπίδας – βασιλεύουν παντού. Η συλλογική απαισιοδοξία γίνεται viral. 

Πόλεμοι πραγματικοί και κοινωνικοί, ανισότητες που διευρύνονται συνεχώς, φτώχεια που εξαπλώνεται, ο μισθός που τελειώνει πολύ πριν τον μήνα… Φαινόμενα που έχουν αποσταθεροποιήσει την έννοια της ελπίδας. Αν δεν την έχουν σκοτώσει κιόλας! 

Αλλά, όταν ο στρατός χάνει την ελπίδα, ο πόλεμος χάνεται. Οταν ο λαός χάνει την πίστη του, το πολιτικό καθεστώς πέφτει. 

Ο Βοναπάρτης και η «αγορά» ελπίδας 

Ο Ναπολέων Βοναπάρτης το κατάλαβε αυτό καλά όταν κατά τη διάρκεια της ιταλικής εκστρατείας, σε ηλικία μόλις 28 ετών, δήλωνε: «  Μπορείς να ηγηθείς ενός λαού μόνο δείχνοντάς του ένα μέλλον: ένας ηγέτης είναι έμπορος ελπίδας». 

Ως αποτέλεσμα, οι στρατιώτες του ήταν έτοιμοι να τον ακολουθήσουν οπουδήποτε και να πεθάνουν στη μάχη γι’ αυτόν. 

Πράγματι, ο όρος του Ναπολέοντα, «έμπορος ελπίδας», υποδηλώνει ότι το να έχεις απλώς ένα όραμα δεν είναι αρκετό. Οι ηγέτες πρέπει επίσης να μπορούν να κάνουν τους πολίτες να πιστέψουν σε αυτό το όραμα,να το αγκαλιάσουν, να το ενσωματώσουν – εν ολίγοις, να το «αγοράσουν». 

Γιατί η απουσία ελπίδας γεννά κυνισμό, απάθεια, ακόμη και αυταρχισμό, γιατί αν τίποτα δεν μπορεί να αλλάξει, τότε όλα επιτρέπονται. 

«Εργαλείο χειραγώγησης 

Ο μεγάλος κίνδυνος όμως στην πολιτική, είναι η ελπίδα να γίνει ένα εργαλείο χειραγώγησης των πολιτών, από κάθε λογής πολιτικούς. Με αόριστες υποσχέσεις, με συνεχώς αναβαλλόμενες προσδοκίες. Τα παραδείγματα πολλά –από το παρελθόν και το παρόν. 

Καλή ώρα οι «ελπίδες» που προσφέρονται αφειδώς στους αγρότες για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους, αν φυσικά αποσύρουν τα μπλόκα. 

Είναι πραγματικές οι υποσχέσεις; Οι περισσότεροι αγρότες δεν φαίνεται να πείθονται. Φοβούνται ότι πρόκειται για υποσχέσεις κενές περιεχομένου. Οταν μάλιστα συνοδεύονται από την ξαφνική στοχοποίηση κάποιων αγροτοσυνδικαλιστών, που πρωτοστατούν στα μπλόκα, δεν είναι λίγοι εκείνοι που θεωρούν ότι η προτεινόμενη ελπίδα αντιπροσωπεύει ένα είδος προδοσίας του αγώνα τους. Και αυτό απογοητεύει  και αποξενώνει. Οχι μόνο από την κυβέρνηση, αλλά και από την πολιτική και το σύστημα, γενικότερα. 

Διάβρωση της ελπίδας 

Πολλοί διαγιγνώσκουν άλλωστε μια γενικότερη διάβρωση της σύγχρονης πολιτικής ελπίδας. Ενάντια στο σύνολο του πολιτικού συστήματος, με αποτέλεσμα οι άνθρωποι να αποστασιοποιούνται από την πολιτική. Γιατί βλέπουν την πολιτική να ολισθαίνει στην τεχνοκρατία, πιστεύοντας ότι μπορεί να αναθέσει πολλές στρατηγικές αποφάσεις στους ισχυρούς αλγόριθμους της Τεχνητής Νοημοσύνης. Από την άλλη,ενισχύεται ένα είδος συναισθηματικού λαϊκισμού, που προσφέρει τα πάντα και τίποτα.

Ολα αυτά τα φαινόμενα συνδέονται και με τα κίνητρα όσων νέων ή παλιών πολιτικών εμφανίζονται στην πολιτική σκηνή. Σα να θέτουν το ερώτημα:  γιατί θέλουν να ασχοληθούν με τα κοινά, τι νόημα δίνουν στις πράξεις τους.

Γιατί η προσφερόμενη ελπίδα δεν συμπίπτει με την επιτυχία, αλλά με την πίστη στις αξίες μας. Ακόμα κι αν η ελπίδα της πολιτικής ως συστήματος μπορεί να εξασθενεί, η ελπίδα του πολιτικού σε προσωπικό επίπεδο αποτελεί ηθική προϋπόθεση: χωρίς αυτήν, η πολιτική γίνεται καθαρά «συναλλακτική πράξη», δούναι και λαβείν. 

Ένας πολιτικός άλλωστε, μπορεί να χάσει εκλογές, να δει μεταρρυθμίσεις να διαλύονται, να υποστεί επώδυνους συμβιβασμούς και παρόλα αυτά να μην χάσει την ελπίδα, αν αυτό δεν συνδέεται με το άμεσο αποτέλεσμα αλλά με την ίδια την αξιοπρέπεια της πολιτικής δράσης.

«Να θέλεις αυτό που κάνεις»

Η ελπίδα του πολιτικού, σε προσωπικό επίπεδο, είναι η ικανότητα να ενεργεί χωρίς εγγύηση επιτυχίας, η προθυμία να ξεκινήσει από την αρχή μετά την ήττα, η άρνηση να υποβιβάσει το «καλό»,  σε προεκλογικούς υπολογισμούς. Μπορεί να αποτύχει, χωρίς να αισθάνεται άχρηστος. Αυτό θα καθιστούσε μάλιστα τους πολιτικούς λιγότερο ευάλωτους σε εκβιασμούς και στο δέλεαρ των κάθε λογής «συμφερόντων».

Για να παραφράσουμε το περίφημο απόφθεγμα του Ζαν Πολ Σαρτρ που έγινε σύμβολο του υπαρξισμού: «Ευτυχία δεν είναι να κάνεις αυτό που θέλεις, αλλά να θέλεις αυτό που κάνεις».

Η κεντρική του ιδέα είναι ότι δεν είμαστε απλώς θύματα των περιστάσεων: η ελπίδα και η ελευθερία έγκειται στον τρόπο που επιλέγουμε να ζήσουμε ή να «πολιτευθούμε»…

Μιχάλης Ψύλος / naftemporiki.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Διεθνής διαγωνισμός για ψηφιακή ξενάγηση στην Παλιά Πόλη

 

Ο Δήμος Ρόδου προκήρυξε διεθνή ανοικτό ηλεκτρονικό διαγωνισμό για την υλοποίηση του έργου «Ψηφιακός οδηγός περιήγησης στην Παλιά Πόλη της Ρόδου», με προϋπολογισμό 200.000 ευρώ. Κριτήριο ανάθεσης αποτελεί η πλέον συμφέρουσα από οικονομική άποψη προσφορά, βάσει βέλτιστης σχέσης ποιότητας – τιμής, ενώ ως καταληκτική ημερομηνία υποβολής προσφορών ορίζεται η 26η Ιανουαρίου 2026 και ώρα 15.00. 

Το έργο αφορά τη δημιουργία ενός ολοκληρωμένου ψηφιακού συστήματος προβολής και ανάδειξης του πολιτιστικού αποθέματος της Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου, η οποία από το 1988 αποτελεί μνημείο παγκόσμιας πολιτιστικής κληρονομιάς της UNESCO. Στο πλαίσιο του έργου, μετά από αναλυτική καταγραφή και τεκμηρίωση, θα επιλεγούν συνολικά 100 σημεία ενδιαφέροντος, τα οποία θα προβληθούν μέσω ειδικής διαδικτυακής πύλης και συναφών ψηφιακών εφαρμογών. 

Στόχος της πρότασης είναι η ψηφιακή ανάδειξη της ιστορικής και πολιτιστικής ταυτότητας της Μεσαιωνικής Πόλης με σύγχρονες, καινοτόμες και συνδυαστικές δράσεις, που αποσκοπούν στην ποιοτική αναβάθμιση της εμπειρίας των επισκεπτών, στο τουριστικό rebranding της πόλης και στη μεγιστοποίηση του πολλαπλασιαστικού οφέλους τόσο για τους επισκέπτες όσο και για την τοπική οικονομία. Το έργο έρχεται να συμπληρώσει και να αξιοποιήσει προηγούμενες αντίστοιχες δράσεις που έχουν υλοποιηθεί στη Ρόδο, εντασσόμενο στη συνολική στρατηγική του Δήμου και της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου για την ανάδειξη και προβολή των πολιτιστικών πόρων. 

Πέραν της ψηφιακής προβολής, το έργο περιλαμβάνει την ανάπτυξη διαδραστικού παιχνιδιού περιήγησης και ανακάλυψης της Μεσαιωνικής Πόλης, προσφέροντας μία βιωματική εμπειρία ξενάγησης και πλοήγησης. Μέσω κινητών συσκευών, οι επισκέπτες θα έχουν πρόσβαση σε ψηφιακό υλικό, όπως φωτογραφίες και βίντεο, το οποίο θα ενισχύει τη διάδραση και τον διάλογο κατά τη διάρκεια της περιήγησης. Παράλληλα, με τη χρήση τεχνητής νοημοσύνης, οι χρήστες θα μπορούν να απευθύνονται σε εικονικό ξεναγό – bot, αντλώντας πληροφορίες για τη Μεσαιωνική Πόλη και συνδέοντας το ιστορικό παρελθόν με το σύγχρονο πολιτιστικό αποτύπωμα της Ρόδου με παιγνιώδη και έξυπνο τρόπο. 

Το έργο απευθύνεται σε ευρύ φάσμα κοινού, συμπεριλαμβανομένων κατοίκων της Ρόδου, ομογενών, τουριστών από την Ελλάδα και το εξωτερικό, επισκεπτών ειδικών ενδιαφερόντων, ηλικιωμένων, νέων, μαθητών, φοιτητών και ερευνητών. Όλο το ψηφιακό περιεχόμενο θα είναι ελεύθερα προσβάσιμο και δωρεάν, δεν θα παράγει έσοδα και θα παρέχει ουδέτερη και αμερόληπτη πληροφόρηση για τη Μεσαιωνική Πόλη της Ρόδου. 

Στο πλαίσιο του έργου προβλέπεται η παραγωγή εκτεταμένου ψηφιακού περιεχομένου, που περιλαμβάνει συλλογή και τεκμηρίωση υλικού, συγγραφή σεναρίων εμπειριών περιήγησης, δημιουργία φωτογραφικού και βιντεοληπτικού υλικού, λήψεις drone και 360° βίντεο, ανάπτυξη διαδικτυακού τόπου προβολής, δημιουργία τρισδιάστατων μοντέλων, εφαρμογή περιήγησης για έξυπνες συσκευές, διαδραστικό παιχνίδι επιβράβευσης με τεχνολογίες επαυξημένης πραγματικότητας και τεχνητής νοημοσύνης με τίτλο «Ανακαλύψτε τη Μεσαιωνική Πόλη», εφαρμογή εικονικής πραγματικότητας, μεταφράσεις κειμένων από τα ελληνικά σε τρεις ξένες γλώσσες, εκπαίδευση προσωπικού, πιλοτική λειτουργία και δράσεις δημοσιότητας. 

Η διαδικτυακή πύλη θα οργανώνεται θεματικά, περιλαμβάνοντας ενότητες όπως η ιστορία της Ρόδου και της Μεσαιωνικής Πόλης, η αρχιτεκτονική και τα μνημεία, οι Ιωαννίτες Ιππότες, ιστορίες και θρύλοι, εκπαιδευτικός και θρησκευτικός τουρισμός, εφαρμογές εικονικής πραγματικότητας και διαδραστικές εμπειρίες «παίξε και ανακάλυψε». Για κάθε σημείο ενδιαφέροντος θα παρέχεται κείμενο περιγραφής 150 έως 200 λέξεων, συνοδευόμενο από μία έως τρεις αντιπροσωπευτικές φωτογραφίες. 

Μεταξύ των μνημείων που κατ’ ελάχιστο θα ενταχθούν στον ψηφιακό κόμβο περιλαμβάνονται, μεταξύ άλλων, το Παλάτι του Μεγάλου Μαγίστρου, η οδός Ιπποτών, οι πύλες της Μεσαιωνικής Πόλης, εκκλησίες, τζαμιά, προμαχώνες, πύργοι, δημόσια κτήρια, λιμάνια και χώροι πολιτισμού, με το σύνολο των αναφορών να είναι ενδεικτικό και να εξειδικεύεται περαιτέρω στο τεύχος δημοπράτησης.

Τέλος, στο πλαίσιο του έργου θα αναπτυχθούν τουλάχιστον τέσσερα θεματικά σενάρια περιήγησης, προσαρμοσμένα σε διαφορετικές κατηγορίες κοινού, τα οποία θα αποτελέσουν τη βάση για την ανάπτυξη των ψηφιακών εφαρμογών και των βιωματικών εμπειριών που φιλοδοξούν να μετατρέψουν τη Ρόδο σε πεδίο μιας νέας, σύγχρονης πολιτιστικής εμπειρίας. 

Σοφία Κοντογιάννη / tornosnews.gr           

Διαβάστε Περισσότερα »

Είναι η Καρυστιανού ο Τσίπρας του 2026; - Του Κώστα Βαξεβάνη

Τι είναι αυτό που αποκαλούµε πολιτική, του αποδίδουµε θαυµατουργές διαστάσεις και καταλήγουµε να το αµφισβητήσουµε χαρακτηρίζοντάς το ως «σύστηµα»; 

Είναι η πολιτική το σύστηµα της επιβεβληµένης εξουσίας, της διαπλοκής και της διαφθοράς που οι περισσότεροι αντιλαµβάνονται ως πολιτική ή έχουµε καταλήξει να ζούµε τη στρέβλωσή της; 

Η πολιτική (εξ ορισµού) αφορά την κοινωνία, την οργάνωσή της και την κοινή ζωή των ανθρώπων. Οι αποφάσεις που λαµβάνονται στο πλαίσιο αυτού που αποκαλούµε πολιτική είναι πολυδιάστατες και η εγκυρότητα ή η εφαρµογή τους δεν έχουν να κάνουν µε συναινέσεις και οµοφωνίες. Αντιθέτως, είναι αποτέλεσµα συγκρούσεων και αντιτιθέµενων συµφερόντων που εµφανίζονται σε κάθε έκφραση της πολιτικής, ακόµη και την πιο αθώα. Τα πάντα είναι πολιτική. Ακόµη και η άποψη «δεν ασχολούµαι µε την πολιτική» είναι πολιτική άποψη και µάλιστα επικίνδυνη και συντηρητική, αφού αναθέτει σε άλλους να παίρνουν τις αποφάσεις και να καθορίζουν το παρόν και το µέλλον (µας). 

Η άσκηση της πολιτικής µέσα στη δηµοκρατία δεν καθαγιάζεται από την ανωτερότητα του σκοπού και των προθέσεων. Είναι αποτέλεσµα µάχης που αναδεικνύει, εκτός από ηγέτες και λύσεις, ψεύτες, απατεώνες και αδιέξοδα. Σήµερα µοιάζει να ζούµε την κατά Γκράµσι «εποχή των τεράτων», όπου το παλιό πεθαίνει και το νέο δεν έχει γεννηθεί ακόµη. Η δηµοκρατία (και η πολιτική µέσα σε αυτή) αδυνατεί να κινητοποιήσει την κοινωνία ώστε να συµµετέχει στις αποφάσεις. Αυτό από µόνο του αποτελεί ήττα της δηµοκρατίας και έλλειµµα της πολιτικής. Το να προσέρχεται στις κάλπες το 40% των ψηφοφόρων είναι µέτρο της πολιτικής.

Γιατί ο κόσµος δεν εµπιστεύεται τους πολιτικούς; Γιατί τους θεωρεί συνοδοιπόρους του ψέµατος; Γιατί η µόνη ισχυρή πολιτική σχέση είναι αυτή που προάγει το προσωπικό συµφέρον, δηλαδή η πελατειακή σχέση; Το πρόβληµα δεν αφορά µόνο την Ελλάδα. Η πολιτική βρίσκεται σε κρίση παγκόσµια. Στην Ελλάδα όµως ως πολιτικά στοιχεία δεν αναγνωρίζονται αυτά που επιφέρουν λύσεις, αλλά όσα ικανοποιούν το παθογενές σύστηµα της διαπλοκής. Η εγχώρια πολιτική είναι η ισχύς που δεν εκπορεύεται από τις θεσµικές λειτουργίες, αλλά από την παραβίασή τους. Αυτό πλέον γίνεται αντιληπτό ως σταθερή πολιτική και ασφάλεια που παρέχει ο «ισχυρός ηγέτης» επειδή ακριβώς παραβίασε την πολιτική χωρίς να δώσει λογαριασµό. 

Το 2015, ύστερα από δεκαετίες, η πολιτική επανέκτησε οραµατικά στοιχεία και κινητοποίησε τους πολίτες οι οποίοι συµµετείχαν στις πολιτικές διαδικασίες (κορυφαία στιγµή αυτή του δηµοψηφίσµατος) περιµένοντας µια δίκαιη αλλαγή. ∆έκα χρόνια µετά, το «σύστηµα» της πολιτικής έχει επανέλθει στις παλιές εργοστασιακές ρυθµίσεις. Οι λόγοι είναι και αντικειµενικοί (ο ΣΥΡΙΖΑ δέχτηκε πρωτοφανή επίθεση, πολλές φορές µε fake κατηγορίες) αλλά και υποκειµενικοί (η ηγεσία και η ηγετική του οµάδα δεν µπόρεσαν να παραγάγουν το νέο που περίµενε η κοινωνία και διαχύθηκαν µέσα σε βολικές ιδεοληψίες και εµµονές). 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης σήµερα, παρότι φορέας της πιο καταστροφικής πολιτικής που γνώρισε η χώρα από τη µεταπολίτευση, παραµένει κυρίαρχος. Οι κοινωνικές µάζες, που θα µπορούσαν να τον απειλήσουν ή να τον τιµωρήσουν, επιλέγουν τον καναπέ και την αποχή. Από την άλλη µεριά η αντιπολίτευση µοιάζει να παίζει το παιχνίδι του Μητσοτάκη, αφού ετεροκαθορίζεται από την πολιτική του παρουσιάζοντάς τον ως κάτι κακό από το οποίο τελικώς οµολογεί µε τον τρόπο αυτό ότι εξαρτάται. Τι θα συµβεί λοιπόν; Θα παραµείνει η χώρα όµηρος στο καθεστώς µιας πολιτικής που λειτουργεί ως ανώνυµη εταιρεία µε µεγαλοµέτοχο τον πρωθυπουργό; 

Τα αριθµητικά στοιχεία στις δηµοσκοπήσεις (αυτά που αφορούν τα ποσοστά των κοµµάτων) δεν δίνουν απάντηση. Υπάρχει ωστόσο απάντηση στα λεγόµενα ποιοτικά στοιχεία που αναλύουν τη διάθεση του εκλογικού σώµατος. Οι πολίτες επιµένουν να θέλουν κάτι νέο και οραµατικό στην πολιτική ώστε να εκφραστούν. Επιµένουν ότι οι θεσµοί µε κύριο αυτόν της ∆ικαιοσύνης δεν λειτουργούν και παρά την προπαγάνδα επικροτούν διεκδικήσεις όπως αυτές των αγροτών. 

Την ίδια ώρα τα µικρά ανήσυχα κόµµατα εισπράττουν ποσοστά όποτε εκφράσουν αντιπαραθετικό λόγο. Το επερχόµενο κόµµα Τσίπρα αντιµετωπίζεται µε δυσπιστία, αφού το 80% των πολιτών θεωρεί ότι δεν έχει να κοµίσει κάτι νέο και µόλις ένα 20% ασχολείται µε τον θόρυβο που παράγει όχι ο Τσίπρας ο ίδιος αλλά η αναταραχή που δηµιουργείται µέσα στον προοδευτικό χώρο. 

Υπάρχει και το φαινόµενο Καρυστιανού. Το θέµα δεν είναι το υψηλό ποσοστό που φαίνεται να συγκεντρώνει ένα κόµµα στο οποίο θα εµπλέκεται. Το κύριο είναι γιατί επιλέγουν τη µη πολιτικό Καρυστιανού όσοι την επιλέγουν. Γιατί ακριβώς δεν έχει σχέση µε την πολιτική ως ανακυκλωµένη στερεοτυπία και κενολογία. Μπορούν η Καρυστιανού κι ένα κόµµα γύρω από αυτήν να φέρουν πολιτική µεταβολή ή να κυβερνήσουν; Το ερώτηµα µπαίνει όλο και πιο συχνά, ακριβώς για να επιχειρηµατολογήσει το παλιό σύστηµα ότι είναι ξένη και κατ’ επέκταση ανίκανη για την πολιτική. Ας αφήσουµε αυτό το ερώτηµα να απαντηθεί από τη ζωή, η οποία σε ό,τι αφορά την πολιτική γέννησε µεν ικανούς, αλλά Ακηδες, Μητσοτάκηδες και «αριστερούς» Μαρεβάκηδες. 

Οποιος επιλέγει στις δηµοσκοπήσεις το «κόµµα Καρυστιανού» δεν απαντά στο αν τη θεωρεί ικανή να κυβερνήσει ή να σταθεί πολιτικά. Τη διαλέγει γιατί θεωρεί ότι πρέπει να αλλάξουν τα µέτρα και τα γράδα της πολιτικής. Με την Καρυστιανού, είτε είναι ικανή να πολιτευτεί είτε αποτύχει παταγωδώς, ο πολίτης κάνει επιλογή έξω από το πλαίσιο. Τόσο στην αφετηρία της απόφασης, αφού τη βλέπει σαν µια καθαρή και οραµατική αντίληψη για την πολιτική, όσο και στην κατάληξή της που είναι η τιµωρία όλων αυτών που τον εξαπάτησαν. 

Οποιος λέει ότι θα ψήφιζε το «κόµµα Καρυστιανού» δεν τη φαντάζεται να µοιράζει υπουργεία ή σπαθάκια σε τελετές µε ευέλπιδες. Απαντάει στην ανάγκη που νιώθει να µπει ένα τέλος στην πολιτική ως παραγωγό ψέµατος και απόγνωσης. 

Το αφήγηµα Μητσοτάκη περί αριστείας και µεσσιανικής τεχνοκρατίας, που εσχάτως υιοθετήθηκε και από τα ρετιρέ της αριστερής πολυκατοικίας, δεν απασχολεί κανέναν. Η κοινωνία στενάζει από την πολιτική που εφαρµόζεται και ταυτόχρονα από αυτό που αποτελεί αντίληψη για το τι είναι πολιτική. Ενα κλειστό δηλαδή σύστηµα, µια πειραγµένη επετηρίδα µε υποψήφιους πρωθυπουργούς και βουλευτές που επιλέγουν κατά το δοκούν τον επιχειρηµατία του οποίου θα γυαλίσουν τα παπούτσια. 

Η χώρα χρειάζεται άλλη κυβέρνηση, ταυτόχρονα όµως χρειάζεται και επαναφορά της πολιτικής στο όραµα, στον σχεδιασµό και στην αντιπαράθεση για το καλό της κοινωνίας. Σε αυτό απαντά όποιος επιλέγει την Καρυστιανού στις δηµοσκοπήσεις, είτε έχει δίκιο είτε άδικο για την επιλογή του. Εχει επίσης σηµασία ότι η µάνα των Τεµπών, επιλέγοντας να δώσει έναν προσωπικό αγώνα χωρίς ιδιοτέλεια, συναντά τις αγωνίες της κοινωνίας. Αυτό επαναφέρει ένα αξιακό σύστηµα στην πολιτική. Ποιος ξέρει, ίσως η Καρυστιανού αποδειχτεί ο Τσίπρας του 2026, χωρίς την εµµονή να αντιγράψει κάποιον Παπανδρέου. 

Κώστας Βαξεβάνης / koutipandoras.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Ερωτήματα για τη στάση της Αρχαιολογίας απέναντι στην εγκατάσταση ανεμογεννητριών στον Προφήτη Ηλία

 

Τη στάση της Αρχαιολογίας στο θέμα της εγκατάστασης ανεμογεννητριών στην αρχαιολογική περιοχή «Ιτριώνα» στον Προφήτη Ηλία, καταγγέλλει -με ανάρτησή του στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης- ο πρόεδρος του Εργατικού Κέντρου Ρόδου και πρόεδρος της Εθελοντικής Ομάδας Αντιμετώπισης Καταστροφών (ΕΘΟΜΑΚ) Σαλάκου, Παναγιώτης Εγγλέζος. 

Όπως επισημαίνει, την ημέρα των Χριστουγέννων κλιμάκιο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας – υπό άκρα μυστικότητα- βρέθηκε στο σημείο, προσεγγίζοντάς το από παράδρομους και διαλυμένους δρόμους. «Όταν οι… «αυτοψίες» γίνονται αθόρυβα και από πίσω δρόμους, δεν μιλάμε για τυπική διαδικασία, αλλά για μεθόδευση» αναφέρει, σημειώνοντας ότι «η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν έχει ρόλο διευκολυντή επενδυτικών σχεδίων, ούτε μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά ως προς την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς». 

Παράλληλα, τονίζει ότι η κοινωνία της Ρόδου δεν είναι ούτε αμέτοχη ούτε δεδομένη. «Αν κάποιοι πιστεύουν ότι τέτοιες αποφάσεις θα περάσουν χωρίς αντίδραση, κάνουν σοβαρό λάθος» αναφέρει χαρακτηριστικά.

Σύνταξη: Χριστίνα Μέγα 

Με πληροφορίες από ertnews

=============================

Η Ανάρτηση του Παναγιώτη Εγγλέζου 

Η επιμονή της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας να προχωρήσει στη χορήγηση άδειας για την εγκατάσταση δύο –κατά τα λεγόμενά τους «μικρών»– ανεμογεννητριών στην περιοχή Ιτριώνα, πίσω από τις εγκαταστάσεις των πρώην παιδικών κατασκηνώσεων του Προφήτη Ηλία, προκαλεί σοβαρά ερωτήματα 

για μια περιοχή με σαφές ιστορικό, αρχαιολογικό και περιβαλλοντικό αποτύπωμα,

Μιλάμε για επιμονή ή για κάτι άλλο;;;

πριν από δύο ημέρες κλιμάκιο της Αρχαιολογικής Υπηρεσίας βρέθηκε στο σημείο, προσεγγίζοντάς το από παράδρομους και διαλυμένους δρόμους.....

Χωρίς καμία επίσημη ενημέρωση.

Χωρίς διαφάνεια.

Χωρίς την παραμικρή παρουσία ή γνώση της τοπικής κοινωνίας.

Αυτή η πρακτική δείχνει ξεκάθαρα τη σπουδή και τη βιασύνη να προχωρήσει η αδειοδότηση, πριν υπάρξουν αντιδράσεις. Όταν οι «αυτοψίες» γίνονται αθόρυβα και από πίσω δρόμους, δεν μιλάμε για τυπική διαδικασία αλλά για μεθόδευση.

Η Αρχαιολογική Υπηρεσία δεν έχει ρόλο διευκολυντή επενδυτικών σχεδίων, ούτε μπορεί να λειτουργεί επιλεκτικά ως προς την προστασία της πολιτιστικής κληρονομιάς. Η έννοια της «ανάπτυξης» δεν μπορεί να χρησιμοποιείται ως άλλοθι για παρεμβάσεις σε ευαίσθητες περιοχές.

Τα ερωτήματα είναι συγκεκριμένα και απαιτούν απαντήσεις:

Γιατί αυτή η επιμονή;

Γιατί αυτή η βιασύνη;

Γιατί δεν έχει απαντήσει στα ερωτήματα της τοπικής κοινωνίας;

Ποιος αποφασίζει ερήμην της κοινωνίας;

Η κοινωνία της Ρόδου δεν είναι ούτε αμέτοχη ούτε δεδομένη.

Αν κάποιοι πιστεύουν ότι τέτοιες αποφάσεις θα περάσουν χωρίς αντίδραση, κάνουν σοβαρό λάθος.

Η ευθύνη είναι προσωπική, κύριοι της αρχαιολογίας ο τόπος δεν σας ανήκει δεν σας έδωσε κάνεις την άδεια να ξεπουλήσετε τον τόπο μας...

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Βρέθηκε σώο το 10χρονο αγοράκι που είχε χαθεί στην Κρητηνία

 

Ανήμερα των Χριστουγέννων σήμανε συναγερμός στην Πολιτική Προστασία του Δήμου Ρόδου. Αιτία, ένα δεκάχρονο αγοράκι στο ορεινό χωριό Κρητηνία στην δυτική πλευρά του νησιού της Ρόδου. 

Κατά τις 6 το απόγευμα εξαφανίστηκε έξω από το σπίτι του, από τον χώρο όπου έπαιζε, τρομάζοντας τους οικείους του. Ειδοποιήθηκαν αμέσως, η Αστυνομία και η Πολιτική Προστασία του Δήμου Ρόδου. Ακολούθησε το Silver Alert και οι ειδοποιήσεις των εθελοντικών ομάδων της Ρόδου. 

Σε περίπου μισή ώρα ξεκίνησαν το ψάξιμο πεζοπόρα τμήματα εθελοντών, αρχικά περιμετρικά από τον χώρο εξαφάνισης. Δύο περίπου ώρες μετά, ο νεαρός βρέθηκε μέσα στο σκοτάδι 700μ. περίπου από το σπίτι του, χωρίς προβλήματα. 

Ο επικεφαλής της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Ρόδου, Αντιδήμαρχος, Μιχάλης Θωμάτος, δήλωσε στο ERTnews: «Όλες οι εθελοντικές ομάδες του νησιού κινητοποιήθηκαν άμεσα και δήλωσαν συμμετοχή, με ένα μόνο μήνυμα και μάλιστα, ανήμερα των Χριστουγέννων. Η αυταπάρνηση των εθελοντών του νησιού, σε ό,τι χρειαστεί και όποτε χρειαστεί, είναι κάτι πραγματικά απίστευτο. Είναι η ελπίδα που σε κάνει να λες πως κάτι έχει απομείνει… Είναι αυτό το «κάτι» που ίσως σου ψιθυρίζει ότι τελικά, υπάρχει ελπίδα. Χρόνια πολλά και καλά, λοιπόν, σε αυτή τη μεγάλη οικογένεια της Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Ρόδου. Γιατί μόνο η οικογένεια είναι δίπλα σου, όποτε χρειαστεί και όπου χρειαστεί». 

Ρεπορτάζ: Γιώργος Αθανασίου: ertnews

Διαβάστε Περισσότερα »

Χριστούγεννα: Η μαγεία, οι μάγοι και οι μάγκες

Η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων δεν είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας. 

Έχει δίκιο ο Μητσο­τάκης όταν λέει ότι υπάρ­χουν δύο Ελλάδες. Πάντοτε υπήρ­χαν. Αυτή που απο­θε­ώ­νει τον Πιερ­ρα­κάκη ως το απόλυτο success story κι αυτή που βρίσκε­ται στους δρόμους, είτε με τα τρα­κτέρ είτε με άδειο πορ­το­φόλι. Κρίμα που ο πρω­θυ­πουρ­γός δεν μοίρασε σε όλους τους πολίτες το αση­μένιο γούρι με τα αρχικά του ονόμα­τός του, μήπως αλλάξει η τύχη τους την και­νούρ­για χρο­νιά. 

Υπάρ­χουν επίσης δύο «Χρι­στούγεννα»: των παπα­δια­μα­ντι­κών ηρώων που θα αρκε­στούν ανα­γκα­στικά σε ένα εορ­τα­στικό δείπνο στο σπίτι τους και σε αυτούς που θα το απο­λαύσουν σε κάποιο πολυ­τε­λές εστια­τόριο ή μπου­ζου­κο­μάγαζο. Οι πρώ­τοι θα περάσουν καλύτερα, διότι αντί για τα τετριμ­μένα ανέκδοτα, θα επα­να­λαμ­βάνουν ατάκες από την εξε­τα­στική και θα γελάνε μέχρι δακρύων. Θα ξεχα­στούν για λίγο και δεν θα χαζέψουν τα δια­χρο­νικά σκίτσα του Μποστ με τη Μαμά Ελλάδα να μαλώ­νει τον γιο της: «Πει­να­λέων δεν πρω­σέχεις/ κε τον νουν αλλού τον έχεις/ κάνεις το μυαλό σου είνε στο πέζειν κε εις τας πεζο­δρο­μίας/ και δεν μελε­τάς τας τημάς της αγω­ρα­νο­μίας». 

Ωστόσο λόγω ακρι­βού ηλε­κτρι­κού ρεύμα­τος τα φωτάκια στα στο­λι­σμένα δέντρα και τα μπαλ­κόνια θα ανα­βο­σβήνουν με βάρ­διες. Θα λείψουν από τη φάτνη και τα αρνάκια που τα θέρισε η ευλο­γιά. Θα λείψει ή του­λάχι­στον θα περιο­ρι­στεί η κατα­να­λω­τική υστε­ρία άλλων επο­χών, αφού είμα­στε η τελευ­ταία χώρα ως προς την αγο­ρα­στική δύναμη. Κανένας Αρθουρ Μίλερ δεν θα μας εξη­γήσει τον θάνατο του εμπο­ράκου, πώς δούλε­ψαν οι μυλόπε­τρες του άγριου καπι­τα­λι­σμού και τον έκα­ναν αλεύρι. Οι μάγοι ανέβα­λαν το ταξίδι τους στη Βηθλεέμ, νιώ­θο­ντας άσχημα που τα δώρα τους είναι σμύρνα, χρυ­σός και λιβάνι και αρνήθη­καν να συμ­με­τάσχουν στο birthday party ενός θείου βρέφους, όταν χιλιάδες παι­διά βρήκαν τον θάνατο από τον σύγ­χρονο Ηρώδη στη Γάζα. 

Μόνο στην Ελλάδα, με μια επι­τυ­χη­μένη πλα­στο­προ­σω­πία οι μάγοι έγι­ναν οι τρεις μάγκες: Φρα­πε­σάρ, Χασα­πόρ και Μαγει­ρίσαρ. Και ο Άγιος Βασίλης το σκέφτε­ται αν θα έρθει. Όλοι Ferrari και Porsche του ζητάνε. Πού να χωρέσουν στο έλκη­θρο! 

Λέγε­ται ότι το «επί γης ειρήνη» δεν θα ακου­στεί φέτος στην Ευρω­παϊκή Ένωση. Η χορω­δία των ηγε­τών της ΕΕ θα ψάλει το «μάχαι­ραν έδω­κας, μάχαι­ραν θα λάβεις» σε ανοι­χτή ακρόαση με το Κρεμ­λίνο. Στη χώρα μας ο χρι­στου­γεν­νιάτι­κος εφιάλ­της δεν θα είναι οι καλι­κάν­τζα­ροι με τα πριόνια, αλλά η φωνή από τα «γαλάζια παπα­γα­λάκια» των ΜΜΕ που θα ακούμε σε ένα πυρη­νικό κατα­φύγιο να μας λέει ότι ο Πούτιν ετοι­μάζε­ται να κατα­λάβει τη Μακε­δο­νία και να υψώ­σει τη ρωσική σημαία στον Λευκό Πύργο. 

Γι’ αυτό τελικά η μαγεία των Χρι­στου­γέν­νων να μην είναι υπόσχεση ευτυ­χίας, αλλά μία πιστο­ποίηση της ανθρώ­πι­νης ευθραυ­στότη­τας που τη γλυ­καίνουμε με κου­ρα­μπιέδες και μελο­μα­κάρονα. Ας ανα­ζη­τήσουμε μια μαγεία εσω­τε­ρική, όχι αφελή αλλά γεν­ναία κι αυτό δεν σημαίνει ήττα ούτε συνθη­κο­λόγηση. Ας πετάξουμε στην άκρη τις φαντα­χτε­ρές γιρ­λάντες και τα πλα­στικά συναι­σθήματα, το σύν­δρομο της ηθι­κο­λο­γίας ή της υπο­κρι­τι­κής ευσέβειας, ας αντι­κα­τα­στήσουμε τα χρυ­σο­ποίκιλτα άμφια με την ταπει­νότητα της φάτ­νης. Εκεί, μέσα στην ανε­πι­τήδευτη εγγύτητα, ίσως ο κόσμος να μοιάζει λιγότερο εχθρι­κός και αλη­θινά μαγι­κός κι έτσι να ξανα­βρούμε και το χαμένο νήμα της γιορ­τής. 

photos EUROKINISSI

Χρύσα Κακατσάκη / documentonews.gr

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Όλος ο ΟΠΕΚΕΠΕ σε μια φωτογραφία και ένα σκίτσο...

Η κεφάτη παρέα της φωτογραφίας είδε στην πορεία του χρόνου τους κόπους της να ανταμείβονται... 

Μια φωτογραφία, όλες οι λέξεις για τον ΟΠΕΚΕΠΕ. 

Ο Ξυλούρης, γνωστότερος ως «Τζιτζής», που από… λάθος (λέμε τώρα) κατέληξε γνωστός ανά το πανελλήνιο ως «Φραπές», είχε ακόμη τότε κατάμαυρα γένια και πλούσια μαύρη κόμη. Ήταν, βλέπετε, ο καιρός που ο Κυριάκος ήταν ακόμη αρχηγός της αντιπολίτευσης, καβάλα στο άλογο που τον έφερνε στην κατάληψη της εξουσίας το ΄19. 

Αριστερά του είχε τον οικογενειακό κουμπάρο «Τζιτζή», δίπλα στον οποίο, εξ αριστερών, εκτός κάδρου, καθόταν ο Στρατάκης, επονομαζόμενος και «χασάπης». 

Δεξιά του αρχηγού, καθόταν ο κομματικά στενότερος τότε συνεργάτης του, Λευτέρης Αυγενάκης, τον οποίο είχε τοποθετήσει στη θέση του γραμματέα του κόμματος. Λίγο καιρό αργότερα, μετά την σαρωτική επικράτηση της ΝΔ, ο γραμματέας της, άνθρωπος της οικογένειας στο Ηράκλειο, θα αναλάμβανε το υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης. 

Όρθιος, έχοντας γυρτός αγκαλιάσει αυτάρεσκα τον μετέπειτα υπουργό του, ο επονομαζόμενος και «Κλούνεϊ» της κρητικής αγροτιάς, Μύρος Χιλετζάκης. Όλοι τους χαρωποί, αγραβάτωτοι, η φωτογραφία να… ξεχειλίζει από το κέφι, την άνεση και το σφρίγος που τους έδιναν η κοινή καταγωγή και η εδραία πεποίθηση ότι έρχονταν για να αναλάβουν τις τύχες της χώρας, των αγροτοκτηνοτροφικών ζητημάτων συμπεριλαμβανομένων. 

Σε κάτι τέτοια τραπέζια, όπως αυτό του φωτογραφικού ενσταντανέ, μπήκαν προφανώς οι βάσεις για την εφαρμογή της Βορίδειας άποψης, να γίνει ό,τι χρειάζεται ώστε να μην ξανασυμβεί το ατύχημα απώλειας της εξουσίας από τους ιδιοκτήτες της χώρας. Δούλεψαν πολλοί γι’ αυτό, κάποιοι μάλλον το παράκαναν με το αζημίωτο κι έτσι σήμερα πια, εκτός από αραιωμένα και ψαρά μαλλιά, ενεοί διακρίνουμε να χορεύουν εκατομμύρια ευρώ σε λογαριασμούς «ταπεινών» αγροτοποιμένων. 

Η δουλειά πάντως τελεσφόρησε και με το αδιανόητα παραπάνω, το γαλάζιο 41% του ΄23, στον αγροτικό πληθυσμό της χώρας είχε εκτιναχθεί στο 48%, η πάλαι ποτέ «πρασινοκόκκινη» δημοκρατική Κρήτη απ’ άκρη σ’ άκρη έγινε ολόμπλαβη (βαθιά μπλε, στην κρητική διάλεκτο). 

Η κεφάτη παρέα της φωτογραφίας είδε στην πορεία του χρόνου τους κόπους της να ανταμείβονται, το κέφι κι η χαρά έπιασαν ταβάνι, ο ΟΠΕΚΕΠΕ δεν τους έτυχε, το σχέδιο ΟΠΕΚΕΠΕ πέτυχε. Διάνα. 

Γιώργης Βοριζανός /efsyn.gr

-----------------------------------------------

Τα μακριά χέρια και τα μαχαίρια… 

Σκίτσο του Γιάννη Δερμεντζόγλου από το Tvxs.gr.

Διαβάστε Περισσότερα »

Κώστας Βαξεβάνης: Δεν υπάρχει δρόμος να κλείσουν οι αγρότες

Οσο µεγαλύτερα γίνονται τα πολιτικά αδιέξοδα τόσο στην καθηµερινότητα θα καθιερώνονται κριτήρια παραλογισµού και κοινωνικού αυτοµατισµού. Σε αυτό θα συνδράµουν και οι δράστες-θύτες της κυβέρνησης, αλλά και τα κόµµατα της αντιπολίτευσης τα οποία δεν µπορούν να διατυπώσουν πολιτική πρόταση που να ξεφεύγει από τις γενικότητες και τις κοινοτοπίες. Την πολιτικολογία του αυταπόδεικτου δηλαδή. 

Αυτό που συµβαίνει σήµερα µε τους αγρότες είναι από τη µία η αποτύπωση της κοινωνικής δυσαρέσκειας απέναντι στην κυβέρνηση και ταυτόχρονα η απόδειξη από την άλλη ότι ακόµη και µια εγκληµατική κυβέρνηση µπορεί να ανανεώνει τον χρόνο της όταν γνωρίζει πως η δυσαρέσκεια δεν µπορεί να βρει πολιτική έκφραση. Κόµµα δηλαδή και πολιτικούς να την εκφράσουν. 

Μετά τις διαµαρτυρίες για το έγκληµα στα Τέµπη (τηρουµένων των αναλογιών) οι κινητοποιήσεις των αγροτών συγκεντρώνουν την αποδοχή του κόσµου. Σύµφωνα µε τις δηµοσκοπήσεις, περίπου το 80% των ερωτώµενων θεωρεί δίκαια τα αιτήµατα των αγροτών. Μεγάλο ποσοστό όµως θεωρεί ότι οι διαµαρτυρίες πρέπει να έχουν άλλη µορφή. Κοινώς να µην υπάρχουν µπλόκα που κάνουν δύσκολες τις µετακινήσεις. Αυτό ακριβώς είναι η «νίκη» της κυβέρνησης, η οποία µπορεί να ενεργοποιεί όλους τους αυτοµατισµούς ώστε κάθε δίκαιο αίτηµα να καταλήγει µε ένα «ναι µεν αλλά» ή µε µια σύγχυση σε ό,τι αφορά τα πραγµατικά γεγονότα. Ακόµη και στην υπόθεση των Τεµπών µε τις τεράστιες διαµαρτυρίες η κυβέρνηση Μητσοτάκη κατάφερνε να δηλητηριάζει την κοινή γνώµη µε ψευδή διλήµµατα και ποταπές κατασκευές περί των γεγονότων. Είναι µια συνηθισµένη προπαγανδιστική τακτική. Στην υπόθεση µε το µεγάλο «γαλάζιο» σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου όλη η Ελλάδα βρίσκεται µπροστά σε προκλητικές συµπεριφορές των «Φραπέδων» και των βουλευτών της Ν∆ στην εξεταστική της Βουλής, γίνεται προσπάθεια αποπροσανατολισµού. Εσχάτως µπήκε ως θέµα από τηλεοπτικό κανάλι αν ο «Φραπές» είναι ο «Φραπές» ή άλλο πρόσωπο. Ο Γιώργος Ξυλούρης είναι ταυτοποιηµένος και για όσα έχει κάνει και για όσα έχει πει στις τηλεφωνικές επικοινωνίες, αλλά η κοινή γνώµη καλείται να αναρωτηθεί διά του ρεπορτάζ του καναλιού σχετικά µε το κατασκευασµένο δίληµµα: «Μήπως ο “Φραπές” δεν είναι ο φραπές; Μήπως είναι Εσπρέσο ή φερόµενος απατεώνας µε στέβια και όχι µε ζάχαρη;» 

Η κοινή γνώµη θα κληθεί ακόµη µια φορά να καταναλώσει ανθυπολεπτοµέρειες που θα την αποµακρύνουν από την ουσία και το σκάνδαλο. 

Ας επιστρέψουµε όµως στις αγροτικές κινητοποιήσεις. Υπάρχουν δύο νέα ποιοτικά χαρακτηριστικά στις κινητοποιήσεις των αγροτών. Το ένα είναι ότι οι εκπρόσωποί τους διαφέρουν πολύ από τους αγροτοσυνδικαλιστές παλιάς κοπής. Πρόκειται στην πλειοψηφία τους (όσοι και όσες βγαίνουν στην τηλεόραση) για δοµηµένες προσωπικότητες που γνωρίζουν καλά το θέµα και είναι λιγότερο επηρεαζόµενοι από τις κοµµατικές ατζέντες. Το δεύτερο είναι ότι τα ίδια τα κόµµατα δεν µπορούν να παρέµβουν ή να συνεισφέρουν στις κινητοποιήσεις όχι γιατί δεν το θέλουν, αλλά επειδή έχουν ξεχάσει ποιος είναι ο τρόπος για να αντιπολιτεύονται. Οι πολιτικοί της αντιπολίτευσης περιορίζονται στον αµήχανο ρόλο να κάνουν βιντεάκια και οµιλίες µε αναφορές «στο δίκιο των αγροτών», σαν να είναι δηµοσιογράφοι. Στη δε πολιτική τους πρόταση τα ίδια τα κόµµατα µιλούν για την αναγκαία παραγωγική ανασυγκρότηση, την οποία δεν µπορούν να εξειδικεύσουν. Φυσικά ούτε την εφάρµοσαν όποιοι κυβέρνησαν. 

Η κοινωνία από την άλλη, είτε γιατί κάνει µεταφορά ενός γενικότερου θυµού είτε επειδή κατανοεί τα αδιέξοδα των αγροτών και των κτηνοτρόφων, είναι µαζί τους µε αστερίσκους. Οι πάντες είναι υπέρ της διαµαρτυρίας, αρκεί να µην απειληθoύν ο ιδιωτικός χώρος και η προσωπική βολή. Κάθε διαµαρτυρία όµως στηρίζεται ακριβώς στην πίεση που ασκείται µέσω του κόστους. Στις διαµαρτυρίες των δασκάλων αυτό είναι η απώλεια µαθηµάτων, στις απεργίες των εφοριακών το κλείσιµο της εφορίας και στις διαµαρτυρίες των ιδιωτικών υπαλλήλων το κλείσιµο των καταστηµάτων. Οι αγρότες δεν έχουν εργοστάσιο να κλείσουν ούτε κατάστηµα. Επιλέγουν µια διαµαρτυρία (και το κόστος φυσικά) που µπορεί να κάνει γνωστές τις διεκδικήσεις τους. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης γνωρίζει ότι µπορεί να ενεργοποιήσει τον κοινωνικό αυτοµατισµό. Τόσο ο ίδιος όσο και οι υπουργοί του επαναλαµβάνουν κάθε µέρα πως ναι µεν οι αγρότες και οι κτηνοτρόφοι µπορούν να διαµαρτύρονται, αλλά αυτό έχει ένα όριο. Αφού διαµορφώσει όπως θέλει το όριο αυτό στην κοινή γνώµη, τότε θα στείλει τα ΜΑΤ. 

Στις παλιές διαµαρτυρίες των αγροτών και των κτηνοτρόφων το επιχείρηµα ήταν ότι είναι στο έλεος των καιρικών συνθηκών και του συστήµατος µεταπώλησης. Οι εποχές εκείνες µοιάζουν προνοµιακές µπροστά σε αυτό που συµβαίνει σήµερα. Αυτό που σαρώνει τους αγρότες είναι ο τυφώνας της καταστροφικής (κυβερνητικής) πολιτικής. Βρίσκονται στο έλεος των καρτέλ που διαµορφώνουν τις τιµές στα φυτοφάρµακα και τα λιπάσµατα. Οι σπόροι πλέον δεν φυλάσσονται από τον αγρότη, αλλά αγοράζονται πανάκριβα λόγω δικαιωµάτων. Η ακριβή ενέργεια έχει προστεθεί στους παράγοντες που εξοντώνουν γεωργία και κτηνοτροφία. Οι ενδιάµεσοι και οι αεριτζήδες παραµένουν κλασικά µια µάστιγα που µπορεί να δεκαπλασιάσουν την τιµή από το χωράφι ως το ράφι. Είναι συγκλονιστική η δήλωση νεαρής αγρότισσας που είπε ότι πρέπει να πουλήσει 16 κιλά στάρι για να αγοράσει έναν καφέ. Η κυβέρνηση θεωρεί παρέµβαση κάθε ρύθµιση που µπορεί να εξοµαλύνει την κατάσταση σαν αυτές που γίνονται στην Ισπανία, τη Γαλλία και την Ιταλία. 

Μπορεί να φαίνεται ως θεωρία συνωµοσίας, αλλά η Ελλάδα βρίσκεται απέναντι σε µια επιχείρηση αποπαραγωγικοποίησης, που θα παραδώσει την εγκαταλελειµµένη πλέον αγροτική γη σε εταιρείες, αφού πρώτα έχει εξοντώσει κτηνοτρόφους και αγρότες. Οσοι έχουν ζήσει στην επαρχία θυµούνται τις αποφάσεις που παίρνονταν στην Ευρωπαϊκή Ενωση όσο οι Ελληνες υπουργοί Γεωργίας έκαναν βόλτα στις Βρυξέλλες. Πάρθηκαν αποφάσεις για να καταστραφούν καλλιέργειες στο όνοµα του ευρωπαϊκού καταµερισµού. Καταστράφηκαν καλλιέργειες καπνών και ζαχαρότευτλων, ενώ οι ψαράδες επιδοτούνταν για να καταστρέψουν τα καΐκια τους. Το τυράκι στη φάκα ήταν η επιδότηση συγκεκριµένων καλλιεργειών. Οι επιδοτήσεις όµως δεν αφορούσαν ούτε το προϊόν ούτε την ποιότητά του, αλλά τα στρέµµατα. Στη Λέσβο και την Κρήτη συνέφερε να πάρεις την επιδότηση για τα στρέµµατα ελαιοκαλλιέργειας από το να ασχοληθείς µε την πραγµατική καλλιέργεια. Είναι χαρακτηριστική η δήλωση που είχε κάνει ο υπουργός Βαγγέλης Αργύρης στη Βουλή στις αρχές της δεκαετίας του 2000 ότι αν ίσχυαν τα στρέµµατα που δηλώνονταν στην Κρήτη, το νησί θα ήταν τριώροφο. 

Το σύστηµα αυτό δηµιούργησε µια παρασιτική αντίληψη στον αγροτικό τοµέα. Οταν έσκαγε κάποιο σκάνδαλο δεν ανακοινώνονταν αγροτική πολιτική και µέτρα, αλλά κατηγορούνταν οι αγρότες γιατί αγόραζαν ακριβά αυτοκίνητα και πήγαιναν στα µπουζούκια.

Μισόν αιώνα µετά µιλάµε για τα ίδια φαινόµενα, αλλά σε διογκωµένη µορφή. Τα προβλήµατα στην αγροτική ύπαιθρο δεν είναι διαχειρίσιµα αλλά µεθοδευµένα οδηγούν στην εξόντωση των αγροτικών πληθυσµών. Η γη εγκαταλείπεται και αργά ή γρήγορα θα πέσει στα χέρια αυτών που δεν θα καθορίζουν µόνο τη γεωργία, αλλά συνολικά την τροφή µας. Ο Ελληνας δεν θα έχει σχέση µε την παραγωγή. Θα καταναλώνει βιοµηχανοποιηµένα, τυποποιηµένα προϊόντα και θα δουλεύει σαν σκλάβος στον τουρισµό ή στις υπηρεσίες που θα παρέχουν πολυεθνικές. Αυτοί που θα επιβιώσουν θα είναι οι «Φραπέδες» του συστήµατος και οι «Χασάπηδες» των «αγορών». Οποιος θεωρεί ότι το πρόβληµα είναι το κλείσιµο των δρόµων προφανώς αγνοεί ότι δεν υπάρχει πλέον δρόµος. 

Πηγή: documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Στο τέλος, χάνουν και οι Γερμανοί

Ανεξαρτήτως της ήττας της γερμανικής πρωτοβουλίας στη Σύνοδο, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το πάθος για τη στήριξη της Ουκρανίας που δείχνουν οι «πρόθυμοι» Ευρωπαίοι, το οποίο δεν έχει προηγούμενο 

Η τελευταία Σύνοδος Κορυφής ήρθε να αμφισβητήσει το απόφθεγμα του παλαιού Άγγλου ποδοσφαιριστή, Γκάρι Λίνεκερ, ότι «στο τέλος, κερδίζουν οι Γερμανοί». Το σχέδιο του καγκελάριου Μερτς και της προέδρου της Κομισιόν Φον ντερ Λάιν, για χρήση των «παγωμένων» ρωσικών κεφαλαίων, όχι μόνο δεν πέρασε, αλλά τρεις χώρες, Ουγγαρία, Σλοβακία και Τσεχία, κατάφεραν να εξαιρεθούν από τον κοινό δανεισμό των 90 δισ. ευρώ για την ενίσχυση της Ουκρανίας που αποφάσισε η Σύνοδος. 

Οι «3» ξέρουν πάρα πολύ καλά (όπως και όλοι οι υπόλοιποι) πως τα 90 δισ. δεν πρόκειται να επιστραφούν ποτέ και φρόντισαν να προστατέψουν τους προϋπολογισμούς τους, ψηφίζοντας όχι. 

Ανεξαρτήτως της ήττας της γερμανικής πρωτοβουλίας στη Σύνοδο, αυτό που προκαλεί εντύπωση είναι το πάθος για τη στήριξη της Ουκρανίας που δείχνουν οι «πρόθυμοι» Ευρωπαίοι, το οποίο δεν έχει προηγούμενο. 

Η Ευρώπη, ανατροφοδοτώντας έναν πόλεμο στα σύνορά της, επέλεξε την οικονομική αυτοκτονία, προς όφελος των ΗΠΑ και της Κίνας, αλλά και συγχρόνως να υποθηκεύσει το μέλλον της, δανειζόμενη «υπέρ τρίτου» κάποια δισεκατομμύρια, τα οποία θα δοθούν για να αποκτήσει η Ουκρανία οπλικά συστήματα και ενδεχομένως (όπως αποδείχτηκε εσχάτως) να αποκτήσουν και κάποια εκατομμύρια ευρώ ορισμένοι αξιωματούχοι του Κιέβου. 

Η αγορά όπλων πού αποσκοπεί; Στη συνέχιση του πολέμου με τη Ρωσία, με στόχο να ηττηθεί η Ρωσία. Πόσο θα διαρκέσει ο πόλεμος; Όσο χρειαστεί, απαντούν.

Αδιαφορούν, φυσικά, για το γεγονός ότι ο πόλεμος αποδεκατίζει μια γενιά νέων ανθρώπων της χώρας που θέλουν να βοηθήσουν και αφήνει πληγές που δύσκολα θα επουλωθούν στο μέλλον.

Κάποιος κακεντρεχής θα παρατηρούσε, με σκωπτική διάθεση, πως τέτοια στήριξη που δείχνει σήμερα η Ευρώπη στην Ουκρανία, έχει να δει ο πλανήτης από την τουρκική εισβολή στην Κύπρο το 1974. Στα 51 χρόνια που πέρασαν έκτοτε, η Τουρκία έχει… γονατίσει από τον καταιγισμό καταδικαστικών ψηφισμάτων του ΟΗΕ.

Θα πει κανείς πως άλλες ήταν οι συνθήκες στην τότε ΕΟΚ και άλλες σήμερα. Όμως, η Τουρκία που κατέχει σχεδόν τη μισή Κύπρο -χώρα μέλος της Ε.Ε. και της Ευρωζώνης- είναι ομοτράπεζος των, κατά τα άλλα, ευαίσθητων Βρυξελλών.

Μάλλον πρόκειται για αλά καρτ ευαισθησία. 

Πάνος Φ. Κακούρης / naftemporiki.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Φωταγωγήθηκε το Χριστουγεννιάτικο δέντρο στην Πλατεία Δημαρχείου (Photos)

 

Με ιδιαίτερη λαμπρότητα και έντονο εορταστικό παλμό δόθηκε το βράδυ της Παρασκευής 19/12 το εναρκτήριο σήμα για τις φετινές χριστουγεννιάτικες εκδηλώσεις στο Χριστουγεννιάτικο Χωριό, στην Πλατεία Δημαρχείου Ρόδου. Πλήθος κόσμου κατέκλυσε τον χώρο, δημιουργώντας μια ζεστή και χαρούμενη ατμόσφαιρα που έβαλε μικρούς και μεγάλους στο πνεύμα των Χριστουγέννων. 

Η βραδιά άνοιξε μουσικά με τη Φιλαρμονική του Δήμου Ρόδου, ενώ κορυφαία στιγμή αποτέλεσε η φωταγώγηση του Χριστουγεννιάτικου δέντρου, μετά την αντίστροφη μέτρηση από τον Δήμαρχο Ρόδου, Αλέξανδρο Κολιάδη, ο οποίος απηύθυνε θερμές ευχές στους παρευρισκόμενους για καλές γιορτές με υγεία και ευημερία. 

Ακολούθησε συναυλία με τον δημοφιλή Ροδίτη καλλιτέχνη Γιώργο Γιαννιά, που με αγαπημένα τραγούδια και δυναμική σκηνική παρουσία ξεσήκωσε το κοινό, το οποίο είχε γεμίσει την πλατεία από νωρίς. 

Φωτογραφίες από τον φακό του Βασίλη Καϋμενάκη από τη Ροδιακή.

Πληροφορίες από ertnews.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: ΟΧΙ του Δημάρχου Κολιάδη σε ανεμογεννήτριες κοντά στην Κυμισάλα

Ο δήμαρχος Ρόδου, Αλέξανδρος Κολιάδης, τάσσεται κατηγορηματικά κατά οποιασδήποτε πρότασης για τοποθέτηση ανεμογεννητριών στην περιοχή της Κυμισάλας, υπογραμμίζοντας την υψηλή περιβαλλοντική και πολιτιστική αξία της περιοχής. 

Σε δήλωσή του, ξεκαθαρίζει ότι η δημοτική αρχή δεν πρόκειται να επιτρέψει καμία παρέμβαση που να αλλοιώνει προστατευόμενους χώρους και σημαντικούς αρχαιολογικούς τόπους, ενώ παράλληλα δηλώνει τη στήριξή του στις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας με σεβασμό στη φύση και τη βούληση της τοπικής κοινωνίας: 

«Την κάθετη αντίθεσή του σε οποιαδήποτε συζήτηση για την τοποθέτηση ανεμογεννητριών στην ευρύτερη περιοχή της Κυμισάλας εκφράζει ο δήμαρχος Ρόδου Αλέξανδρος Κολιάδης, μετά από πρόταση που κατατέθηκε στις αρμόδιες υπηρεσίες. 

Σε σχετική δήλωσή του ξεκαθαρίζει ότι για τη δημοτική αρχή Ρόδου δεν τίθεται ζήτημα παρέμβασης σε περιοχές με ιδιαίτερη περιβαλλοντική και πολιτιστική αξία: 

Ενημερώθηκα ότι η Πολεοδομία του δήμου μας έλαβε έγγραφο που αφορά πρόταση τοποθέτησης ανεμογεννητριών στην ευρύτερη περιοχή του Μονολίθου, κοντά στον αρχαιολογικό χώρο της Κυμισάλας. 

Θέλω να είμαι ξεκάθαρος για ακόμη μία φορά.

Πρόκειται για περιοχή υψηλής περιβαλλοντικής και πολιτιστικής αξίας, με παρθένο δάσος και τμήματα ενταγμένα στο δίκτυο NATURA 2000. Επιπλέον, η Κυμισάλα αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους αρχαιολογικούς χώρους πανελλαδικά, με ευρήματα που χρονολογούνται από τους Μυκηναϊκούς χρόνους έως και την Ύστερη Αρχαιότητα

Ο δήμος Ρόδου, και εγώ προσωπικά, δεν πρόκειται να αποδεχθούμε καμία παρέμβαση που να αλλοιώνει προστατευόμενες περιοχές και τόπους ιδιαίτερης φυσικής και πολιτιστικής σημασίας.

Στηρίζουμε τις ανανεώσιμες πηγές ενέργειας, αλλά όχι εις βάρος του φυσικού πλούτου της Ρόδου μας και ποτέ κόντρα στη βούληση της τοπικής κοινωνίας.

Το έγγραφο εξετάζεται θεσμικά από τις αρμόδιες υπηρεσίες, με μοναδικό γνώμονα την προστασία του περιβάλλοντος και της πολιτιστικής μας κληρονομιάς, τη νομιμότητα και το συμφέρον του τόπου μας.

Η θέση μου ήταν, είναι και θα είναι πάντα σαφής και αδιαπραγμάτευτη.»

 

Διαβάστε Περισσότερα »

Συνέντευξη Μαρίας Καρυστιανού / «Πάμε προς νέο κόμμα»

Στη συνέντευξή της στο κεντρικό δελτίο ειδήσεων του ΙTV των Ιωαννίννων με τον Βλάση Ντόκα, η Μαρία Καρυστιανού, πρόεδρος του Συλλόγου Πληγέντων Δυστυχήματος «Τέμπη 2023», εμφανίζεται ιδιαίτερα αιχμηρή απέναντι στη δικαστική και πολιτική διαχείριση της υπόθεσης των Τεμπών. Ταυτόχρονα διατυπώνει για πρώτη φορά με τόση σαφήνεια τη συμμετοχή της σε μια πολιτική διεργασία που οδηγεί στη δημιουργία νέου κόμματος. 

Αναφερόμενη στην κατάθεση Τριαντόπουλου για το μπάζωμα, δηλώνει ότι «η κοροϊδεία συνεχίζεται» και ότι «γνωρίζουμε όλη τη βρώμικη αλήθεια», υποστηρίζοντας πως υπήρξαν σαφείς εντολές συγκάλυψης. Δηλώνει επίσης ανοιχτά ότι δεν εμπιστεύεται την ελληνική Δικαιοσύνη, προσθέτοντας πως απογοητεύτηκε και από την Ευρωπαϊκή Εισαγγελία, την οποία κατηγορεί ότι με πρόσχημα την παραγραφή και το άρθρο 86 «στέλνει τα πάντα στη ελληνική Βουλή», η οποία λειτουργεί, όπως λέει, ως «πλυντήριο των πολιτικών». 

Παρά την κριτική της, εκτιμά ότι οι εξελίξεις πιέζουν πλέον τα πράγματα και δηλώνει ευθέως: «πλέον θεωρώ ότι είναι στρυμωγμένη αρκετά η κατάσταση» και ότι είναι πιθανό να ασκηθούν ποινικές διώξεις σε υπουργούς. 

Στο πολιτικό σκέλος της συνέντευξης, η Μαρία Καρυστιανού είναι απολύτως ξεκάθαρη. Όταν ερωτάται αν το κοινωνικό κίνημα στο οποίο συμμετέχει θα εξελιχθεί σε κόμμα, απαντά χωρίς περιστροφές: «ναι, πιστεύω ότι προς τα εκεί πάμε». Λίγο αργότερα τονίζει ότι «όταν αυτό το κίνημα πάρει την τελική του μορφή και μετασχηματιστεί σε κόμμα, θα συμμετέχω ενεργά. Το έχω δηλώσει». 

Ξεκαθαρίζει επίσης ότι πρόκειται για κάτι ριζικά διαφορετικό από τα υπάρχοντα κόμματα, λέγοντας χαρακτηριστικά: «εμείς πάμε να κάνουμε κάτι τελείως διαφορετικό» και ότι «δεν υπάρχει κάτι να συγκριθεί με αυτό που θα δημιουργηθεί». Υπογραμμίζει πως το νέο κόμμα θα στηθεί με «δημοκρατικές διαδικασίες», χωρίς πρόσωπα που έχουν αγγίξει το υπάρχον πολιτικό σύστημα, με έμφαση στο κράτος δικαίου, την ανεξάρτητη Δικαιοσύνη και την αποκατάσταση της ηθικής στην πολιτική ζωή. Κλείνοντας, δηλώνει με βεβαιότητα: «μέχρι να γίνουν εκλογές αυτό το κίνημα θα είναι έτοιμο να συμμετέχει». 

Να προλάβουν… 

Από το tvxs.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

Τελικά τι είναι εθνική επιτυχία;

Κάποια στιγμή πρέπει να αναρωτηθούμε τι σημαίνει εθνική επιτυχία 

Παρατηρώ τις αντιδράσεις σε σχέση με την εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη στη θέση του Προέδρου του Eurogroup. Ιδιαίτερα, μου κάνει εντύπωση ο τρόπος που αυτό παρουσιάζεται ως μια «εθνική επιτυχία» ή ακόμη, σε ορισμένες αποστροφές κυβερνητικών χειλιών, ως κάτι για το οποίο αγωνιστήκαμε ως έθνος. 

Δεν είναι σκοπός μου να υποτιμήσω την αξία του συμβολισμού ότι ένας Έλληνας υπουργός εξελέγη επικεφαλής ενός ευρωπαϊκού θεσμού. 

Ούτε αμφισβητώ ότι το μήνυμα είναι ότι η Ελλάδα δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης. 

Αν και βέβαια η Ελλάδα έπαψε και τυπικά να είναι το «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης και βγήκε από τα μνημόνια το 2018 και τότε όλοι θυμόμαστε ότι δεν είχαμε κυβέρνηση Μητσοτάκη. 

Η χώρα έχει κάνει μεγάλη πρόοδο, αλλά κινείται στη σφαίρα της μυθολογίας να λέμε ότι αυτό ξεκίνησε το 2020. 

Και βέβαια, για να τεθούν τα γεγονότα στις πραγματικές διαστάσεις τους, καλό είναι να μην ξεχνάμε και το πώς κατάφερε να εκλεγεί ο Κυριάκος Πιερρακάκης αλλά και ποια είναι η δουλειά που κάνει το Eurogroup, ενώ σε δεύτερο επίπεδο χρήσιμη σκέψη είναι και το ποια είναι η Ευρώπη σήμερα, τι επικροτεί και τι επιβραβεύει. 

Είναι γνωστό ότι ο βασικός λόγος που διαμόρφωσε έναν σχηματισμό υπέρ του είναι ότι ο Βέλγος ομόλογος (και διεκδικητής της θέσης), που ήταν το αρχικό φαβορί, «χρεώθηκε» το γεγονός ότι η κυβέρνησή του αρνήθηκε να συναινέσει στο σχέδιο για την «αξιοποίηση» των «παγωμένων» ρωσικών περιουσιακών στοιχείων, φοβούμενη ότι αυτό  θα καθιστούσε τη χώρα υπόλογη σε μελλοντικές νομικές διεκδικήσεις. Δηλαδή, ο Κυριάκος Πιερρακάκης προκρίθηκε, εκτός των άλλων, και γιατί θα διευκολύνει αυτή την επιλογή, παρότι αρκετοί υποστηρίζουν ότι ενέχει πραγματικούς κινδύνους. Και ευρύτερα θα μπορούσε κανείς να πει ότι προκρίθηκε ο Πιερρακάκης ακριβώς γιατί φαινόταν να δεσμεύεται για μεγαλύτερη συμμόρφωση με το κυρίαρχο κλίμα, όπως αυτό διαμορφώνεται από τις ηγεμονικές δυνάμεις. Και δεδομένων των συσχετισμών και των επιλογών της σημερινής Ευρώπης, είναι υπό κρίση εάν αυτό συνιστά όντως «αναβάθμιση του ρόλου και της θέσης της χώρας». 

Την ίδια στιγμή, δεν μπορούμε να παραβλέψουμε ότι η επιλογή του ίδιου του Κυριάκου Μητσοτάκη να στηρίξει ανοιχτά, αξιοποιώντας τις επαφές που έχει στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, την υποψηφιότητα Πιερρακάκη, δεν αφορούσε μόνο το μέλλον της Ευρώπης ή την εικόνα της χώρας, αλλά και τον εσωτερικό συσχετισμό στη Νέα Δημοκρατία. Εμμέσως πλην σαφώς ο Κυριάκος Πιερρακάκης έλαβε το χρίσμα του «επίσημου» διαδόχου, πράγμα λογικό αφού μοιράζεται όχι μόνο ίδιες ιδεολογικές τοποθετήσεις με τον πρωθυπουργό, αλλά είναι και σε μεγάλο βαθμό συνυπεύθυνος ως προς κρίσιμες αντιλαϊκές επιλογές και χειρισμούς. Άρα εγγυάται την αναγκαία «συνέχεια» ενός ορισμένου περιεχομένου, ύφους αλλά και ήθους κυβερνητικής εξουσίας, εάν αυτό καταστεί αναγκαίο. 

Και βέβαια σε πείσμα μιας ορισμένης ρητορικής, την οποία βλέπω να αναπτύσσεται, το Eurogroup δεν είναι το πιο σημαντικό όργανο στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα, ούτε η ανάληψη της προεδρίας συνεπάγεται βελτίωση της διεθνούς θέσης ή της ισχύος της χώρας, όπως δεν συνέβη και με καμία άλλη χώρα που βρέθηκε στην αντίστοιχη θέση. Είναι ένα όργανο επί της ουσίας άτυπο, στο οποίο δεν συμμετέχουν οι χώρες που διατηρούν εθνικά νομίσματα και το οποίο έχει σαφώς μικρότερες δυνατότητες λήψης αποφάσεων και χάραξης πολιτικής σε σχέση με άλλα όργανα. Για την Ελλάδα μπορεί να έχει μια ιδιαίτερη φόρτιση, γιατί όταν είχαμε μνημόνια (και όλοι θυμόμαστε τι σήμαιναν αυτά..) θεωρήθηκε ότι ήταν το βολικότερο όργανο για τη διαχείριση και διαπραγμάτευσή τους και για την άσκηση πίεσης και εκβιασμών, παρότι ακόμη και τότε οι πιο σημαντικές αποφάσεις δεν ελήφθησαν εκεί, αλλά τελικά σε επίπεδο συνόδων κορυφής και με συζητήσεις αρχηγών κρατών. 

Όμως, το πιο σημαντικό με το οποίο πρέπει να αναμετρηθούμε με αφορμή αυτές τις εξελίξεις, είναι τελικά το πώς ορίζουμε ότι κάτι όντως αποτελεί μια εθνική επιτυχία. 

Γιατί δεν πιστεύω ότι εθνική επιτυχία μπορεί να είναι απλώς η ανάληψη της ευθύνης ενός ευρωπαϊκού οργανισμού. Για να το πω πιο σωστά: θα πρέπει να συνδυάζεται και με άλλα στοιχεία και μια άλλη συνθήκη στη χώρα, μια άλλη κατάσταση για όσους ζουν σε αυτή. 

Και αναρωτιέμαι έτσι ποια «εθνική επιτυχία» εκπροσωπεί το γεγονός ότι η χώρα μας είναι στις χαμηλότερες θέσεις στην Ευρώπη ως προς την αγοραστική δύναμη των μισθών; 

Πόσο «εθνικά υπερήφανοι» πρέπει να είμαστε που η χώρα μας είναι, μετά το σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ και όλη τη δυσωδία των «Φραπέδων», των «Χασάπηδων» και των υπουργών που συνομιλούσαν μαζί τους, αντικειμενικά ένα «μαύρο πρόβατο» της Ευρώπης ως προς τη διασπάθιση των ευρωπαϊκών επιδοτήσεων; 

Σε ποια κατηγορία «εθνικού επιτεύγματος» εντάσσεται το σκάνδαλο των υποκλοπών, δηλαδή η πρωτοφανής στα ευρωπαϊκά χρονικά υπόθεση όπου με κέντρο το Μέγαρο Μαξίμου, είχε στηθεί μηχανισμός παρακολούθησης δημοσιογράφων, πολιτικών, επιχειρηματιών, δικαστών, υπουργών και ανώτερων αξιωματικών, ένα σκάνδαλο που – ας μην το ξεχνάμε «αγγίζει» και τον ίδιο τον Κυριάκο Πιερρακάκη; 

Είναι «εθνική επιτυχία» το γεγονός ότι η κυβέρνηση υποσχέθηκε – δια στόματος μάλιστα Κυριάκου Πιερρακάκη – ιδιωτικά πανεπιστήμια «επιπέδου Harvard» και αντί για αυτό μας ήρθαν ιδιωτικά σουπερμάρκετ πτυχίων που μάλιστα όσο χαμηλά και εάν βάζει η κυβέρνηση τον πήχη των προδιαγραφών, αυτά κατορθώνουν να περνούν από κάτω; 

Και σε ποια έννοια «εθνικού επιτεύγματος» αναλογεί το γεγονός ότι η χώρα μας ζει ακόμη το τραύμα ενός τραγικού σιδηροδρομικού δυστυχήματος που στον πυρήνα του έχει το γεγονός ότι εξαιτίας καθυστερήσεων στην υλοποίηση αναγκαίων έργων, με σαφή κυβερνητική ευθύνη, δύο τρένα βρέθηκαν να κινούνται στην ίδια γραμμή σε αντίθετες κατευθύνσεις με αποτέλεσμα να συγκρουστούν, με την κυβέρνηση στη συνέχεια να υπονομεύει την έρευνα για το δυστύχημα μόνο και μόνο για να περάσει τη «γραμμή» ότι «επρόκειτο για ανθρώπινο λάθος και μόνο»; 

Θα μπορούσα να συνεχίσω και με άλλα παραδείγματα που απλώς υπογραμμίζουν ότι ανάμεσα στον κόσμο της πολιτικής σκηνής, με τους συμβολισμούς και τις συναλλαγές του, τη δημοσιότητα και τους διαδρόμους του, και τον κόσμο της πραγματικής ζωής υπάρχει ένα μεγάλο χάσμα. Και αυτό που φαίνεται «επίτευγμα» στον πρώτον κόσμο, στον δεύτερο κόσμο έρχεται και προσκρούει σε μια πραγματικότητα που βγάζει τους αγρότες στον δρόμο, κάνει τους νέους να μεταναστεύουν, βυθίζει τα νοικοκυριά στην ανασφάλεια και οδηγεί σε εντυπωσιακούς δείκτες δυσαρέσκειας σε βάρος της κυβέρνησης. 

Πράγμα που σημαίνει ότι όσο και εάν προβληθεί η εκλογή του Κυριάκου Πιερρακάκη, όσα non paper και υπαγορευμένα δημοσιεύματα και εάν γραφτούν, όσες αναλύσεις και εάν κάνουμε για το «χρηματιστήριο της επόμενης μέρας» στη ΝΔ, στο τέλος της ημέρας η κοινωνία θα ασχολείται με το εάν έχει να πληρώσει το ενοίκιο ή το δάνειο, το λογαριασμό στο σουπερμάρκετ, τους σοβάδες που πέφτουν στα σχολεία όπου πάνε τα παιδιά, το χωράφι που «παράγει» περισσότερα έξοδα παρά έσοδα, την αγωνία για ένα αύριο που φαντάζει όλο και πιο δύσκολο… 

Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος 

Πηγή: in.gr 

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Μειωμένο ΦΠΑ, ζητά από τον Κυρ. Πιερρακάκη, η Ένωση Ξενοδόχων

Την επαναφορά των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ στη Ρόδο, θέτει η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου, σε επιστολή της προς τον υπουργό Οικονομικών Κυριάκο Πιερρακάκη, με την ευκαιρία της εκλογής του στη θέση του προέδρου του Eurogroup. 

Η Ένωση εκφράζει τα συγχαρητήρια της στον υπουργό για την εκλογή του και του ζητά να επανεξετάσει την εξαίρεση της Ρόδου από το καθεστώς των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ, για λόγους οικονομικής και κοινωνικής συνοχής, αλλά και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του προορισμού. 

Στην επιστολή, αναφέρονται μεταξύ άλλων τα εξής: 

“Η εκλογή σας σε μία θέση κομβικής σημασίας για την ευρωπαϊκή οικονομική διακυβέρνηση συνιστά ιδιαίτερη τιμή για τη χώρα μας και αναγνώριση της επιστημονικής σας επάρκειας, της μεταρρυθμιστικής σας προσέγγισης και της συνέπειας με την οποία υπηρετείτε τον δημόσιο ρόλο σας. Είμαστε βέβαιοι ότι η παρουσία σας στην ηγεσία του Eurogroup θα ενισχύσει περαιτέρω την αξιοπιστία και τη θεσμική βαρύτητα της Ελλάδας στο ευρωπαϊκό περιβάλλον. 

Με την ευκαιρία αυτή, θα θέλαμε, με απόλυτο σεβασμό στον θεσμικό σας ρόλο και το εύρος των ευθυνών σας, να θέσουμε υπόψη σας ένα ζήτημα που αφορά άμεσα τη νησιωτική οικονομία και συνδέεται με θεμελιώδεις ευρωπαϊκές αρχές, όπως η οικονομική και κοινωνική συνοχή, η εδαφική σύγκλιση και η ισόρροπη ανάπτυξη: την επαναφορά των μειωμένων συντελεστών Φ.Π.Α. στη Ρόδο.

Η επανεξέταση του ζητήματος αυτού, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων παρεκκλίσεων που προβλέπονται από την ευρωπαϊκή νομοθεσία, θα μπορούσε να αποτελέσει ένα ουσιαστικό και στοχευμένο εργαλείο ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας, της οικονομικής ανθεκτικότητας και της κοινωνικής συνοχής. Για έναν μεγάλο νησιωτικό προορισμό, ο οποίος αντιμετωπίζει αυξημένο κόστος μεταφορών και λειτουργίας και διαδραματίζει καθοριστικό ρόλο στην εθνική τουριστική οικονομία, η εφαρμογή μειωμένων συντελεστών Φ.Π.Α. δύναται να συμβάλει καθοριστικά στη βιώσιμη ανάπτυξη και στη διατήρηση της κοινωνικής και οικονομικής ισορροπίας”. 

Φωτο: Ρόδος / shutterstock

(Με πληροφορίες από ertnews.gr)

Διαβάστε Περισσότερα »

Ρόδος: Στους δρόμους σήμερα οι αγρότες (Photos)

Μαζί με κτηνοτρόφους και μελισσοκόμους, για τα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα 

Πορεία διαμαρτυρίας με τα αγροτικά αυτοκίνητα τους, έκαναν σήμερα αγρότες, κτηνοτρόφοι και μελισσοκόμοι, από τα χωριά προς την πόλη της Ρόδου, συμμετέχοντας στις κινητοποιήσεις που είναι σε εξέλιξη σε ολόκληρη την Ελλάδα. 

Η πορεία κατέληξε στο Μαντράκι, όπου έκλεισε το ένα ρεύμα κυκλοφορίας και αντιπροσωπεία των αγροτών συναντήθηκε αρχικά στα γραφεία της Περιφέρειας Νοτίου Αιγαίου με τον αναπληρωτή περιφερειάρχη Απόστολο Ασπράκη και τον αντιπεριφερειάρχη Πρωτογενούς Τομέα Φιλήμονα Ζανεττίδη. Οι εκπρόσωποι της Περιφέρειας παρέλαβαν το ψήφισμα των αγροτών και δήλωσαν την συμπαράσταση τους. 

Στη συνέχεια οι αγρότες συναντήθηκαν με τον δήμαρχο Ρόδου Αλέξανδρο Κολιάδη και στελέχη της δημοτικής αρχής, με τους οποίους συζήτησαν τα προβλήματα που αντιμετωπίζουν σε τοπικό επίπεδο. 

Κυριάρχησαν το θέμα της προστασίας των καλλιεργειών από τον υπερπληθυσμό του ελαφιού, η κατάσταση των αγροτικών δρόμων και η έλλειψη νερού, που δημιουργεί προβλήματα στην άρδευση. 

Οι αγρότες της Ρόδου θα καθορίσουν μέσα στις επόμενες μέρες τη στάση τους, ανάλογα και με την εξέλιξη των μπλόκων στην υπόλοιπη Ελλάδα. 

Σημειώνεται ότι, εδώ και μέρες έχουν σταθμεύσει τα τρακτέρ τους στις πλατείες των χωριών, θέλοντας να δείξουν ότι ουσιαστικά δεν υπάρχει αγροτική παραγωγή στην περιοχή. 

Σύνταξη: Μαριέττα Γαβριλιώτη

Με πληροφορίες από ertnews 

Διαβάστε Περισσότερα »

Εστίαση: «Βουλιάζει» αφού οι τουρίστες τρώνε… μέσα

Σε πτωτική πορεία από το β' τρίμηνο του 2024 ο κλάδος παρά τις αυξημένες αφίξεις. 

Το 2025 φαίνεται ότι θα αποτελέσει χρονιά-ρεκόρ για τον ελληνικό τουρισμό. Βάσει των στοιχείων της Τράπεζας της Ελλάδος, το εννιάμηνο Ιανουαρίου – Σεπτεμβρίου οι ταξιδιωτικές εισπράξεις έφτασαν τα 30,13 δισ. ευρώ, με άνοδο 9% σε σχέση με την αντίστοιχη περσινή περίοδο, ενώ οι ξένοι επισκέπτες ανήλθαν σε 31,60 εκατ. με αύξηση κατά 4,3%. Σε αντίθεση με πέρυσι, φέτος έχουμε και χαμηλή αύξηση της ταξιδιωτικής δαπάνης κατά 4,3%, από 581 ευρώ πέρυσι στα 606 ευρώ. 

Παρόλη την άνοδο του τουρισμού όμως, τα νούμερα που δημοσίευσε πριν από λίγες μέρες η ΕΛΣΤΑΤ για τους τζίρους των επιχειρήσεων σε καταλύματα και εστίαση το τρίτο τρίμηνο 2025 υπήρξαν απογοητευτικά. Στον κλάδο καταλυμάτων ο τζίρος των επιχειρήσεων κινήθηκε ανοδικά φτάνοντας τα 6,6 δισ. ευρώ, με αύξηση 3,2% σε σχέση με το αντίστοιχο περσινό διάστημα. Στην εστίαση όμως κατέγραψε πτώση 1,7% κλείνοντας στα 3,97 δισ. ευρώ. 

Πτώση στην ηπειρωτική Ελλάδα και σε νησιά 

Η πτώση στην εστίαση, δυστυχώς, δεν είναι κάτι το καινοφανές. Από το δεύτερο τρίμηνο του 2024 οι επιχειρήσεις του κλάδου εστίασης χάνουν έσοδα. Το β ́ τρίμηνο 2024 η πτώση έφτασε το 2,6%, το γ ́ τρίμηνο 2024 υπήρξε οριακή άνοδος κατά 0,2% λόγω τουρισμού, το δ ́ τρίμηνο 2024 ακολούθησε νέα πτώση κατά 3,8%, ενώ το α ́ τρίμηνο 2025 η πτώση άγγιξε το 7,6% και το β ́ τρίμηνο το 2,6%. Πέρυσι κατά την τουριστική περίοδο οι απώλειες είχαν συγκρατηθεί, οπότε οι επιχειρηματίες του κλάδου έλπιζαν ότι το ίδιο θα γίνει ξανά φέτος. Οι ελπίδες τους όμως διαψεύστηκαν. 

Εχει επίσης σημασία ότι φέτος το καλοκαίρι η πτώση της εστίασης ήταν γενικευμένη, δεν αφορούσε μόνο την ηπειρωτική Ελλάδα που έχει κατά κύριο λόγο μόνο Ελληνες επισκέπτες, αλλά και τα περισσότερα νησιά. Ελάχιστοι προορισμοί έκαναν την εξαίρεση, όπως η Κέρκυρα (4,8%) και η Λευκάδα (6,3%) στο Ιόνιο, η Θάσος (4,2%) στο βόρειο Αιγαίο, η Θεσπρωτία (4,6%) στην Ηπειρο, η Ηλεία (4,8%) και η Αιτωλοακαρνανία (3,1%) στη δυτική Ελλάδα. Ακόμη και δημοφιλή κυκλαδονήσια που πλημμύρισαν από Ελληνες και ξένους επισκέπτες, όπως η Νάξος, η Πάρος, η Τήνος, η Σύρος, είχαν πτώση στην εστίαση, όπως και η Κως. 

Η πτώση της εστίασης αποδίδεται από παράγοντες του κλάδου στη μείωση των εξόδων για φαγητό. Λόγω ακρίβειας και υπερφορολόγησης – προκύπτει από τους υψηλούς έμμεσους φόρους πάνω στα ακριβά είδη πρώτης ανάγκης– οι Ελληνες θέτουν ως προτεραιότητα την κάλυψη των βασικών τους αναγκών και όσοι μπόρεσαν να πάνε διακοπές φαίνεται ότι μαγείρευαν μέσα. Πώς να βγει άλλωστε για φαγητό η πλειονότητα των ελληνικών νοικοκυριών που δηλώνει ότι το εισόδημα εξανεμίζεται προτού τελειώσει ο μήνας; 

Αλλά και οι ξένοι ταξιδιώτες φαίνεται ότι έσφιξαν επίσης το ζωνάρι, επιλέγοντας να ψωνίζουν από τα σουπερμάρκετ και να μαγειρεύουν στα bnb. Αυτό έδειξαν άλλωστε τα στοιχεία της NielsenIQ για το οκτάμηνο 2025, σύμφωνα με τα οποία οι πωλήσεις των σουπερμάρκετ στα νησιά και την Κρήτη «έτρεχαν» με αύξηση 11,3% και 9,3% αντίστοιχα έναντι 7,8% του πανελλαδικού μέσου όρου. 

Για τον πρόεδρο της ΓΣΕΒΒΕ και της ΠΟΕΣΕ Γιώργο Καββαθά είναι σαφές ότι υπάρχει αντιστρόφως ανάλογη σχέση ανάμεσα στην εστίαση και το bnb, που φέτος το καλοκαίρι κατέγραψε νέα εκρηκτική ανάπτυξη με ένα εκατομμύριο διαθέσιμες κλίνες σε όλη τη χώρα. «Η λειτουργία των βραχυχρόνιων μισθώσεων φαίνεται ότι έχει αφαιρέσει ένα γεύμα από την εστίαση, αφού όσοι επιλέγουν το συγκεκριμένο μοντέλο διαμονής το κάνουν για να εξοικονομήσουν χρήματα από τις διακοπές τους» έχει επισημάνει. 

H μονοκαλλιέργεια του τουρισμού

Η παρατεταμένη πτώση της εστίασης καταδεικνύει ωστόσο και τα όρια της μονοκαλλιέργειας του τουρισμού στην Ελλάδα. Σύμφωνα με μελέτη που δημοσίευσε η Eurobank, στη μεταπανδημική πενταετία 2020-24 τα τουριστικά έσοδα ανέκαμψαν και το 2024 είχαν φτάσει τα 21,6 δισ. ευρώ ή το 9,1% του ΑΕΠ, ξεπερνώντας κατά 18,8% τα επίπεδα του 2019. Προσοχή όμως, αυτό μόνο σε ονομαστικούς όρους. Σε πραγματικούς όρους, αφαιρουμένου δηλαδή του πληθωρισμού, τα τουριστικά έσοδα το 2024 παρέμεναν ακόμη κατά 1,6% χαμηλότερα του 2019 – και χαμηλότερα επίσης ως ποσοστό του ΑΕΠ.

Στη μελέτη αυτή οι αναλυτές της Eurobank μάλιστα επισημαίνουν ότι, ενώ στο διάστημα 2011-2024 τα τουριστικά έσοδα κατέγραψαν σημαντική άνοδο 5,8% ετησίως, αυτή προέκυψε αποκλειστικά ως αποτέλεσμα της αύξησης του αριθμού των ξένων επισκεπτών, από 15 εκατ. το 2010 στα 40,7 εκατ. το 2024 – ενώ η διάρκεια παραμονής των ξένων ταξιδιωτών στη χώρα έβαινε μειούμενη από 9,3 διανυκτερεύσεις το 2010 σε 5,9 διανυκτερεύσεις το 2024, όπως επίσης και η μέση ταξιδιωτική δαπάνη από 640,4 ευρώ το 2010 σε 530,6 ευρώ το 2024.

Υποβάθμιση περιβάλλοντος και πιέσεις στις υποδομές

Στη μελέτη που εκπόνησε για τον τουρισμό στην Ελλάδα η Eurobank επισημαίνει ότι το μοντέλο του ελληνικού τουρισμού κινείται προς την κατεύθυνση «έρχονται όλο και περισσότεροι τουρίστες που μένουν όλο και λιγότερο στη χώρα και αφήνουν όλο και λιγότερα χρήματα». Οτι δηλαδή, αν και η κυβέρνηση Μητσοτάκη έχει δώσει τα περισσότερα λεφτά του αναπτυξιακού νόμου για ανέγερση και αναβάθμιση πολυτελών ξενοδοχείων, η χώρα οδεύει προς μια διόγκωση του φτηνού τουρισμού.

Ο φτηνός αυτός τουρισμός όμως που βασίζεται στις φτηνές πτήσεις και τις φτηνές κρατήσεις ακόμη και πολυτελών καταλυμάτων, επί των χρεώσεων των οποίων οι μεγάλοι ξένοι tour operators αποσπούν μεγάλες εκπτώσεις, υποβαθμίζει το περιβάλλον και ασκεί πιέσεις στις υποδομές, αλλά ελάχιστα αποδίδει σε αύξηση εσόδων – σε πραγματικούς, αποπληθωρισμένους όρους. Από αυτή την άποψη η καθίζηση του τζίρου της εστίασης αποτελεί ενδεχομένως το καναρίνι στο ανθρακωρυχείο.

* 1,7%ήταν η πτώση στην εστίαση το τρίτο τρίμηνο του 2025 (έκλεισε στα €3,97 δισ.), ενώ το ίδιο διάστημα ο τζίρος των επιχειρήσεων στα καταλύματα είχε άνοδο (έφτασε τα 6,60 δισ. ευρώ, με αύξηση 3,2%)

2,6%ήταν το β ́ τρίμηνο 2025 η πτώση στην εστίαση, συνεχίζοντας την πτωτική πορεία που έχει ξεκινήσει από το β ́ τρίμηνο 2024 και συνεχίζεται, με εξαίρεση την οριακή άνοδο 0,2% το γ ́ τρίμηνο 2024

Μαριάννα Τόλια - documentonews.gr

Διαβάστε Περισσότερα »

“Όχι” των αγροτών στη συνάντηση με Μητσοτάκη – Οι αποφάσεις τους...

Κλιμακώνουν τις κινητοποιήσεις του οι αγρότες, οι οποίοι λένε “όχι” στο κάλεσμα Μητσοτάκη για συνάντηση στο Μαξίμου – Τι αποφάσισαν στην πανελλαδική σύσκεψη στη Νίκαια της Λάρισας. 

Ολοκληρώθηκε το μεσημέρι του Σαββάτου (13/12) η πανελλαδική σύσκεψη των αγροτών στη Νίκαια της Λάρισας, με το αγροτικό κίνημα να αποφασίζει το μέλλον των κινητοποιήσεών του. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, οι αγρότες λένε “όχι” στη συνάντηση της Δευτέρας με τον πρωθυπουργό, Κυριάκο Μητσοτάκη. Παράλληλα, μέχρι αύριο αναμένεται να αποστείλουν τα αιτήματά τους στο Μέγαρο Μαξίμου και τα συναρμόδια υπουργεία. 

Πληροφορίες, δε, θέλουν την Τρίτη ή Τετάρτη να προβαίνουν σε κλείσιμο Εθνικών και παρακαμπτήριων οδών. Συγκεκριμένα, φαίνεται πως υπάρχουν σκέψεις αγρότες από το μπλόκο της Νίκαιας να προβούν σε συμβολικό μπλόκο στα Τέμπη για να ασκήσουν περισσότερη πίεση στην κυβέρνηση αλλά και για κλείσιμο των παρακαμπτήριων για περισσότερη ώρα. Σε κάθε περίπτωση, όπως λένε οι ίδιοι, δεν σκοπεύουν να προβούν σε ενέργειες που θα δυσκολέψουν πολύ τους πολίτες. 

Σημειώνεται πως εκατοντάδες αγρότες και κτηνοτρόφοι έδωσαν το “παρών” στη Νίκαια και δήλωσαν αποφασισμένοι να παραμείνουν στα μπλόκα μέχρι να ικανοποιηθούν τα βασικά αιτήματά τους, τα οποία αφορούν το κόστος παραγωγής, τις καθυστερήσεις στις ενισχύσεις και άλλα προβλήματα του πρωτογενούς τομέα. 

Από την πρώτη στιγμή, ερμήνευσαν την πρόσκληση αυτή του πρωθυπουργού κατά τη χθεσινή συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας της Νέας Δημοκρατίας ως μία κίνηση εκ του πονηρού και ως εμπαιγμό. 

Καθώς ο κ. Μητσοτάκης έσπευσε να εμφανιστεί ότι παίρνει την πρωτοβουλία για διάλογο, ορίζοντας εκείνος την ημέρα και ώρα του ραντεβού (όχι τυχαία παραμονή της ψήφισης του προϋπολογισμού), χωρίς όμως να δεσμεύεται για την ικανοποίηση των αιτημάτων τους. Και μόνο αφού η κυβερνητική στρατηγική της έντασης και του “κοινωνικού αυτοματισμού” έπεσε στο κενό. 

Οι Κρητικοί και όλοι οι άλλοι

Οι συνεχείς αποκαλύψεις για την υπόθεση ΟΠΕΚΕΠΕ, με επίκεντρο την Κρήτη, εξοργίζουν ακόμη περισσότερο, ιδίως τους αγρότες της Θεσσαλίας και της βόρειας Ελλάδας. Το γεγονός ότι πριν γίνει συνάντηση με ενιαία αντιπροσωπεία των αγροτών, ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Κωστής Χατζηδάκης και ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης δέχθηκαν Κρητικούς αγρότες και κτηνοτρόφους, επίσης ενόχλησε. Και ακόμη περισσότερο, οι φήμες πως η κυβέρνηση τάζει στους Κρητικούς παραγωγούς επιδοτήσεις ως αντιστάθμισμα για την κατάργηση της τεχνικής λύσης.

Οι Κρητικοί βέβαια κινούνται σχετικά αυτόνομα από τα μπλόκα όλης της υπόλοιπης Ελλάδας, τα οποία και πάλι έχουν διαφωνίες μεταξύ τους ως προς τη στρατηγική και την τελική στόχευση των κινητοποιήσεων. 

Κάθε περιοχή και κλάδος αντιμετωπίζουν άλλωστε και τα δικά τους ιδιαίτερα προβλήματα, αν και υπάρχουν δύο βασικά αιτήματα για μείωση του κόστους παραγωγής με επέκταση και βελτίωση των ρυθμίσεων για το ηλεκτρικό ρεύμα και το αγροτικό πετρέλαιο. Σε ιδιαίτερα δεινή θέση βρίσκονται βέβαια οι κτηνοτρόφοι λόγω της ευλογιάς των αιγοπροβάτων.

Εκεί θα απαιτηθεί πρόγραμμα ανασύστασης ζωικού κεφαλαίου, παρόμοιο με αυτό που είχε ανακοινωθεί μετά τον Daniel. Αρκεί βέβαια να μην αργήσει και αυτό δύο χρόνια. Σημειωτέον ωστόσο ότι για να ξεκινήσει η ανασύσταση ζωικού κεφαλαίου θα πρέπει πρώτα να έχει αντιμετωπιστεί η ευλογιά και να έχουν περάσει τουλάχιστον έξι μήνες από το τελευταίο κρούσμα. 

Τα αιτήματα -τα οποία θα στείλουν εγγράφως στην κυβέρνηση- έκαναν γνωστά οι αγρότες μετά τη σημερινή πανελλαδική σύσκεψη στη Νίκαια της Λάρισας. 

Συγκεκριμένα, το απόγευμα του Σαββάτου οι αγρότες έκαναν γνωστά τα αιτήματά τους προς τον πρωθυπουργό, στα οποία θα περιμένουν σαφείς απαντήσεις προτού προχωρήσουν σε διάλογο μαζί του.

Όπως αναφέρει το ΕΡΤnews τα αιτήματα έχουν ως εξής:

Παραγραφή διώξεων των αγροτών από τη Βουλή.

Καταβολή των χρημάτων που οφείλει η κυβέρνηση είτε από επιδοτήσεις είτε από αποζημιώσεις είτε από οπουδήποτε αλλού.

Κατώτερες εγγυημένες τιμές.

Ρεύμα στα 7 λεπτά την κιλοβατώρα.

Αφορολόγητο πετρέλαιο στη μάνικα.

Μείωση του κόστους παραγωγής.

Κατάργηση του χρηματιστηρίου ενέργειας.

Να εξυγιανθεί ο ΟΠΕΚΕΠΕ.

Να μοιραστούν τα κλεμμένα του ΟΠΕΚΕΠΕ, στους πραγματικούς δικαιούχους.

Να υπάρξει ελεγκτικός μηχανισμός στον Οργανισμό.

Να μην περάσει ο ΟΠΕΚΕΠΕ στην ΑΑΔΕ.

Να δοθούν τα ονόματα στη δημοσιότητα.

Σε ό, τι αφορά την κτηνοτροφία, θα υπάρξουν παράρτημα αιτημάτων, για τη μελισσοκομία, την κτηνοτροφία και τους αλιείς.

photos Eurokinissi

Με πληροφορίες από το news247.gr

Διαβάστε Περισσότερα »