Σάββατο, Οκτωβρίου 31, 2026

Τσίπρας κατά Μητσοτάκη: ”Με τόσες απάτες του αιώνα, στο τέλος δεν θα μας φτάνουν οι αιώνες”

Αιχμηρή ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα για τις υποθέσεις που απασχόλησαν την επικαιρότητα την τελευταία εβδομάδα. Τα ”μεγάλα ψάρια”, οι αναφορές σε Mr. Χωριάτικο και Pizza Fan και η κινηματογραφική αναφορά στο ”Φωνάζει ο Κλέφτης”. 


Με μια αιχμηρή ανάρτηση στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, ο Αλέξης Τσίπρας εξαπολύει επίθεση στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό Κυριάκο Μητσοτάκη, με αφορμή υποθέσεις που απασχόλησαν την επικαιρότητα την τελευταία εβδομάδα. 

Ο πρώην πρωθυπουργός επιστρατεύει το χιούμορ και τον σαρκασμό, κάνοντας αναφορές στις υποθέσεις Mr Χωριάτικο και Pizza Fan, αλλά και σε εκείνες που χαρακτηρίστηκαν ως «η απάτη του αιώνα». 

«Γίνεται να περάσει εβδομάδα χωρίς σκάνδαλα και απάτες;», διερωτάται στην ανάρτησή του. 

«Πίτσες, ψωμιά, πολύ υδατάνθρακα είχε αυτή η εβδομάδα στο μενού των σκανδάλων και της απάτης, ίσως γι’ αυτό και ο κ. Μητσοτάκης να πεθύμησε τα μεγάλα ψάρια», σχολιάζει χαρακτηριστικά. 

Συνεχίζοντας την κριτική του, ο Αλέξης Τσίπρας υποστηρίζει ότι το κόστος των υποθέσεων που καταγγέλλει επιβαρύνει τους πολίτες. 

«Μόνο που τον λογαριασμό από τις απάτες του αιώνα των τελευταίων 7 χρόνων τον πληρώνει ο νοικοκύρης, όσο κι αν φωνάζει ο κλέφτης…», αναφέρει. 

Στο βίντεο που συνοδεύει την ανάρτησή του, ο πρώην πρωθυπουργός κάνει μια αναδρομή στα γεγονότα της εβδομάδας, συνδέοντάς τα με την κυβερνητική πολιτική. 

«Για να δούμε τι είχαμε τη βδομάδα που πέρασε. Μάθαμε για τον Mr Χωριάτικο, την Pizza Fan και για υποθέσεις που χαρακτηρίστηκαν ως και η απάτη του αιώνα», αναφέρει. 

Ακολουθεί νέα αιχμή για την κυβέρνηση: 

«Βέβαια με τόσες απάτες του αιώνα τα τελευταία 7 χρόνια, στο τέλος δεν θα μας φτάνουν οι αιώνες». 

Ο Αλέξης Τσίπρας σχολιάζει επίσης τις αναφορές του πρωθυπουργού στα «μεγάλα ψάρια», αντιπαραβάλλοντάς τες με το ζήτημα των επιδοτήσεων των αλιέων. 

«Ο κ. Μητσοτάκης ωστόσο, μπορεί να στέρησε τις επιδοτήσεις από τους ψαράδες, αίφνης όμως ανακάλυψε τα μεγάλα ψάρια», σημειώνει. 

Κλείνοντας, επιλέγει μια χαρακτηριστική ταινία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου για να ολοκληρώσει το πολιτικό του σχόλιο. 

«Η ταινία που σας προτείνω λοιπόν αυτήν την εβδομάδα είναι μία από τις πιο ξεκαρδιστικές του παλιού καλού ελληνικού κινηματογράφου, “Φωνάζει ο Κλέφτης” του Γιάννη Δαλιανίδη με τον ανεπανάληπτο Ντίνο Ηλιόπουλο. Καλή θέαση», καταλήγει. 

Η αναφορά στην ταινία συνδέεται με την καταληκτική αιχμή της ανάρτησής του, με τον Αλέξη Τσίπρα να χρησιμοποιεί τον τίτλο της ως πολιτικό υπαινιγμό για την κυβέρνηση. 


Πηγή: news247.gr 




Παρασκευή, Οκτωβρίου 30, 2026

Προς γαρ το τελευταίον εκβάν, έκαστον των πριν υπαρξάντων κρίνεται

(Τα γεγονότα δεν κρίνονται οριστικά στην πορεία τους, αλλά υπό το φως της τελικής τους έκβασης) 


Αυτό δεν αναιρεί το δικαίωμα της κρίσης και της κριτικής, η χρήση της όμως, έχει ως αποστολή τη «γνώση του τι εστί αληθές». 

Για άλλη μια φορά βρίσκεται ο τόπος μας και οι άνθρωποί του, στο επίκεντρο και μάλιστα αρνητικά, του πλέον διεφθαρμένου συστήματος, αυτό που αποκαλούμε «δημοσιογραφική ενημέρωση», επίσημη, ανεπίσημη, διαδικτυακή. 

Η είδηση που δόθηκε «η FBI ή ελληνική εξάρθρωσε μεγάλο κύκλωμα φοροδιαφυγής, απάτης, παράνομων δράσεων στη Ρόδο, στην Μύκονο και αλλού». 

Μετά την εξάρθρωση του παράνομου κυκλώματος της PIZZA FAN πολύ γρήγορα ήρθε η εξάρθρωση του κυκλώματος «ΦΟΥΡΝΟΙ ΑΤΤΙΚΗΣ- ΧΩΡΙΑΤΙΚΟ». 

Εμείς εδώ οι παρακοιμώμενοι σε αυτό το νησί, έμμεσα ή άμεσα μυρίζαμε χωρίς τη γνώση ιδιαίτερων στοιχείων, την περιρρέουσα ατμόσφαιρα και την μπόχα που ανέδιδε, για τις μαφιόζικες διαδικασίες για την παραχώρηση της χρήσης εμβληματικών κτιρίων του νησιού, αρχικά, των παραλιών μετά. 

Συμμέτοχοι σε αυτές τις διαδικασίες Θεσμοί, Υπηρεσίες, δημόσια Διοίκηση, Αυτοδιοίκηση, Δικαιοσύνη, Εφορία, Αστυνομία κλπ», χωρίς τη δική τους άνομη σιωπή δεν θα ήταν δυνατόν να συμβούν όσα συνέβησαν. 

Πρώτος συμμέτοχος και ενεργός αυτουργός, όλων των παράνομων συμβάσεων είναι η ΕΤΑΔ, η ΑΕ που έχει στον απόλυτο έλεγχό της, όλη τη Δημόσια Περιουσία και η οποία ΑΕ ελέγχεται μόνο και εκτελεί τις εντολές της ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ. 

Δημοπρατεί κατά το δοκούν, κτίρια και εκτάσεις όπου γης χωρίς καμία συνεννόηση με τους κατά τόπους φορείς και μάλιστα δεν έχει την υποχρέωση δημοσιοποίησης των συμβάσεων που υπογράφει. 

Το κύκλωμα που εξαρθρώθηκε κατά την έκφραση της FBI εκτός από τις χιλιάδες τετραγωνικά μέτρα που ενοικίασε, έχει συμβάσεις και με εμβληματικά κτίρια του νησιού μας. 

Οι συμβάσεις για τις παραλίες δεν έχουν κοινοποιηθεί μέχρι στιγμής στις υπηρεσίες του Δήμου, τις ζήτησα προσωπικά και μου απάντησαν ότι δεν τις έχουν, πιστεύω ότι δεν μου απάντησαν ψευδώς. 

Υπάρχει μια γενική κατευθυντήρια γραμμή από τους Κυβερνώντες, τα πάντα υπό τον έλεγχο της κεντρικής διοίκησης και διαχειριστές οι δικοί τους άνθρωποι. 

Οι παραλίες είναι κοινόχρηστοι χώροι, με διάφορα νομικά τερτίπια τις ονομάζουν δημόσιες εκτάσεις, για να μπορούν να ενοικιάζουν και να πουλούν κατά βούληση, υπηρετώντας γνωστά και άγνωστα συμφέροντα. 

Σίγουρα για όλη αυτή τη βρώμα που μας τυλίγει, έχουν ευθύνες όλοι, οι Αυτοδιοικητικοί, οι Βουλευτές, η Οικονομική ελίτ του τόπου, τα Επιμελητήρια, ο Δικηγορικός Σύλλογος, όλοι αυτοί που μπορούσαν να έχουν άποψη και τήρησαν τη σιωπή του αμνού. 

Δεν έχουν τι να πουν, η ανοχή τους είναι ενοχή, όπως επίσης και η μεγάλη μερίδα αυτών που γλείφουν μονίμως την καραμέλα, για τις επενδύσεις που πρέπει να γίνονται στον τόπο, χωρίς να εξετάζουν το πώς και γιατί και σε τι θα ωφεληθεί ο τόπος. 

Βρίσκονται δημοσιογραφούντες της δεκάρας και εφημερίδες, που εξυμνούν τους επιχειρηματίες που θα μας κάνουν ΜΥΚΟΝΟ, θα ανοίξουν μπιτσόμπαρα, θα αφανίσουν τους μικρούς ντόπιους επιχειρηματίες και με το μαύρο χρήμα τους, θα προσπαθήσουν να ελέγχουν, Δήμαρχους, Βουλευτές και περιφερειάρχες. 

Δημοσιογραφικές πληροφορίες αναφέρουν ότι αυτό το κύκλωμα λειτουργούσε 530 εταιρείες, αν πράγματι γίνει συνολικός έλεγχος και όχι επιλεκτικός, ίσως θα φανερωθούν σημεία και τέρατα. 

Απορίας άξιον, η Εφορία βρίσκει άμεσα το χρέος του ενός ευρώ για τον κάθε ταλαίπωρο ιδιώτη, όλα αυτά τα χρέη του κυκλώματος δεν τα εντόπισαν ποτέ, γιατί ήταν μάλλον σκοτεινά και αόρατα. 

Βέβαιο είναι ότι η Αυτοδιοίκηση στο σύνολό της έχει ευθύνες, όχι στις δημοπρατήσεις και τα συμβόλαια ενοικίασης, αλλά στην ένοχη σιωπή της για αυτά που συνέβαιναν και δεν προστάτεψε τους μικροεπαγγελματίες που νοίκιαζαν τις ομπρέλες και τη δημόσια περιουσία. 

Βεβαίως, θα έπρεπε και αυτοί να λειτουργούν σωστά, την ευθύνη πάλι την είχε ο Δήμος, όχι η σημερινή δημοτική αρχή, αλλά μια σειρά Δημοτικών αρχόντων, Δημάρχων. 

Προ χρόνων πολλών έκανε την εμφάνισή της στον τόπο μας η η συγκεκριμένη ΜΑΦΙΑ, είναι σχεδόν σε όλους γνωστό, πότε έγινε η πρώτη ενοικίαση εμβληματικού κτιρίου της πόλης. 

Φίλοι Δημοτικοί Άρχοντες, δεν απευθύνομαι μόνο προσωπικά στον Δήμαρχο, αλλά στο σώμα του Δημοτικού συμβουλίου, έχετε στα χέρια σας τόσα πλεονεκτήματα, είναι η ώρα της παρέμβασής σας, βροντερή θα πρέπει να είναι η απαίτηση, οι παραλίες και τα εμβληματικά κτίρια του νησιού να παραχωρηθούν στον ΔΗΜΟ, δεν μπορεί να τα διαχειρίζεται ένας αμαρτωλός οργανισμός, η ΕΤΑΔ, η διεκδίκηση να γίνει μέσω της Δικαιοσύνης. 

Θα μετρηθεί το ΜΠΟΪ και των άλλων αρχόντων, αν θα συμπλεύσουν με τα αιτήματα του Δήμου ή όχι, γιατί άραγε τα κόμματα της Αντιπολίτευσης σιωπούν;

Να ζητηθεί η άμεση καταβολή των χρεών της εγκληματικής οργάνωσης, θα κατασχεθούν τα χρήματά τους, όσα κατασχεθούν και ο Δήμος θα μείνει με τα χρέη.

Όλα θα κριθούν με το φως των τελικών αποφάσεων, φοβάμαι ότι θα την πληρώσουν μικρομεσαία στελέχη της οργάνωσης και μετά από δυο τρία χρόνια όλα θα ξεχαστούν, γνωστή η ρήση, ζορίζεσαι ΕΤΑΔ την μπάλα στην εξέδρα. 


Από ΤΟ ΧΑΟΣ ΓΕΝΝΙΕΤΑΙ ΤΟ ΚΑΙΝΟΥΡΓΙΟ, να Η ΕΥΚΑΙΡΙΑ ΣΑΣ. 


Πηγή: Γιάννης Παρασκευάς / www.rodiaki.gr 


Κυβέρνηση: Τρέχει κατόπιν εορτής να «μαζέψει» τη ζημιά από το τουρκολιβυκό και να σβήσει την εσωκομματική φωτιά

Τρέχει και δεν φτάνει η κυβέρνηση να διεθνοποιήσει, εκ των υστέρων, την αντίδρασή της στο τουρκολιβυκό μνημόνιο, έχοντας παράλληλα στραμμένο το βλέμμα και στις σφοδρές αναταράξεις που προκαλεί στη «γαλάζια» παράταξη. 


Την πίεση που αισθάνεται η ελληνική κυβέρνηση έχει ανεβάσει κατακόρυφα η επικύρωση του τουρκολιβυκού μνημονίου από τη Βουλή των Αντιπροσώπων της Λιβύης, με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να σπεύδει τώρα να αντιμετωπίσει την εξέλιξη αυτή, διεθνοποιώντας εκ των υστέρων το θέμα στο εξωτερικό, αλλά και επιχειρώντας ταυτόχρονα, με αυτόν τον τρόπο, να διασκεδάσει και τις εντυπώσεις στο εσωτερικό, με το Μαξίμου να βρίσκεται αντιμέτωπο όχι μόνο με την κριτική της αντιπολίτευσης, αλλά και με την εσωκομματική κριτική που διατυπώνεται έντονα στο εσωτερικό της ΝΔ. 

Σε αυτό το πλαίσιο, ο πρωθυπουργός, προεδρεύοντας σε ανοιχτή συζήτηση υψηλού επιπέδου της ελληνικής Προεδρίας του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ στη νέα Υόρκη, θέλησε -παρουσιάζοντας και σχετικό χάρτη με το τουρκολυβικό μνημόνιο – να πει, μεταξύ άλλων, ότι «το αποκαλούμενο τουρκολιβυκό μνημόνιο για οριοθέτηση θαλάσσιων ζωνών αποτελεί κατάφωρη παραβίαση των θεμελιωδών αρχών του Διεθνούς Δικαίου της Θάλασσας. Είναι παράνομο, είναι αυθαίρετο και αντιβαίνει στη γεωγραφία την ίδια», καθώς επίσης ότι «η Τουρκία και η Λιβύη δεν έχουν αντικείμενες ή παρακείμενες ακτές. Ωστόσο, έχουν επιχειρήσει να καθορίσουν ένα τεχνητό θαλάσσιο σύνορο μεταξύ τους. Αυτό είναι παράλογο». 

Στο ίδιο πλαίσιο επισήμανε ότι «η γεωγραφία δεν μπορεί να ξαναγραφτεί. Και τα κυριαρχικά δικαιώματα δεν μπορούν να διαγραφούν με το να χαράσσονται αυθαίρετες γραμμές σε έναν χάρτη», σημειώνοντας ότι «σε καμία περίπτωση δεν μπορεί το μνημόνιο αυτό να λειτουργήσει ως πρόσχημα για την αμφισβήτηση νόμιμων δραστηριοτήτων στη θάλασσα ή για την παρεμπόδιση στρατηγικών έργων συνδεσιμότητας τα οποία η περιοχή μας χρειάζεται επειγόντως». 

Με το βλέμμα και στο εσωτερικό 

Δηλώσεις που ασφαλώς απευθύνονται στο εξωτερικό, αλλά διατυπώνονται με το βλέμμα και στο εσωτερικό της χώρας και βέβαια και στο εσωτερικό της «γαλάζιας» παράταξης, όπου πέραν της σφοδρής κριτικής του Αντώνη Σαμαρά, αλλά και των επισημάνσεων του Κώστα Καραμανλή, ο οποίος έχει κάνει λόγο για μία «αναμφίβολα αρνητική εξέλιξη για τα εθνικά μας συμφέροντα, διότι μπορεί μεν να μην παράγει νομικά αποτελέσματα, είναι όμως επίδειξη δύναμης, επιρροής και πρόκλησης τετελεσμένων, από τους γείτονες», έντονη κριτική διατυπώνεται και από το εσωτερικό της «γαλάζιας» Κοινοβουλευτικής Ομάδας. 

Τόσο σε κατ’ ιδίαν συζητήσεις στους «γαλάζιους» διαδρόμους, όσο και δημοσίως. Είναι χαρακτηριστική η σαφής κριτική που διατύπωσε ο βουλευτής της ΝΔ Ευριπίδης Στυλιανίδης, δηλώνοντας μεν ότι «δεν υιοθετώ τους όρους “νίκη” και “ήττα”, διότι αυτή η μάχη δεν προσδιορίζει το μέλλον του “πολέμου”», αλλά κάνοντας λόγο, δε, για «μία κακή στιγμή. Μία στιγμή που η ελληνική διπλωματία δεν εκτίμησε σωστά τις συνθήκες», καταλογίζοντάς της ότι «επένδυσε υπερβολικά πάνω στον Χαφτάρ και δεν εισέπραξε αυτό το οποίο φιλοδοξούσε να εισπράξει, ενδεχομένως από λάθος εκτιμήσεις ή επειδή διέγνωσε διαφορετικά τη συγκυρία κτλ.» (ΔΕΛΤΑ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ). 

Επικριτική ήταν και η πρώτη δημόσια αντίδραση του κοινοβουλευτικού εκπροσώπου της ΝΔ Δημήτρη Καιρίδη, ο οποίος ανέφερε μεν (Realfm 97,8) ότι «νομικά δεν παίζει κάποιο ρόλο το τουρκολιβυκό μνημόνιο. Άκυρο ήταν, και άκυρο είναι», σημειώνοντας ωστόσο ότι «πολιτικά είναι μια ήττα για εμάς. Πολιτικά είναι μια ήττα. Διότι η Ανατολική Λιβύη ήταν πάρα πολύ κοντά στην Αίγυπτο και φαίνεται ότι τώρα ο Χαφτάρ διαλέγει στρατόπεδο, το τουρκικό. Εμείς μένουμε με το Ισραήλ, την Κύπρο και την Αίγυπτο, σε μεγάλο βαθμό. Είναι μια δυσάρεστη, κακή εξέλιξη. Δεν είναι καλή εξέλιξη». Παρότι στη συνέχεια υποχρεώθηκε να αναδιπλωθεί και να πει ότι «μίλησα πιεζόμενος για ήττα κυρίως της Αιγύπτου γιατί αυτήν ήταν που είχε επενδύσει περισσότερο» (ΣΚΑΪ). 

Στις εσωκομματικές αντιδράσεις συγκαταλέγεται βέβαια και η δήλωση του «γαλάζιου» βουλευτή Δημήτρη Καλογερόπουλου που έγινε viral («Τον ήπιαμε», Meganews), προτού ο ίδιος επίσης προχωρήσει σε διευκρινιστική δήλωση αναδίπλωσης. 

Δυσαρέσκεια στους «γαλάζιους» διαδρόμους 

Στο «γαλάζιο» παρασκήνιο, δε, βουλευτές της ΝΔ μιλούσαν για μια αρνητική εξέλιξη που επιβεβαιώνει την κυριαρχία της Τουρκίας στη Λιβύη και έκαναν λόγο για «διπλωματική ήττα» της ελληνικής πλευράς, καταλογίζοντάς την στην ελληνική κυβέρνηση. 

Σε αυτό το κλίμα, λοιπόν, μένει να δούμε αν και με ποιο τρόπο, στην επικείμενη συνεδρίαση του υπουργικού συμβουλίου της Δευτέρας, ο πρωθυπουργός θα επιχειρήσει να διαχειριστεί την εγχώρια συζήτηση, αλλά και τη συζήτηση στο εσωτερικό του κυβερνώντος κόμματος, εν όψει και των αναμενόμενων εξελίξεων στο θέμα του καλωδίου για την ηλεκτρική διασύνδεση με την Κύπρο. 

Θέμα για το οποίο έχει στείλει σαφείς προειδοποιήσεις προς το Μαξίμου, ο πρώην πρωθυπουργός Κώστας Καραμανλής, επισημαίνοντας ότι «οποιοδήποτε αίτημα για εκχώρηση άδειας από την Τουρκία για το καλώδιο δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό. Είτε αυτό ονομαστεί ενημέρωση είτε ανακοίνωση είτε όπως αλλιώς». 


Ρεπορτάζ: Γιάννης Μπασκάκης / in.gr 






Πέμπτη, Οκτωβρίου 29, 2026

Οι λαοί λένε την τελευταία λέξη

Από τη Βραζιλία μέχρι τη Σερβία αποδεικνύεται ότι την κρίσιμη στιγμή οι κοινωνίες αποφασίζουν 


Εάν κανείς παρακολουθήσει τη δημόσια συζήτηση στη χώρα θα παρατηρήσει ότι το βασικό άγχος πολλών δημοσιολογούντων είναι με ποιον τρόπο θα εξασφαλιστεί η συνέχιση της διακυβέρνησης του Κυριάκου Μητσοτάκη, ακόμη και όταν είναι παραπάνω από σαφές ότι έχει χάσει εδώ και καιρό την ουσιαστική νομιμοποίηση μέσα στην κοινωνία και ότι εάν γίνονταν εκλογές αυτή τη στιγμή, θα έπαιρνε ένα ποσοστό που θα σήμαινε ότι έχει χάσει και την τυπική νομιμοποίηση. 

Δεν είναι τυχαίο ότι ορισμένοι έχουν αρχίσει να υποστηρίζουν στα σοβαρά ότι αφού ο Μητσοτάκης είναι η μόνη πραγματική «πρόταση διακυβέρνησης», τότε θα πρέπει να κυβερνήσει ακόμη και εάν στις εκλογές πάρει 30%, δηλαδή ένα ποσοστό που απέχει από οποιαδήποτε έννοια κυβέρνησης με αυτοδυναμία. 

Όλο αυτό έχει να κάνει με τις νοοτροπίες ανθρώπων που έχουν κολλήσει σε ιδεολογίες (και συμφέροντα) που αναδύθηκαν στη δεκαετία του 1990, οδήγησαν τη χώρα στην υπερχρέωση στο τέλος της δεκαετίας του 2000 και στην περίοδο της κρίσης αντιμετώπισαν με κυνισμό και περιφρόνηση τους ανθρώπους που κατέβηκαν στο δρόμο για να εκφράσουν την αγανάκτησή τους και με ξεχωριστή εχθροπάθεια – ενίοτε με μεγαλύτερο μένος και από τους εκπροσώπους της Τρόικας – τις πολιτικές δυνάμεις που υποστήριξαν ότι τα Μνημόνια φέρνουν την πολιτική και κοινωνική καταστροφή. 

Ανθρώπων που και σήμερα ακόμη όταν γράφουν ή σχολιάζουν στην τηλεόραση δεν απέχουν πολύ από το «ας φάνε παντεσπάνι» όταν το ζήτημα είναι η κρίση κόστους ζωής και που θεωρούν εκ προοιμίου αποτυχημένη οποιαδήποτε διεκδίκηση ενός διαφορετικού δρόμου για τη χώρα. 

Ανθρώπων που απλώς μας θυμίζουν πόσο αντιδημοκρατική και τελικά αριστοκρατική ιδεολογία είναι αυτή του «Ακραίου Κέντρου» και πόσο έτοιμη να νομιμοποιήσει την περιφρόνηση της πραγματικής λαϊκής βούλησης. 

Όμως, ό,τι και να κάνουν υπάρχει ένα όριο. Και αυτό τίθεται όταν εκφράζεται όντως η λαϊκή βούληση. Γιατί ένα πράγμα που ξεχνάνε είναι ότι κάποιες στιγμές έρχεται η ώρα και ο λαός δείχνει τι πραγματικά πιστεύει. Και όταν το κάνει, τότε κανένας σχεδιασμός και καμία «μηντιακή καμπάνια» δεν μπορεί να αντέξει. 

Γι’ αυτό και ήταν πραγματικά ελπιδοφόρα τα μηνύματα από τις εκλογές που έγιναν σε δύο διαφορετικά μέρη του κόσμου, σε δύο χώρες με διαφορετικό μέγεθος και με πολύ διαφορετικές ιστορίες: τη Βραζιλία και τη Σερβία. Όμως, αυτό που τις ενώνει είναι το γεγονός ότι και στις δύο περιπτώσεις την τελευταία λέξη την είχαν οι λαοί. 

Στη Βραζιλία τα λαϊκά στρώματα βρέθηκαν αντιμέτωπα με το ενδεχόμενο να επιστρέψει στην εξουσία μια αυταρχική ακροδεξιά που υποστήριζε την αναίρεση των όποιων κατακτήσεων εξασφαλίστηκαν από τις κυβερνήσεις του Λούλα. Και κατάφεραν, κόντρα στα προγνωστικά να τον επανεκλέξουν. 

Στη Σερβία μια παρατεταμένη λαϊκή κινητοποίηση για τα δικά τους «Τέμπη» οδήγησε σε μια διαδικασία «από τα κάτω» που κατάφερε να δώσει διέξοδο στην ανάγκη της σερβικής κοινωνίας για αλλαγή από μια διακυβέρνηση που είχε καταλήξει να είναι καθεστώς. 

Και στις δύο περιπτώσεις αυτό που έκανε τη διαφορά ήταν η λαϊκή κινητοποίηση, η ενεργοποίηση της κοινωνίας και η προσπάθεια για αυξημένη συμμετοχή στις εκλογές. Και έχει ιδιαίτερη σημασία ότι και στις δύο περιπτώσεις η συμμετοχή στις εκλογές ήταν αυξημένη. Στη Βραζιλία στον δεύτερο γύρο των προεδρικών εκλογών, η συμμετοχή αυξήθηκε και ξεπέρασε το 80% και στη Σερβία υπήρξε μια εντυπωσιακή αύξηση της συμμετοχής κατά 10%. Είναι σαφές ότι και στις δύο περιπτώσεις η αύξηση της συμμετοχής συνέβαλε και αυτή στο τελικό αποτέλεσμα. 

Όλα αυτά δεν πρέπει να τα θεωρούμε μακρινά. Γιατί και στη χώρα μας αυτό που στην πραγματικότητα τίθεται είναι ένα μεγάλο δίλημμα: εάν διατηρηθεί το σημερινό καθεστώς ή όχι, εάν η χώρα θα παραμείνει μέσα σε αυτή τη συνθήκη βαθιάς κοινωνικής κρίσης, εάν θα αποκατασταθεί η ίδια η λειτουργία της δημοκρατίας. 

Η κυβέρνηση είναι σαφές ότι ποντάρει στη μειωμένη συμμετοχή και συνολικότερα σε μια κοινωνία παθητική και αποπροσανατολισμένη. Σε μια τέτοια περίπτωση η κοινωνική μειοψηφία που αυτή τη στιγμή συσπειρώνεται γύρω της και αποτελεί τον σκληρό πυρήνα της εκλογικής της βάσης θα της δώσει τον «αέρα» ότι είναι η μόνη ισχυρή πολιτική δύναμη και σε αυτή τη βάση θα εκβιάσει διάφορους «προθύμους» να τη στηρίξουν, ώστε να αποφευχθεί το «χάος». 

Όμως, αυτό το «σενάριο» δεν είναι καθόλου δεδομένο. Γιατί μπορεί τα πράγματα να εξελιχτούν διαφορετικά. Η κοινωνία να κινητοποιηθεί ακριβώς επειδή οι εκλογές θα κρίνουν το μέλλον της χώρας. Η συμμετοχή στις εκλογές να αυξηθεί. Να προσέλθουν να ψηφίσουν αυτοί που μέχρι τώρα δεν πιστεύουν ότι οι εκλογές μπορούν να αλλάξουν τα πράγματα, αυτοί που συνήθως δεν συμμετέχουν. 

Και τότε τα ποσοστά της Νέας Δημοκρατίας θα είναι, εκ των πραγμάτων πολύ μικρότερα. Και το αφήγημα που θέλει τον Κυριάκο Μητσοτάκη να είναι η μόνη πραγματική λύση διακυβέρνησης θα έχει καταρρεύσει και αντιθέτως θα έχει φανεί ότι στα μάτια της κοινωνίας είναι μια κυβέρνηση ανεπιθύμητη.

Μόνο που για να υπάρξει η αύξηση της συμμετοχής και η μαζική κινητοποίηση της κοινωνίας χρειάζεται με πολύ πιο συστηματικό, σοβαρό και μαχητικό τρόπο, να υπάρξει εκείνη η πολιτική πρόταση για το αύριο, που να μπορεί να εμπνεύσει την κοινωνία, να την κάνει να πιστέψει ότι υπάρχει πραγματικά εναλλακτική. Και τότε το τοπίο θα είναι διαφορετικό και όλοι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να υπαγορεύουν στην κοινωνία τις δικές τους εμμονές ως εθνικό συμφέρον, θα πάρουν επιτέλους την «τιμητική αποστρατεία» τους. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τετάρτη, Οκτωβρίου 28, 2026

Απέναντι στον φασισμό – και τότε και τώρα και πάντα

Η 28η Οκτωβρίου, ημέρα που ξεκίνησε το έπος του '40, και ο αντιφασιστικός αγώνας που ακολούθησε, αποδεικνύουν ότι όταν χρειαστεί, οι λαοί είναι αυτοί που κάνουν τη διαφορά 


Από τις 28 Οκτωβρίου η χώρα μας επί της ουσίας δεν βρέθηκε απλώς να πολεμάει τους Ιταλούς εισβολείς. Βρέθηκε να πολεμάει τον φασισμό και τον ναζισμό, όπως τον εκπροσωπούσαν οι δυνάμεις του Άξονα. Η επίθεση της Ιταλίας δεν ήταν απλώς μια επιθετική ιμπεριαλιστική ενέργεια. Ήταν και τμήμα της προσπάθειας των φασιστικών δυνάμεων να φτιάξουν μια Ευρώπη και έναν κόσμο όπως τον ήθελαν: ολοκληρωτικό, αυταρχικό, ρατσιστικό, κατά των Εβραίων, των Ρομά, όλων των «κατώτερων λαών», αλλά και των κομμουνιστών και όσων ήθελαν δημοκρατία και ελευθερία. Αυτή η ιδεολογία οδηγούσε στην εδαφική επεκτατικότητα, αυτή οδήγησε τον Χίτλερ στο να επιτεθεί στην Πολωνία και να βάλει σε κίνηση τη μηχανή του πολέμου, αυτή έκανε τον Μουσολίνι να επιτεθεί στην Ελλάδα. 

Δεν είναι μόνο ότι ο ελληνικός λαός έβαλε απέναντί του τον φασισμό. Ο ίδιος ο τρόπος που αγωνίστηκε, ο ενθουσιασμός που έδειξε, τα όνειρα που έκανε για το τι θα σήμαινε η νίκη, πήγαιναν πολύ πέρα από τα πεδία των μαχών και αφορούσαν το όραμα μιας χώρας με δημοκρατία και δικαιοσύνη. Γι’ αυτό αγωνίστηκαν και όχι γιατί τους ενέπνευσε η κυβέρνηση Μεταξά, μια στυγνή δικτατορία που στην πραγματικότητα οραματιζόταν μια ελληνική εκδοχή φασισμού. 

Όλα αυτά δεν αφορούν μόνο τον πόλεμο στο αλβανικό μέτωπο, αλλά και όλον τον Δεύτερο Παγκόσμιο Πόλεμο συνολικά. Έναν πόλεμο στο οποίο οι φιλελεύθερες δημοκρατίες συμμάχησαν με την κομμουνιστική Σοβιετική Ένωση και τα κινήματα αντίστασης για να νικήσουν τον φασισμό και τον ναζισμό. Και μπορεί σήμερα, με όλο το κύμα ιστορικού αναθεωρητισμού, πρώτα και κύρια στην ίδια την Ευρωπαϊκή Ένωση, και την εξίσωση ναζισμού και κομμουνισμού, όλα αυτά να γίνεται προσπάθεια να ξεχαστούν, όμως η ιστορία δεν διαγράφεται. Ο πόλεμος εκείνος είχε μια σαφή διαχωριστική γραμμή που από τη μια είχε τον φασισμό και τον ναζισμό και από την άλλη τις αντιφασιστικές δυνάμεις. 

Στις μέρες μας ο φασισμός σηκώνει κεφάλι ξανά. Με διάφορες μορφές αλλά το ίδιο επικίνδυνος, αντιδραστικός και αποκρουστικός. Ακόμη χειρότερα: σε αρκετές περιπτώσεις τον δρόμο για την επιστροφή του τον στρώνουν «συστημικές» ακόμη και «κεντρώες» δυνάμεις. Και μπορεί οι σημερινοί φασίστες να φοράνε κουστούμι και να μην αρέσκονται να περπατάνε με «βήμα χήνας», όμως δεν είναι λιγότερο επικίνδυνοι. 

Και όπως έδειξε το έπος του 1940, αλλά και η εποποιία της Εθνικής Αντίστασης που ακολούθησε, η αποτελεσματικότερη απάντηση στον φασισμό είναι αυτή που έρχεται από τον ίδιο τον λαό, τη δική του κινητοποίηση. Αυτή ήταν που έκανε τη διαφορά στην Αλβανία, απέναντι σε έναν ισχυρό στρατό, αυτή ήταν που στη διάρκεια της Κατοχής έκανε τον λαό να αντέξει στην πείνα και να αντισταθεί πολύμορφα στις δυνάμεις κατοχής και τους ντόπιους συνεργάτες τους. 

Αυτό το πνεύμα της αντίστασης, της συλλογικότητας και της ελπίδας καταγράφηκε ξανά αρκετές φορές: στη «Χαμένη Άνοιξη» των αγώνων της δεκαετίας του 1960, στο Πολυτεχνείο του 1973, στους αγώνες της Μεταπολίτευσης, στην αλληλεγγύη και τη διαμαρτυρία ενάντια στα Μνημόνια. Αρκετές άλλες στιγμές φαινόταν να υποχωρεί, οι άνθρωποι να είναι κουρασμένοι, να κυριαρχεί ο ατομισμός. Όμως, την κρίσιμη στιγμή, εμφανιζόταν ξανά. 

Αυτό ακριβώς το πνεύμα χρειαζόμαστε τώρα ξανά. Όχι μόνο γιατί σε όλη την Ευρώπη ο φασισμός σηκώνει κεφάλι, αλλά και γιατί η χώρα είναι σε μια καμπή. Τα χρόνια μετά το 2019 αποδείχτηκαν χαμένα χρόνια και αυτό εξηγεί τη μεγάλη λαϊκή δυσαρέσκεια. Όμως, υπάρχει ο κίνδυνος αυτή να μετατραπεί σε κυνισμό και απάθεια. Χρειάζεται η δυσαρέσκεια και γίνει μαζική κινητοποίηση και μια νέα ελπίδα ότι η συλλογική προσπάθεια θα βγάλει τη χώρα από τη σημερινή κρίση.

Οι άνθρωποι τότε δεν ήταν υπεράνθρωποι. Την ησυχία τους ήθελαν, τις μικρές απολαύσεις της ζωής, την ασφάλεια και τη σιγουριά έψαχναν. Όμως, έτρεξαν στο μέτωπο όπως και μετά μπήκαν στην αντίσταση και βγήκαν στα βουνά παρά τους θανάσιμους κινδύνους. 

Η πραγματική αντίσταση και οι βαθιές σημαντικές αλλαγές δεν ξεκινούν από «υπεράνθρωπους», αλλά από καθημερινούς  απλούς πολίτες όταν το επιβάλλουν οι συνθήκες και τους μιλά αλλιώς η ιστορία. Γι’ αυτό και σήμερα όταν χρειαστεί, θα αποδείξουν ότι μπορούν να φέρουν την αλλαγή. 


Πηγή:  Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Τρίτη, Οκτωβρίου 27, 2026

Αυτή η κυβέρνηση δεν δικαιούται να καυχιέται για την καταπολέμηση της διαφθοράς – ιδίως όταν μετρά τόσα σκάνδαλα

Η κυβέρνηση της ΝΔ ας αναλάβει πρώτα την ευθύνη για τα δικά της σκάνδαλα πριν μιλήσει για «καταπολέμηση της διαφθοράς» 


Έσπευσε ο πρωθυπουργός, στην καθιερωμένη κυριακάτικη ανάρτησή του, να μιλήσει με υπερηφάνεια για το πώς η κυβέρνησή του δίνει τη «μάχη για τη νομιμότητα» απέναντι στη μεγάλη φοροδιαφυγή και τη διαφθορά, με αφορμή τις υποθέσεις που έχουν έρθει στη δημοσιότητά για το σκάνδαλο με τα στημένα παιχνίδια στο μπάσκετ και τις μεγάλες υποθέσεις φοροδιαφυγής στην αλυσίδα Pizza Fun και στην αλυσίδα «Χωριάτικο». 

Όμως, δεν ήταν μόνο ο πρωθυπουργός που έδωσε αυτόν τον τόνο, αλλά και μια σειρά από φιλοκυβερνητικά μέσα που περίπου υποστήριξαν ότι αυτή είναι και η απάντηση του Κυριάκου Μητσοτάκη σε όσους κατηγόρησαν την κυβέρνησή του ότι συγκαλύπτει τη διαφθορά και ότι χρεώνεται μεγάλα σκάνδαλα. 

Βεβαίως, μια πιο προσεκτική ματιά δείχνει ότι τα πράγματα δεν είναι τόσο απλά. Όντως ήρθαν στο φως τρεις σκανδαλώδεις υποθέσεις. Και στις τρεις φαίνεται ότι πλευρά του προβλήματος ήταν ότι οι ελεγκτικοί μηχανισμοί είτε δεν τις είχαν εντοπίσει μέχρι να γίνουν οι καταγγελίες και από αυτές να «ξεδιπλωθεί το κουβάρι», είτε άργησαν να ανταποκριθούν παρότι υπήρχαν σοβαρές ενδείξεις. 

Στην περίπτωση της Pizza Fun το καθοριστικό δεν ήταν η ικανότητα των ελεγκτικών μηχανισμών να εντοπίζουν τέτοιες πρακτικές αλλά η καταγγελία ενός υπαλλήλου στην Οικονομική Εισαγγελία. Στην περίπτωση του «Χωριάτικου» το ζήτημα δεν ήταν ότι αποκαλύφθηκε ότι υπήρχε εκτεταμένη φοροδιαφυγή, αλλά το ίδιο το γεγονός ότι για αρκετά χρόνια υπήρχαν ενδείξεις για ξέπλυμα χρήματος και άλλες παραβάσεις, ιδίως μετά την βαριά καταδίκη του ιδιοκτήτη αρκετά χρόνια πριν, όμως η επιχείρηση συνέχισε να λειτουργεί και να φοροδιαφεύγει. Όσο για το σκάνδαλο με την ΕΟΚ, εδώ το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι τέτοιες πρακτικές συνήθως στηρίζονται στην ανοχή ή στην απροθυμία των αρχών να βάλουν φραγμό σε αυτές, κάτι για το οποίο ο αρμόδιος υπουργός Γιάννης Βρούτσης ακόμη δεν έχει δώσει επαρκείς εξηγήσεις. 

Βλέπουμε ότι και στις τρεις περιπτώσεις δεν πρόκειται κυρίως για «αποφασιστικά χτυπήματα» στη διαφθορά, αλλά για καταγεγραμμένα πραγματικά ελλείμματα στην ικανότητα της Πολιτείας να προλαμβάνει τέτοια φαινόμενα. Ούτε θα ήταν παράλογο κάποιος να υποστήριζε ότι η σπουδή της κυβέρνησης να τις προβάλει, σχετίζεται και με μια προσπάθεια να πει: «Δείτε πόσα κάνω κατά της διαφθοράς, εσείς που κατηγορείτε για συγκάλυψη σκανδάλων». 

Μόνο που η σκληρή αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας και του Κυριάκου Μητσοτάκη, δικαίως κατηγορείται για συγκάλυψη σκανδάλων. Αρκεί να αναλογιστούμε υποθέσεις όπως αυτή του ΟΠΕΚΕΠΕ, όπου ήρθε στο φως το πώς ένας κομματικός μηχανισμός της ΝΔ επιδόθηκε σε συστηματική διασπάθιση ευρωπαϊκών πόρων – σε κλίμακα που έθεσε σε κίνδυνο συνολικά τις αγροτικές επιδοτήσεις για τη χώρα μας – με σκοπό να διαμορφώσει ευνοϊκότερους εκλογικούς συσχετισμούς. Ή το τεράστιο ζήτημα με τις απευθείας αναθέσεις σε «ημετέρους» αλλά και συνολικά τον τρόπο που «αξιοποιήθηκε» το Ταμείο Ανάκαμψης με σκοπό να ευνοηθούν επιχειρήσεις που θα εξέφραζαν την ευγνωμοσύνη τους με το να συμβάλουν στο να διαμορφωθεί ένα φιλοκυβερνητικό μηντιακό οικοσύστημα. Ή το σκάνδαλο Predator, μια από τις πιο σοβαρές εκδοχές κυβερνητικής παραβατικότητας και περιφρόνησης βασικών αρχών του κράτους δικαίου, καθώς αποκαλύφθηκε ότι με επίκεντρο το Μέγαρο Μαξίμου είχε στηθεί ένας μηχανισμός που χρησιμοποιούσε παράνομο κατασκοπευτικό λογισμικό για να παρακολουθεί υπουργούς, ανώτατους αξιωματικούς, δικαστικούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες και δημοσιογράφους. Ή, την ίδια την τραγωδία των Τεμπών, όπου η κυβέρνηση όχι μόνο δεν ανέλαβε την ευθύνη για την μη υλοποίηση των έργων που θα καθιστούσαν ασφαλή τη λειτουργία του σιδηρόδρομου και θα απέτρεπαν το δυστύχημα, αλλά χρεώνεται – και επίσημα αφού αρμόδιος υφυπουργός παραπέμπεται στο Ανώτατο Ειδικό Δικαστήριο – το «μπάζωμα» του χώρου του δυστυχήματος που δυσχέρανε σημαντικά τη διερεύνηση του τι όντως έγινε. 

Όλα αυτά σημαίνουν ότι η επιλεκτική προβολή συγκεκριμένων πρόσφατων υποθέσεων σε κανένα βαθμό δεν ισοδυναμεί με μόνιμο και σταθερό μέτωπο κατά της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο, μοιάζει με επικοινωνιακό τέχνασμα για να συγκαλυφθεί το γεγονός ότι αυτή η κυβέρνηση όχι μόνο έχει στη πλάτη της αρκετά σκάνδαλα, αλλά και έχει προσπαθήσει συστηματικά να χειραγωγήσει και τους θεσμούς που θα μπορούσαν να τα διελευκάνουν. Αρκεί να αναλογιστούμε το τεράστιο πρόβλημα με την επίμονη άρνηση των εισαγγελικών αρχών να διερευνήσουν σε μεγαλύτερο βάθος την υπόθεση των υποκλοπών, ακόμη και όταν έρχονται στο προσκήνιο πλήθος νέα στοιχεία. 

Όλα αυτά δεν είναι άσχετα από δύο βασικές παραμέτρους της κυβερνητικής πολιτικής ήδη από το 2019. Η πρώτη ήταν ότι το κράτος – ιδίως στην εκδοχή του «επιτελικού κράτους», δηλαδή το κράτος όπου το Μέγαρο Μαξίμου έχει τον τελευταίο λόγο – θεωρήθηκε ότι είναι το τρόπαιο των νικητών, ιδίως όταν αυτοί πίστευαν ότι είναι η μόνη παράταξη που δικαιούται να κυβερνά ύστερα από το σύντομο διάλειμμα των «Μαδούρων». Το άλλο ήταν η αντίληψη ότι εφόσον αυτή η κυβέρνηση βοηθούσε και στήριζε την επιχειρηματικότητα, δεν υπήρχε κανένα πρόβλημα εάν αυτό ερχόταν με ανταλλάγματα «προβολής του κυβερνητικού έργου». 

Μόνο που όλα αυτά διαμόρφωσαν μια εξαιρετικά προβληματική συνθήκη που καμία σχέση δεν έχει με την καταπολέμηση της διαφθοράς. Πολύ περισσότερο έχει να κάνει με την «κανονικοποίησή» της, με τη μετατροπή της σε συστατικό στοιχείο μιας διακυβέρνησης που φέρεται ως αμετακίνητο «καθεστώς» και με την αλαζονεία να υποστηρίζει πως οποιαδήποτε άλλη εκδοχή διακυβέρνησης θα ήταν «χάος». 

Για αυτό τον λόγο και δεν δικαιούται η κυβέρνηση να επαίρεται για τα «χτυπήματα» που έχει καταφέρει στη διαφθορά. Το ακριβώς αντίθετο: είναι μια κυβέρνηση που παγίωσε μια δομική διαφθορά στη σχέση ανάμεσα σε πολιτική εξουσία, ελεγκτικούς και διωκτικούς μηχανισμούς, επιχειρηματικότητα και ενημέρωση, έναν συστημικό «ηθικό κίνδυνο» από τον οποίο θα δυσκολευτούμε να απαλλαγούμε.

ΥΓ Η κυβέρνηση επαίρεται και για την καταπολέμηση της φοροδιαφυγής και για τη συνακόλουθη αύξηση των φορολογικών εσόδων, που έχουν τροφοδοτήσει και τα σημαντικά πρωτογενή πλεονάσματα που καταγράφονται. Μόνο που σπανίως η κυβέρνηση επιλέγει να εξηγήσει από που προέρχεται η αύξηση των φορολογικών εσόδων. Και αυτό γιατί τότε θα φανεί ότι πέραν της αύξησης του συνολικού όγκου της φορολογίας εισοδήματος καθώς αυξάνονται τα ονομαστικά εισοδήματα, η μεγαλύτερη αύξηση καταγράφεται στον ΦΠΑ. Είναι ενδεικτικό ότι για το 2027 η κυβέρνηση προβλέπει, με βάση το σχέδιο προϋπολογισμού ότι τα έσοδα από ΦΠΑ θα είναι η μεγαλύτερη πηγή φορολογικών εσόδων, καθώς θα αποτελούν το 39,3% των συνολικών φορολογικών εσόδων φτάνοντας τα 30,6 δισεκατομμύρια ευρώ. Μόνο που ο ΦΠΑ είναι ο κατεξοχήν άδικος φόρος, ο φόρος που πλήττει αναλογικά πολύ περισσότερο τα λαϊκά στρώματα, που διαθέτουν πολύ μεγαλύτερο μέρος του εισοδήματος στην αγορά των απαραίτητων προϊόντων, ένας φόρος που η κυβέρνηση έχει αρνηθεί να μειώσει σε επιλεγμένα προϊόντα και υπηρεσίες ακόμη και εν μέσω μιας μεγάλης κρίσης κόστους ζωής. 

Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Δευτέρα, Οκτωβρίου 26, 2026

Υπόθεση «Χωριάτικο»: Οι 520 εταιρείες, τα μαγαζιά σε Ρόδο και Μύκονο και τα €100 εκατ. φοροδιαφυγή...

Ο Mr «Χωριάτικο» φέρεται να διαχειριζόταν αλυσίδα φούρνων στην οποία απασχολούνται εκατοντάδες εργαζόμενοι. Στη Ρόδο φέρεται να είχε αποκτήσει μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών δικαιώματα εκμετάλλευσης παραλιών, ήταν «αφεντικό» σε πολυτελή καταστήματα και εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης (αφανής πάντα) μεγάλων νυχτερινών κέντρων.   


Δεύτερη υπόθεση φοροδιαφυγής, μετά την Pizza Fan, ερευνά η ΕΛΑΣ, με τον Άγγελο Γιαννακόπουλο ιδιοκτήτη της αλυσίδας των φούρνων «Χωριάτικο» και παλιό γνώριμο των Αρχών, να έχει συλληφθεί για φοροδιαφυγή μέσω δικτύου εταιρειών που ξεπερνά τα 100 εκατ. ευρώ. Στη δικογραφία περιλαμβάνονται δεκάδες άτομα, ενώ οι συλλήψεις ανέρχονται σε 56. 

Στο μικροσκόπιο βρίσκεται ένα δαιδαλώδες δίκτυο 520 εταιρειών, γύρω από γνωστές αλυσίδες φούρνων ενώ οι Αρχές επιχειρούν μέχρι και αυτή τη στιγμή να «χαρτογραφήσουν» την παράνομη δραστηριότητα, εξετάζοντας ποιες εταιρείες είναι εικονικές αλλά και τι ρόλο έχουν οι δεκάδες εμπλεκόμενοι. 

Σύμφωνα με πληροφορίες, ο Mr «Χωριάτικο» εμφανιζόταν ως «αφεντικό» σε πολυτελή καταστήματα στη Μύκονο, ενώ στη Ρόδο φέρεται να είχε αποκτήσει μέσω διαγωνιστικών διαδικασιών δικαιώματα εκμετάλλευσης παραλιών. Εκτός αυτού εμφανιζόταν ως ιδιοκτήτης (αφανής πάντα) μεγάλων νυχτερινών κέντρων. 

Ταυτόχρονα φέρεται να διαχειριζόταν την αλυσίδα φούρνων στην οποία απασχολούνται εκατοντάδες εργαζόμενοι. Οι αστυνομικοί ελέγχουν επίσης για σύνδεση με ομάδα που εμπλέκεται σε σωματεμπορία. 

520 εταιρίες και δεκάδες «αχυράνθρωποι» 

Σύμφωνα με όσα έχουν γίνει γνωστά, η έρευνα έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό, ενώ στο μικροσκόπιο μπήκαν 520 εταιρίες και δεκάδες «αχυράνθρωποι». 

Οι συλλήψεις μέχρι το βράδυ της Κυριακής άγγιζαν τις 60, ενώ τα διαφυγόντα κέρδη για το Δημόσιο υπολογίζονται στα 100 εκατ. ευρώ. 

Ο ηλικιωμένος λογιστής 

Ένας από τους συνεργάτες του Άγγελου Γιαννακόπουλου ήταν ένας ηλικιωμένος λογιστής, ιδιαίτερα έμπειρος και έμπιστος. Πληροφορίες αναφέρουν ότι αυτός είχε αναλάβει -μεταξύ άλλων λογιστών- τη σύσταση εταιρειών. 

Οι αστυνομικοί της Διεύθυνσης Αντιμετώπισης Οργανωμένου Εγκλήματος «χαρτογράφησαν» το πλέγμα εταιρειών και εντόπισαν τα χρέη προς το Δημόσιο. Η έρευνα γύρω από την αλυσίδα «Χωριάτικο» ενδεχομένως να επεκταθεί και σε άλλες δραστηριότητες για τις οποίες υπάρχουν υπόνοιες ξεπλύματος βρώμικου χρήματος. 

Συνελήφθη στα Ιωάννινα

Ο Άγγελος Γιαννακόπουλος, συνελήφθη στα Ιωάννινα, ενώ σύμφωνα με πληροφορίες, φέρεται να ήταν έτοιμος να φύγει για την Αλβανία.

Η τελευταία φορά που ο επιχειρηματίας είχε «συναντηθεί» με την ΕΛ.ΑΣ. ήταν σε έναν τυχαίο τροχονομικό έλεγχο. Ήταν Νοέμβριος του 2025 όταν είχε συλληφθεί στη λεωφόρο Βουλιαγμένης γιατί έτρεχε με 216 χιλ/ωρα με μία Lamborghini.

Παλιός γνώριμος των Αρχών

Το 2008 ο επιχειρηματίας είχε βρεθεί στο επίκεντρο έρευνας για κύκλωμα trafficking, η οποία εξελίχθηκε σε πολυετή δικαστική υπόθεση. Όλα ξεκίνησαν τον Νοέμβριο του 2008 όταν η Ασφάλεια Αττικής ανακοίνωσε την εξάρθρωση κυκλώματος που φερόταν να στρατολογεί γυναίκες από χώρες της Ανατολικής Ευρώπης, υποσχόμενο εργασία στην Ελλάδα, και στη συνέχεια τις εξανάγκαζε σε σεξουαλική εκμετάλλευση.

Η έρευνα επεκτάθηκε και στις οικονομικές δραστηριότητες των εμπλεκομένων. Οι αστυνομικοί εξέταζαν το ενδεχόμενο χρήματα να ξεπλένονταν μέσω των αρτοποιείων της αλυσίδας «Χωριάτικο». Η υπόθεση έφτασε στις δικαστικές αίθουσες και τον Απρίλιο του 2015 το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων επέβαλε πρωτοδίκως στον Γιαννακόπουλο κάθειρξη 10 ετών και 6 μηνών για εγκληματική οργάνωση, σωματεμπορία και ηθική αυτουργία σε αρπαγή.

Αντίθετα, αθωώθηκε για την κατηγορία της νομιμοποίησης εσόδων από εγκληματική δραστηριότητα. Η έφεσή του είχε ανασταλτικό αποτέλεσμα.Τρία χρόνια αργότερα, το 2018, ο επιχειρηματίας και ακόμη 19 κατηγορούμενοι αθωώθηκαν ομόφωνα σε δεύτερη, χωριστή δικογραφία για trafficking, καθώς το δικαστήριο έκρινε ότι δεν στοιχειοθετούνταν οι κατηγορίες. 

Πηγή: documentonews.gr 

Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2026

Βλέπω μπάσκετ και τρώω πίτσα

Πέφτουν από τα σύννεφα κάποιοι, όταν αποκαλύπτονται δόλια αδικήματα ευυπόληπτων 


Ο κοινωνιολόγος Edwin Sutherland εισάγει τον όρο και την έννοια του εγκληματία του «λευκού κολάρου» ήδη το 1940, αλλά «κάθε γενιά ανακαλύπτει το εταιρικό έγκλημα και το έγκλημα του λευκού κολάρου με κάποια αφελή έκπληξη», λόγω της κοινωνικής θέσης των δραστών. 

Πέφτουν από τα σύννεφα κάποιοι, όταν αποκαλύπτονται δόλια αδικήματα ευυπόληπτων. Προφανώς, σεβόμαστε το τεκμήριο της αθωότητας. Σαφώς, η έγνοια είναι για τους περισσότερους από 2.500 εργαζόμενους, επί ξύλου κρεμάμενους. Όμως, «μπορώ να έχω λίγο τον λογαριασμό κι έναν υπεύθυνο που θέλω να ρωτήσω», τι πιο παραδοσιακά ελληνικό από το να μην είσαι VAT (ΦΠΑ) Fan, που από το 1987 έκανε πρεμιέρα με μπαμ, 6% για είδη ευρείας κατανάλωσης, 18% για υπηρεσίες και 36% στα είδη πολυτελείας. Οι πρώτοι που τον πλήρωσαν ήταν όσοι υποδέχτηκαν το νέο έτος στα «πολιτιστικά κέντρα». 

Πρωινού έργα ήταν το παιχνίδι με τις αόρατες ταμειακές, το λογισμικό που εξαφάνιζε πωλήσεις, τα «κεράσματα» και τ’ άλλα τεχνάσματα, που ήρθαν στο φως από καταγγελία στην Οικονομική Εισαγγελία για εργασιακή ατασθαλία. 

Σε αυτήν την ιστορία με τα λιπαρά και το VAT gap, που είχε κλασικά και στοιχεία μπουφόνικα -«τούβλα» από μετρητά και πολυτελή ρολόγια σε κρύπτη πίσω από παπουτσοθήκη, ούτε σε παρακμιακή ταινία προηγούμενης δεκαετίας-, φαίνεται ότι το μόνο υγιές ήταν η καταγγελία. 

Μία αναφορά στις αρχές, επώνυμη ή ανώνυμη, μπορεί να κλέψει το χαμόγελο από τους εξελιγμένους πειρατές, που διατρανώνουν την αγάπη για την πατρίδα, ενώ στήνουν την παρτίδα. Θεωρούν «μεγάλη απρέπεια τη χρησιμοποίηση εθνικών συμβόλων και ιστορικών γεγονότων με ανάρμοστο τρόπο», ενώ πρεπειά τη δομημένη δουλειά. 

Γιατί μήπως αρκετοί δεν είναι fan; Δεν λέγεται just for fun ότι το θέμα δεν είναι να μην παρανομήσεις, αλλά να μην ξέρεις να το κρύψεις. 


Πηγή: Κατερίνα Τζωρτζινάκη / naftemporiki.gr 


 


Παρασκευή, Οκτωβρίου 23, 2026

Εάν έχουμε δημοκρατία, με 25% δεν δικαιούσαι να κυβερνάς

Η κυβέρνηση θεωρεί ότι έχει προοπτική να κερδίσει τις εκλογές ακόμη και όταν στις δημοσκοπήσεις παίρνει 25% 


Κάποια στιγμή πρέπει να θυμηθούμε τι σημαίνει «κυβερνητική παράταξη». Δηλαδή, να θυμηθούμε ότι ανεξαρτήτως του εκλογικού συστήματος, η παράταξη που κυβερνά τη χώρα δεν αρκεί να είναι η σχετικά μεγαλύτερη, αλλά να έχει μια εκλογική απήχηση ικανή  να της εξασφαλίζει ότι εκπροσωπεί ένα μεγάλο, ακόμη και πλειοψηφικό ρεύμα της κοινωνίας. 

Αυτό εξηγεί γιατί έστω άτυπα πάντα θεωρήθηκε δεδομένο ότι ένα κόμμα θα έπρεπε να πάρει πάνω από 40% για να δικαιούται αυτοδύναμα να κυβερνά. Και μάλιστα αυτό κατοχυρώθηκε σε εποχές που η συμμετοχή στις εκλογές ήταν υψηλή, κάτι που σήμαινε ότι το «πάνω από 40%» σήμαινε πραγματικά μεγάλο αριθμό ψηφοφόρων. 

Όμως, το θέμα δεν είναι μόνο αριθμητικό: μια παράταξη για να μπορεί να πάρει όντως το 40% και πάνω του ενήλικου πληθυσμού, όντως εκπροσωπούσε την κοινωνία σε όλο το φάσμα. Να το πω απλά: δεν παίρνεις ένα τόσο μεγάλο ποσοστό εάν δεν εκπροσωπείς και λαϊκά στρώματα και τη μεσαία τάξη. Και αυτό σήμαινε ότι ασκούσαν πολιτική τέτοιες παρατάξεις με βάση όλο αυτό το φάσμα κοινωνικών δυνάμεων και αξιώσεων. 

Αυτή ήταν μια εκπροσώπηση που τις έκανε αναγκαστικά να λογοδοτούν περισσότερο στην κοινωνία και να είναι, εκ των πραγμάτων, περισσότερο δημοκρατικές. 

Μάλιστα, στις περιόδους έντονου δικομματισμού αυτό ίσχυε όχι μόνο για την κυβέρνηση, αλλά και για την αξιωματική αντιπολίτευση που επίσης έτεινε να είναι ιδιαίτερα ισχυρή και αντίστοιχα διαταξική ως προς την εκπροσώπηση.  

Αυτό έφτασε σε ένα όριο ως προς τα κόμματα εξουσίας με τα μνημόνια, που διέλυσαν τις κοινωνικές εκπροσωπήσεις του ΠΑΣΟΚ πρώτα και κύρια και σε σημαντικό βαθμό και της Νέας Δημοκρατίας. 

Η Νέα Δημοκρατία το 2019 και το 2023 κέρδισε καθαρά τις εκλογές και πήρε ένα ποσοστό που της έδινε πραγματικά χαρακτηριστικά «κυβερνητικής παράταξης». Μπορεί η συμμετοχή στις εκλογές να είχε ήδη υποχωρήσει, όμως παρ’ όλα αυτά πήρε 2.251.618 ψήφους το 2019 και 2.115.322 και ποσοστό 40,56% στις δεύτερες εκλογές του 2023. 

Σήμερα, η Νέα Δημοκρατία κινείται δημοσκοπικά στην πρόθεση ψήφου γύρω στο 25%. Οι δημοσκόποι πάντα δίνουν και μια «εκτίμηση ψήφου», που οδηγεί το ποσοστό της στο 30% περίπου, όμως, αυτές οι εκτιμήσεις δεν έχουν την ίδια βαρύτητα με τη μέτρηση. 

Όπως και να το δει κανείς αυτά δεν είναι ποσοστά που καθιστούν μία παράταξη κυβερνητική. Στην καλύτερη των περιπτώσεων μπορούν να θεωρηθούν ποσοστά που κατοχυρώνουν ότι το κόμμα θα είναι αξιωματική αντιπολίτευση. 

Και δεν είναι μόνο η χαμηλή εκλογική δύναμη που αντιπροσωπεύει το 25%, ιδίως εάν πρόκειται να συνεχιστεί η τάση μειωμένης συμμετοχής. Είναι και το ίδιο το γεγονός ότι αυτό το ποσοστό σημαίνει ότι η ΝΔ δεν εκπροσωπεί μια πλατιά κοινωνική συμμαχία όπως οφείλει να κάνει μια κυβερνητική παράταξη. 

Και αυτό δεν συνάγεται μόνο από μια εκτίμηση για το ποσοστό.

Προκύπτει και από τον τρόπο που σήμερα είναι διαιρεμένη η κοινωνία, ανάμεσα σε κοινωνική μειοψηφία και κοινωνική πλειοψηφία. 

Από τη μια υπάρχει, η μειοψηφία που θεωρεί ότι έχει βελτιωθεί η οικονομική της κατάσταση, δίνει θετική βαθμολογία στην κυβέρνηση στις δημοσκοπήσεις, έχει θετική γνώμη για τον πρωθυπουργό, στηρίζει συγκεκριμένες κυβερνητικές πρωτοβουλίες κα συχνά προτιμά να αυτοπροσδιορίζεται στην κεντροδεξιά. 

Αυτό δεν είναι μόνο πολιτική τοποθέτηση. Σε μεγάλο βαθμό αντιπροσωπεύει και στρώματα που ως έναν βαθμό ωφελήθηκαν από την κυβερνητική πολιτική.

Όμως, απέναντι σε αυτό υπάρχει μια κοινωνική πλειοψηφία, πάνω από τα δύο τρίτα, που αποδοκιμάζει στις δημοσκοπήσεις την κυβέρνηση, θεωρεί ότι τα πράγματα δεν πάνε προς τη σωστή κατεύθυνση στη χώρα, σε σημαντικό βαθμό θεωρεί ότι έχει επιδεινωθεί η οικονομική της κατάσταση, και διεκδικεί την πολιτική αλλαγή.

Είναι σαφές ότι όλος αυτός ο ωκεανός δυσαρέσκειας μπορεί να έχει διαφορετικές ιδεολογικές ή πολιτικές αναφορές, αλλά σίγουρα περιλαμβάνει το μεγαλύτερο μέρος των λαϊκών στρωμάτων και της μεσαίας τάξης.

Όλα αυτά εξηγούν γιατί αυτή τη στιγμή δεν μπορεί με τίποτε να θεωρηθεί η Νέα Δημοκρατία ως μια δυνάμει κυβερνητική παράταξη. Αντιθέτως, όλα τα δημοσκοπικά δεδομένα δείχνουν ότι πρόκειται για μια παράταξη στην οποία η κοινωνία γυρνάει την πλάτη και αναζητά μια εναλλακτική.

Γνωρίζω καλά τον αντίλογο: ότι αυτή τη στιγμή είναι η πιο συμπαγής εκλογική δύναμη και διατηρεί τη δημοσκοπική πρωτιά. Όμως, αυτό δεν σημαίνει ότι δικαιούται να κυβερνά, αλλά ότι δεν έχει διαμορφωθεί ακόμη ο συσχετισμός δύναμης που θα οδηγήσει σε μια εναλλακτική διακυβέρνηση. Κάτι που με τη σειρά του αναδεικνύει και την ευθύνη όσων αναφέρονται στην ανάγκη εναλλακτικής, να την κάνουν σχέδιο και πολιτική πρόταση που θα συσπειρώνει γύρω του μια εκλογική δυναμική όντως «κυβερνητικής παράταξης».

Γνωρίζω, επίσης, αυτό το οποίο επί της ουσίας λέει η κυβέρνηση: εφόσον είμαστε η πιο ισχυρή και συμπαγής παράταξη, το μόνο που χρειαζόμαστε είναι να υπάρξουν οι απαραίτητοι «πρόθυμοι» σύμμαχοι, είτε αυτό αφορά κόμματα, είτε μεμονωμένους βουλευτές σε επαρκή αριθμό. Μόνο που αυτό θα είναι μια παραχάραξη του εκλογικού αποτελέσματος και της λαϊκής βούλησης. Ακόμη περισσότερο, θα βάλει και τη χώρα μας στον φαύλο κύκλο της συγκρότησης κυβερνήσεων «συνεργασίας» ή, ακόμη χειρότερα, «εθνικής σωτηρίας» που θα επιμένουν να εφαρμόζουν μετά τις εκλογές τις πολιτικές που οι πολίτες θα έχουν συντριπτικά απορρίψει στις εκλογές. Μετά θα γίνουμε όντως Γαλλία…

Ότι η κυβέρνηση σκέφτεται με έναν δομικά αντιδημοκρατικό τρόπο δεν πρέπει να μας εκπλήσσει. Σε αυτό τουλάχιστον είναι συνεπής. Αυτό, όμως, που χρειάζεται είναι να αντιμετωπιστεί το ζήτημα της διαμόρφωσης πειστικής εναλλακτικής κυβερνητικής πρότασης με τη σοβαρότητα που του αναλογεί: δηλαδή ως ζήτημα δημοκρατίας και όχι απλώς «πολιτικού παιχνιδιού». 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Νέα επένδυση 7,6 εκατ. ευρώ στη Ρόδο από την ΒΑΠ



Σε επένδυση ύψους 7,63 εκατ. ευρώ, με στόχο τον διπλασιασμό της παραγωγής της, προχωρά η ροδίτικη βιομηχανία ΒΑΠ – Παντελής Κουγιός ΑΒΕΕ. Το νέο επενδυτικό σχέδιο αφορά τη διαφοροποίηση της παραγωγικής δραστηριότητας υφιστάμενης μονάδας ζυθοποιίας στη θέση Τσαΐρι – Αγία Βαρβάρα της Ρόδου, με την προσθήκη παραγωγής εμφιαλωμένου φυσικού μεταλλικού νερού. 

Με συνολικό επιλέξιμο κόστος 7.627.213 ευρώ, εντάχθηκε στο καθεστώς «Μεταποίηση – Εφοδιαστική Αλυσίδα» του αναπτυξιακού νόμου 4887/2022, εξασφαλίζοντας ενίσχυση 4.576.327 ευρώ, που αντιστοιχεί στο 60% της επένδυσης και θα χορηγηθεί εξ ολοκλήρου με τη μορφή φορολογικής απαλλαγής. 

Η επέκταση της παραγωγικής δυναμικότητας αναμένεται να ενισχύσει την ανταγωνιστική θέση της ΒΑΠ στην αγορά της Ρόδου και των γειτονικών νησιών, όπου η υψηλή τουριστική δραστηριότητα τροφοδοτεί τη ζήτηση, ιδιαίτερα τους θερινούς μήνες. 

Παράλληλα, η αξιοποίηση υφιστάμενων βιομηχανικών υποδομών δημιουργεί περιθώρια για οικονομίες κλίμακας και συνέργειες στην παραγωγή και τη διανομή, σε μια αγορά όπου το μεταφορικό κόστος αποτελεί σημαντικό παράγοντα διαμόρφωσης των τελικών τιμών. 

Η ιστορία της ΒΑΠ ξεκινά το 1967 στη Ρόδο, όταν ο Παντελής Κουγιός ίδρυσε μια μικρή ατομική επιχείρηση στην οδό Καποδιστρίου. Σταθμό στην ανάπτυξή της αποτέλεσε η συνεργασία με την PepsiCo, ενώ το 1991 η εταιρεία μεταφέρθηκε σε σύγχρονες εγκαταστάσεις στην Αγία Βαρβάρα Κοσκινού. 

Στα χρόνια που ακολούθησαν διεύρυνε τις δραστηριότητές της στην παραγωγή αναψυκτικών, χυμών και μπύρας, δημιουργώντας ένα διαφοροποιημένο χαρτοφυλάκιο προϊόντων που περιλαμβάνει, μεταξύ άλλων, τους χυμούς VAP Fresh και την μπύρα Ζύθος ΒΑΠ.

Η είσοδός της στο εμφιαλωμένο νερό έγινε το 1996 με το φυσικό μεταλλικό Απολλώνιο, αξιοποιώντας τον υδροφορέα της περιοχής Τσαΐρι. Το 2002 ακολούθησε η παραγωγή ανθρακούχου νερού, το 2004 τέθηκε σε λειτουργία νέα μονάδα εμφιάλωσης του Απολλώνιου και το 2005 προστέθηκε το επιτραπέζιο Aqua Vita.

Τρεις δεκαετίες μετά την πρώτη της παρουσία στον κλάδο, η ΒΑΠ προχωρά σε νέα επένδυση, με αιχμή την αύξηση της παραγωγικής της δυναμικότητας. 


Πηγή: Αλεξάνδρα Γκίτση /euro2day.gr 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 22, 2026

Οι “κεντρώοι” Γάλλοι και Γερμανοί έφεραν τέρατα, οι εγχώριοι τι φέρνουν;

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα.  


Κάθε φορά που ένα γεγονός συνταράσσει μια χώρα πετάγονται οι, συνήθεις ή μη, διαστρεβλωτές της πραγματικότητας. 

Το έχουμε δει και εδώ. 

Όταν συνέβη η τραγωδία στα Τέμπη, πρώτα έφταιγαν οι «χρόνιες παθογένειες». Όχι το γεγονός ότι το κράτος των «αρίστων» άφησε τα τρένα να κυκλοφορούν «τυφλά». 

Όταν ο κόσμος κατέβηκε μαζικά στις πλατείες και στους δρόμους, δεν έφταιγε ο θυμός, η οργή και ο φόβος για το που μπαίνουν- και δεν ξέρουν αν θα βγουν ζωντανά- τα παιδιά του. «Έφταιγε» το ξυλόλιο και ο …Πούτιν, που έφτιαχνε από το Κρεμλίνο τρολ για να υπονομεύσουν τους «αρίστους» υπουργούς. Οι οποίοι πρώτα «διασφάλιζαν την ασφάλεια» και μετά μπάζωναν στο χώρο, όπως είπαν οι δικαστές τρίβοντας τη μούρη του υπουργού «για τα μπάζα» (ο οποίος, αφού άφησε την πράσινη και πήρε τη γαλάζια σημαία, είναι έτοιμος να χοροπηδήσει μαζί με τον Άδωνη φωνάζοντας «και α και ου»). 

Τώρα, με τον ξεσηκωμό στη Γαλλία, μας λένε ότι θα έρθει η Λεπέν, επειδή έδρασαν μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Προσέξτε, στους δρόμους κατέβηκαν από 500 χιλιάδες (λέει η Αστυνομία) έως 800 χιλιάδες (άλλοι υπολογισμοί) σε μεγάλες πόλεις, όχι μόνο στο Παρίσι. Μαθητές, φοιτητές, δάσκαλοι και γονείς για τα χάλια των σχολείων, κάτι που δεν αμφισβητείται από όσους ζουν εκεί και το επιβεβαιώνουν. 

Όμως, οι από καθέδρας εγχώριοι ειδήμονες παπαγαλίζουν την ανοησία «τα μπάχαλα φέρνουν την Λεπέν». 

Φοβερή ανακάλυψη. Η Λεπέν- μας λένε- θα έρθει τώρα, επειδή έδρασαν οι μπαχαλάκηδες. Όμως, η Λεπέν είναι εκεί από καιρό. Και την φέρνει συστηματικά αυτός στον οποίο ανέθεσαν να την απομονώσει. Δέκα χρόνια κυβερνάει ο «κεντρώος» Μακρόν και την Λεπέν θα φέρουν οι σημερινοί μπαχαλάκηδες και πλιατσικολόγοι. Τους οποίους- λένε οι ξετσίπωτοι εγχώριοι προπαγανδιστές- ενθαρρύνει η γαλλική Αριστερά, η οποία, όμως, δεν έχει διοικήσει ούτε παρισινό κιόσκι εδώ και δεκαετίες. 

Τα ίδια πάνω κάτω έλεγαν τις προάλλες και για όσα έγιναν στη Γερμανία. Μετά την αποχώρηση της κραταιάς Μέρκελ, οι δυο τελευταίοι Καγκελάριοι της Γερμανίας (Σoλτς και Μερτς) έστρωσαν κανονικά το δρόμο στο ακροδεξιό AFD, αλλά οι εγχώριοι απολογητές τους θρηνούν την κατάρρευση των «κεντρώων» κομμάτων. 

Δεν βλέπουν πώς έρχεται αυτή η κατάρρευση: ακρίβεια, κρίση στέγης, αντιμεταναστευτική ρητορεία. 

Ο Κυριάκος Μητσοτάκης προβλήθηκε σαν ο εγχώριος Μακρόν. Με «κεντρώα» προβιά όταν εξυπηρετούσε, που την άλλαζε σε ακροδεξιά όταν χρειαζόταν. Έχει , άλλωστε, το κατάλληλο υλικό: Άδωνις, Βορίδης, Πλεύρης, Κυρανάκης κ.α. 

Μητσοτάκης και ΝΔ διασώζονται ακόμη επειδή εδώ δεν έχει βρεθεί κάποιος ή κάποια τύπου Λεπέν ή κόμμα σαν το AFD. Έχουν φτιάξει, όμως, Βελόπουλους, Λατινοπούλες, Κασιδιάρηδες. 

Οι Γάλλοι και Γερμανοί «κεντρώοι» (κυβερνούν δέκα χρόνια οι πρώτοι και έξι οι δεύτεροι) εκκολάπτουν τις Λεπέν και τους (τις) απογόνους του Χίτλερ. Αν δεν το καταλάβουν γρήγορα οι δικοί μας «κεντρο-μακρονιστές» (οκτώ χρόνια κυβερνούν) μπορεί να γεννήσουν ανάλογα τέρατα… 


Πηγή: Γιώργος Καρελιάς / news247.gr 





Τετάρτη, Οκτωβρίου 21, 2026

Λίγο μέτρο με την τρομολαγνεία για «χάος» δεν βλάπτει – και η χώρα πρέπει να γίνει λίγο… Γαλλία

Κάθε κοινωνική κινητοποίηση δεν σημαίνει «χάος» - και η χώρα έχει πολλούς λόγους να κινητοποιηθεί 


Τα όσα συμβαίνουν στη Γαλλία κανονικά θα έπρεπε να ερμηνεύονται ως συμπτώματα του βάθους της κοινωνικής κρίσης στην Ευρώπη και συνάμα της αδυναμίας του πολιτικού συστήματος να απαντήσει στις ανάγκες των κοινωνιών, είτε πρόκειται για τα ελλείμματα των δημόσιων εκπαιδευτικών συστημάτων, είτε για την κρίση κόστους ζωής και τη στεγαστική κρίση. 

Ωστόσο, στη χώρα μας μια ολόκληρη στρατιά «αναλυτών» ασχολείται πρωτίστως με το εάν θα έρθει το «χάος» και στα μέρη μας, ενώ ήδη σπεύδουν να στοχοποιήσουν πολιτικούς και πολιτικές δυνάμεις, ως αυτούς που θέλουν να φέρουν τα μπάχαλα στη χώρα μας. 

Ακόμη χειρότερα, διάφοροι όχι μόνο προσπαθούν να στοχοποιήσουν πολιτικούς χώρους και πολιτικούς, αλλά «φτιάχνουν κλίμα» για την ανάγκη η αστυνομία και ο αρμόδιος υπουργός να κάνουν τα απαραίτητα για να ελέγξουν τους ταραξίες. 

Και όλα αυτά με αφορμή το γεγονός ότι φοιτητές, μαθητές, και εκπαιδευτικοί έχουν εξαγγείλει για σήμερα μια μεγάλη κινητοποίηση με αφορμή τα μεγάλα προβλήματα της εκπαίδευσης, από το τεράστιο ζήτημα της φοιτητικής στέγης έως τις ελλείψεις εκπαιδευτικών στα σχολεία. 

Μια μεγάλη κινητοποίηση που από το πουθενά προκύπτει εκ των προτέρων ότι θα προκαλέσει «χάος» ή ότι θα υπάρξουν «επεισόδια», την ώρα που γνωρίζουμε καλά ότι συχνά τα επεισόδια αποδεικνύονται προβοκάτσιες. 

Μια μεγάλη κινητοποίηση που κανονικά θα έπρεπε να μας κάνει να συζητάμε για τα προβλήματα της δημόσια εκπαίδευσης, την ανάγκη να αυξηθούν οι δαπάνες, το γεγονός ότι δεν μπορούμε να προσφέρουμε στη νεολαία ένα μέλλον άλλο από την επισφάλεια και τις κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας. 

Όμως, τα προβλήματα της εκπαίδευσης ή η μεγάλη ανασφάλεια για το μέλλον που βιώνει η νέα γενιά είναι απλές υποσημειώσεις για όλους εκείνους που το μόνο που τους ενδιαφέρει είναι να μας πείσουν ότι κάθε πολιτική αλλαγή θα ήταν μια επικίνδυνη αναστάτωση. 

Βέβαια, κάνοντας αυτό, παραβλέπουν κάτι πολύ βασικό: δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πολίτες βλέπουν την αλλαγή ως καταστροφή. Ιδίως όταν αναλογιστούμε ότι η ελληνική κοινωνία είναι αυτή τη στιγμή – και μάλιστα με βάση όλες τις έρευνες – ιδιαίτερα οργισμένη με τις πολιτικές που εφαρμόζονται. 

Ακόμη περισσότερο, δεν είναι καθόλου δεδομένο ότι οι πολίτες βλέπουν τις εικόνες από τη Γαλλία και φοβούνται ότι θα έρθει το «χάος», ούτε βέβαια αισθάνονται την ανάγκη μεγαλύτερης συσπείρωσης γύρω από την κυβέρνηση. 

Αρκετοί βλέπουν όλα όσα γίνονται στη Γαλλία και σκέφτονται ότι αυτό αποτελεί τον αναγκαίο ξεσηκωμό απέναντι στις νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Πιθανώς στη χώρα μας, εξαιτίας των όσων έγιναν στη δεκαετία του 2010 και που στη συλλογική μνήμη έμειναν ως ήττες των μεγάλων κινημάτων, η διάθεση για συμμετοχή σε μαζικές κινητοποιήσεις, ιδίως για τις σχετικά μεγαλύτερες ηλικίες να είναι σχετικά μικρότερη. Όμως, ο βαθμός στον οποίο αποδέχονται τις πολιτικές που παρουσιάζονται ως «αυτονόητες» είναι ιδιαίτερα μικρός. Γι’ αυτό και επιζητούν την πολιτική αλλαγή. 

Καταλαβαίνω πολύ καλά γιατί κάποιοι θέλουν να παρουσιάσουν την πολιτική αλλαγή ως «πορεία στο χάος». Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι είναι λιγότερο αναγκαία. Σε τελική ανάλυση εάν κανείς δεν θέλει να υπάρξουν και στη χώρα μας μεγάλες και παρατεταμένες κινητοποιήσεις, θα μπορούσε να πάρει μέτρα για να απαντήσει στα άμεσα αιτήματα της κοινωνίας. Όμως, είναι σαφές ότι καμιά τέτοια διάθεση δεν υπάρχει και αυτό εξηγεί γιατί το  μόνο που μπορούν να κάνουν είναι να «τρομοκρατήσουν» προκαταβολικά μιλώντας για «χάος» και «μπάχαλα». 

Όμως, αυτό αναιρεί την πολύ απλή αλήθεια ότι σήμερα στην ελληνική κοινωνία σωρεύονται εκρηκτικά υλικά. Είτε πρόκειται για την έκρηξη της ακρίβειας, τη στεγαστική κρίση και συνολικά την κρίση κόστους ζωής, είτε πρόκειται για την υποστελέχωση της δημόσιας εκπαίδευσης και υγείας, είτε για την υπονόμευση των θεσμών και τον κυνισμό της εξουσίας, έχουμε πάρα πολλούς λόγους να κατέβουμε στους δρόμους και να απαιτήσουμε να αλλάξουν τα πράγματα. 

Και αυτό δεν είναι «χάος». Δημοκρατία είναι… 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Τρίτη, Οκτωβρίου 20, 2026

Οι κοινωνίες δεν χρειάζονται «τάξη». Βαθιά αλλαγή έχουν ανάγκη

Στον απόηχο του ξεσηκωμού στη Γαλλία – και όχι μόνο – όλοι αυτοί που δεν θέλουν να αλλάξει τίποτα, μιλούν τη γλώσσα της «τάξης» 


Την ώρα που η Γαλλία δεν έχει ακόμη συνέλθει από τον πρωτοφανή παλλαϊκό -και όχι μόνο νεανικό- ξεσηκωμό του περασμένου Σαββάτου, στην Ελλάδα βγήκαν κιόλας οι καλοθελητές που σπεύδουν να διεκτραγωδήσουν τις «καταστροφές» και τους «βανδαλισμούς» και να υπογραμμίσουν με νόημα ότι για αυτόν τον λόγο και οι πολίτες, αντανακλαστικά, θα προτιμήσουν τη «σταθερότητα». 

Ορισμένοι, μάλιστα το λένε πιο ωμά: «τέτοιες καταστάσεις διευκολύνουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη», γιατί του επιτρέπουν να πει ότι εάν δεν επανεκλεγεί, για να διαχειριστεί όπως υποτίθεται αυτός ξέρει, τις μεγάλες προκλήσεις του επόμενου διαστήματος, κινδυνεύει και η δική μας χώρα να ζήσει στιγμές ανάλογες με αυτές της Γαλλίας. 

Άλλοι, πάλι πάνε να κάνουν «ανάλυση» τύπου «βγάζω φλας αριστερά, για να στρίψω δεξιά». «Καλά όλα αυτά, αλλά τέτοιες εξεγέρσεις ξυπνούν τη “σιωπηλή πλειοψηφία”, με αποτέλεσμα τελικά να είναι η Δεξιά αυτή που κερδίζει». «Δείτε και τον Ντε Γκώλ, πώς κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968 στη Γαλλία», σπεύδουν να προσθέσουν. Και εδώ το συμπέρασμα πάλι καταλήγει να είναι το ίδιο: κάθε άλλη επιλογή εκτός από τη συνέχεια της σημερινής διακυβέρνησης, που παρουσιάζεται ως συνώνυμη της «σταθερότητας», είναι καταστροφική και δεν έχει καν νόημα να πιστέψουμε ότι η λαϊκή κινητοποίηση μπορεί να οδηγήσει στο να πάνε τα πράγματα σε πιο αριστερή, δημοκρατική και προοδευτική κατεύθυνση. 

Βεβαίως, όπως συμβαίνει συχνά με τέτοιες εύκολες «γενικεύσεις», η ιστορική εμπειρία είναι πολύ διαφορετική. Στον 20ο αιώνα ήταν οι μεγάλοι κύκλοι μαζικής κινητοποίησης – μαζί με τον φόβο επανάληψης μιας επανάστασης όπως στη Ρωσία – που οδήγησε στις μεγάλες κοινωνικές κατακτήσεις, από την κοινωνική ασφάλιση, τη δωρεάν δημόσια υγεία και παιδεία έως τις συλλογικές συμβάσεις και την αναδιανομή εισοδήματος. 

Γιατί μπορεί ο Ντε Γκωλ όντως να κέρδισε τις εκλογές αμέσως μετά τον Μάη του 1968, αλλά οι παραχωρήσεις που έκανε η γαλλική Κεντροδεξιά, ήταν μεγάλες, ξεκινώντας από τις μεγάλες μισθολογικές αυξήσεις που οδήγησαν στον τερματισμό των απεργιών του Μάη. 

Αλλά, και στη χώρα μας, εάν δεν είχαμε όλους τους μεγάλους αγώνες και κινητοποιήσεις της μεταπολίτευσης, δεν θα είχαμε την ολοένα και μεγαλύτερη στροφή της ελληνικής κοινωνίας σε πιο προοδευτική κατεύθυνση με αποκορύφωμα την «Αλλαγή» του 1981 και ίσως το μεγαλύτερο κύμα προοδευτικών δημοκρατικών αλλαγών της μεταπολεμικής περιόδου. 

Και βέβαια στην περίοδο της μεγάλης κρίσης στη χώρα μας, ήταν οι μεγάλες, εκρηκτικές συχνά, κινητοποιήσεις του αντιμνημονιακού κινήματος που έθεσαν επί τάπητος το ερώτημα εάν μπορεί να υπάρξει μια διακυβέρνηση που να μην εκπροσωπεί τους «Βάστα Σόιμπλε» και τη λογική «και εάν δεν υπήρχαν τα μνημόνια, θα έπρεπε να τα είχαμε εφεύρει».

Επομένως, όλοι αυτοί που κρούουν τον κώδωνα του κινδύνου για το «χάος» και τις «ταραχές» και εξυμνούν τη σταθερότητα, στην πραγματικότητα αυτό που δεν θέλουν είναι να διατυπωθεί μια εναλλακτική κυβερνητική πρόταση, ικανή να κάνει πράξη μια ριζική αλλαγή πολιτικής προς όφελος των λαϊκών στρωμάτων. Την πολιτική αλλαγή φοβούνται, όχι το «χάος».

Γιατί πρέπει να αναλογιστούμε τι σημαίνει σήμερα «σταθερότητα». Σημαίνει ότι θα συνεχιστεί μια πολιτική που συνεπάγεται ότι τα λαϊκά στρώματα, και ιδίως η νεολαία» παραδίδονται απροστάτευτα στην ακρίβεια και τη στεγαστική κρίση. Ότι θα οξυνθούν ακόμη περισσότερο οι κοινωνικές ανισότητες. Ότι θα ενταθεί η υπονόμευση και τελικά ιδιωτικοποίηση της δημόσιας υγείας και παιδείας. Ότι οι υποδομές δεν θα αναβαθμιστούν, καθώς δημόσιοι και ευρωπαϊκοί πόροι θα συνεχίσουν να μοιράζονται σε «ημετέρους». Ότι θα χειραγωγηθούν πλήρως οι θεσμοί του κράτους δικαίου και θα ενταθεί η αστυνομική καταστολή απέναντι σε όποιον διαφωνεί και διεκδικεί. Ότι θα συνεχιστεί η προετοιμασία του εδάφους για την ολική επαναφορά της Ακροδεξιάς στο πολιτικό προσκήνιο. 

Και εδώ να ξεκαθαρίσουμε κάτι. Προφανώς και οι άνθρωποι φοβούνται τις περιόδους μεγάλης αναταραχής. Είναι φυσικό. Αυτό δεν σημαίνει ότι φοβούνται γενικά τις λαϊκές κινητοποιήσεις. Ιδίως όταν τα αιτήματά τους είναι δίκαια και βγαίνουν μέσα από πραγματικές κοινωνικές ανάγκες. Και η ιστορία δείχνει πως όταν το μαχαίρι φτάσει στο κόκκαλο, τότε και οι «νοικοκυραίοι κατεβαίνουν στον δρόμοι και οι «φιλήσυχοι πολίτες».

Αυτοί που μισούν, εξαρχής, τις μαζικές κινητοποιήσεις και τους αγώνες, είναι αυτοί που μεταφράζουν σε ιδεολογία το στενό τους συμφέρον, δηλαδή η κοινωνική μειοψηφία που ωφελείται από τις σημερινές πολιτικές και κατεξοχήν στρατεύεται πίσω από κυβερνήσεις όπως η σημερινή, και όσοι πιστεύουν ότι η λύση για όλα τα προβλήματα είναι το «στιβαρό χέρι» ενός αυταρχικού κράτους, δηλαδή η Ακροδεξιά και οι νοσταλγοί του φασισμού.

Γι’ αυτόν τον λόγο και το πραγματικό συμπέρασμα που βγαίνει από τον κύκλο μεγάλων κινητοποιήσεων στον οποίο φαίνεται ότι μπαίνουν οι ευρωπαϊκές κοινωνίες, αντιμέτωπες με τον εκρηκτικό συνδυασμό ανάμεσα στα οξυμένα κοινωνικά προβλήματα που αντιμετωπίζουν και την κυνική απροθυμία των πολιτικών συστημάτων και των κυβερνήσεων να δώσουν λύσεις και πειστικές απαντήσεις, δεν είναι πώς θα εξασφαλιστεί η «σταθερότητα» στα ίδια αδιέξοδα, αλλά πώς θα υπάρξουν οι αναγκαίες βαθιές αλλαγές πολιτικής που απαιτούνται για να μειωθεί η πραγματική ανασφάλεια των πολιτών, μια ανασφάλεια που δεν προκαλείται από τους διαδηλωτές, αλλά από όλους εκείνους που μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και όχι των ανθρώπινων αναγκών. 


Πηγή: Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 


Δευτέρα, Οκτωβρίου 19, 2026

Μέρες ξεσηκωμού

Σε όλη την Ευρώπη οι νέοι – και όχι μόνο – ξεσηκώνονται απέναντι στην πρωτοφανή αδυναμία του πολιτικού συστήματος να απαντήσει σε στοιχειώδεις ανάγκες 


Όποιος νομίζει ότι όσα συνέβησαν στη Γαλλία, με τις πρωτοφανούς μαζικότητας διαδηλώσεις και τις συγκρούσεις με την αστυνομία είναι απλώς κάποια γαλλική ιδιαιτερότητα απλώς δεν καταλαβαίνει τι ακριβώς συμβαίνει στις ευρωπαϊκές κοινωνίες. 

Το ίδιο ισχύει, προφανώς, και για όσους αυτή τη στιγμή σπεύδουν κυρίως να δώσουν έμφαση στις καταστροφές ή τους βανδαλισμούς, για να υποστηρίξουν ότι αυτό που συμβαίνει είναι απλώς μια έκρηξη παραβατικότητας, την ώρα βέβαια που δεν έχουν να πουν λέξη για την ωμή αστυνομική βία που ρίχνει λάδι στη φωτιά. 

Γιατί αυτό που συμβαίνει στη Γαλλία είναι έκφραση ενός πανευρωπαϊκού προβλήματος. Άλλωστε, δεν συμβαίνει μόνο στη Γαλλία: είχαμε μεγάλες κινητοποιήσεις στην Ισπανία γύρω από τη στεγαστική κρίση και η γειτονική Αλβανία συγκλονίζεται από μεγάλες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις. 

Δεν είναι τυχαίο ότι σε όλες αυτές τις κινητοποιήσεις πρωταγωνιστεί η νεολαία. Είναι η κοινωνική κατηγορία που αυτή τη στιγμή είναι στο στόχαστρο και πληρώνει το μεγαλύτερο τίμημα από όλες τις άλλες κοινωνικές κατηγορίες. 

Σε όλη την Ευρώπη η δημόσια εκπαίδευση, τα σχολεία και τα πανεπιστήμια, είναι υποχρηματοδοτημένη, καθώς εφαρμόζονται πολιτικές λιτότητας στο όνομα της «δημοσιονομικής πειθαρχίας», με αποτέλεσμα προβλήματα όπως η έλλειψη εκπαιδευτικών, οι υπερβολικά μεγάλες τάξεις, και οι σοβάδες που πέφτουν. Η πρόσβαση στην ανώτατη εκπαίδευση δεν σημαίνει υποχρεωτικά και κοινωνική άνοδο, όπως ίσχυε στο παρελθόν, και ακόμη και οι πτυχιούχοι καταλήγουν σε κακοπληρωμένες θέσεις εργασίας που σήμερα υποτίθεται ότι κρατούν χαμηλά την ανεργία. Οι νέες και οι νέοι είναι αυτοί που σήμερα αναγκάζονται να μένουν με τους γονείς τους, θύματα της στεγαστικής κρίσης που κάνει τα σπίτια απλησίαστα, ενώ ακριβώς επειδή αναλαμβάνουν τις πιο κακοπληρωμένες εργασίες υφίστανται πολύ πιο άμεσα τις επιπτώσεις της συνολικότερης κρίσης κόστους ζωής. 

Όμως, δεν είναι μόνο οι νέοι. Αυτή τη στιγμή σε όλη την Ευρώπη, εάν κανείς κοιτάξει τι υπόσχονται οι «συστημικές» πολιτικές δυνάμεις, αυτό που θα δει είναι ακόμη περισσότερη λιτότητα, ακόμη περισσότερες ιδιωτικοποιήσεις, ακόμη μεγαλύτερο περιορισμό των καλύψεων που προσφέρουν τα δημόσια συστήματα υγείας, ακόμη πιο ελαστικές σχέσεις εργασίας. Το κοινωνικό κράτος βάλλεται από παντού και κατακτήσεις όπως οι συλλογικές συμβάσεις αφορούν ολοένα και μικρότερο τμήμα του εργατικού δυναμικού. Την ίδια στιγμή αναγκαίες πολιτικές, όπως αυτές που αφορούν την πράσινη μετάβαση, κατά βάση θα χρηματοδοτηθούν με το να μεταφερθεί το κόστος στις πλάτες των νοικοκυριών. 

Όλα αυτά πλέον παρουσιάζονται ως αυτονόητα. Πρωθυπουργοί και υπουργοί μιλούν μόνο τη γλώσσα των αριθμών και οποτεδήποτε πρέπει να απαντήσουν για πραγματικές κοινωνικές ανάγκες το μόνο που έχουν να πουν είναι ότι «δεν υπάρχει δημοσιονομικός χώρος». Την ίδια ώρα, προσπαθούν να πείσουν τις κοινωνίες ότι τα πραγματικά τους προβλήματα είναι μόνο αυτά που αφορούν την ασφάλεια, υποδεικνύοντας ως «εχθρούς» τους μετανάστες, τους πρόσφυγες και τους Ρομά και «προσφέροντας» αντί για καλύτερη δημόσια εκπαίδευση και υγεία απλώς περισσότερη αστυνομία.

Σε αυτό το φόντο είναι που η Ευρώπη αυτή τη στιγμή επενδύει στους αμυντικούς εξοπλισμούς και σκοπεύει να μεταφέρει πόρους από το κοινωνικό κράτος στην άμυνα. Κάτι που απλώς θα δημιουργήσει ακόμη περισσότερα κοινωνικά προβλήματα και που συνεπάγεται μεγάλους κινδύνους. 

Την ώρα που οι δείκτες δυσαρέσκειας και απονομιμοποίησης των κυβερνήσεων και των πολιτικών τους είναι σε δυσθεώρητα ύψη, το πολιτικό σύστημα, οι δημοσιογράφοι, οι κάθε λογής «ειδικοί» προσπαθούν να πείσουν τους ανθρώπους, ότι δεν υπάρχει καμία άλλη εναλλακτική από τη σημερινή κατάσταση και πως οτιδήποτε άλλο θα ισοδυναμούσε με κάθοδο στο χάος. 

Αυτή τη στιγμή οι κυβερνήσεις είναι τελείως αμήχανες απέναντι σε αυτή την κατάσταση, πρωτίστως γιατί δεν περνάει καν από το μυαλό τους μια διαφορετική πολιτική που θα απαντάει σε υπαρκτά προβλήματα και κοινωνικές ανάγκες και θα μειώσει την κοινωνική ανασφάλεια που αυτή τη στιγμή κυριαρχεί στις κοινωνίες. 

Γι’ αυτό τον λόγο και αντί να μιλήσουν πραγματικά με τις κοινωνίες, δηλαδή να ανταποκριθούν στα αιτήματά τους, αυτό που κάνουν είναι να προσπαθούν να μιλήσουν για «υποκινητές» ή να στοχοποιήσουν όσους πολιτικούς χώρους αμφισβητούν τις τρέχουσες καταστροφικές πολιτικές. 

Όλα αυτά επιτείνονται από τον τρόπο που μέσα στα κόμματα, στα κάθε λογής think tanks, στα πανεπιστήμια, στα ΜΜΕ, διαμορφώθηκε ένα διανοητικό κλίμα που μετέτρεψε τον νεοφιλελευθερισμό σχεδόν σε θρησκευτικό δόγμα και έφτιαξε μια ολόκληρη γενιά πολιτικών, «αναλυτών», δημοσιογράφων που δεν μπορεί να σκεφτεί έξω από αυτό το πλαίσιο, ακόμη και όταν αυτό εμφανώς έχει αποτύχει και να φέρει την ανάπτυξη – η Ευρώπη είναι σε στασιμότητα εδώ και καιρό – και να απαντήσει στις απαιτήσεις της κοινωνίας για μια αξιοπρεπή ζωή. 

Για αυτό τον λόγο και όλο αυτό το σύστημα όχι μόνο δεν μπορεί να σκεφτεί ότι μπορούν να υπάρξουν εναλλακτικές, αλλά και επιδίδεται στη συκοφάντηση εκείνων των ρευμάτων και των πολιτικών που σήμερα επιμένουν ότι όχι μόνο μπορεί να υπάρξει μια εναλλακτική πολιτική, αλλά μπορεί να είναι και εφικτή και να συνδυάζει την ανάπτυξη με την κοινωνική δικαιοσύνη. 

Όμως, φαίνεται ότι οι κοινωνίες, η καθεμιά με το δικό της τρόπο, αρχίζουν να αρνούνται το «δεν υπάρχει καμία εναλλακτική» και για αυτό κατεβαίνουν στο δρόμο. Όμως, αυτό που πραγματικά θα τους δώσει διέξοδο – και όχι απλώς εκτόνωση της οργής – θα είναι να υπάρξουν πολιτικές προτάσεις που να δείχνουν το δρόμο μιας εναλλακτικής διακυβέρνησης. Αυτή είναι σήμερα η ιστορική ευθύνη των δημοκρατικών και προοδευτικών δυνάμεων στην Ευρώπη. 


Πηγή:  Λευτέρης Θ. Χαραλαμπόπουλος / in.gr 

Παρασκευή, Οκτωβρίου 16, 2026

Αλέξης Τσίπρας / «Δεν θα κάνω τη χάρη στον Μητσοτάκη να ασχολούμαι με τον Ανδρουλάκη» – «Καρφιά» για Γκίλφοϊλ


Στην ανάγκη να μην αντιπαρατεθεί με τον Νίκο Ανδρουλάκη σε μία σύγκρουση της αντιπολίτευσης, καθώς η ΝΔ είναι ο μόνος κερδισμένος, στάθηκε ο Αλέξης Τσίπρας κατά την ομιλία του στην Πολιτική Επιτροπή της ΕΛ.Α.Σ. 

Ο Αλέξης Τσίπρας αναφέρθηκε, συγκεκριμένα, στις επιθέσεις που, όπως είπε, δέχεται ο ίδιος και στελέχη του κόμματός του από την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ. 

Ξεκαθάρισε ότι δεν προτίθεται να απαντήσει με προσωπικούς χαρακτηρισμούς ούτε να επιτρέψει να μετατραπεί η πολιτική αντιπαράθεση σε σύγκρουση στον προοδευτικό χώρο. 

«Ποιος ωφελείται όταν η δημόσια συζήτηση περιστρέφεται γύρω από τις συγκρούσεις της αντιπολίτευσης, αντί να περιστρέφεται γύρω από τις ευθύνες της κυβέρνησης;», διερωτήθηκε. 

Στη συνέχεια, υποστήριξε ότι οι προσωπικές αντιπαραθέσεις απομακρύνουν την προσοχή από ζητήματα όπως η ακρίβεια, η ενέργεια, η στέγη και το εισόδημα. 

«Δεν θα κάνω, λοιπόν, τη χάρη και δεν θα κάνουμε τη χάρη στον κ. Μητσοτάκη, αντί να ασχοληθώ και να ασχοληθούμε μαζί του, να ασχολούμαστε με τον κύριο Ανδρουλάκη και τις επιθέσεις του τις διαρκείς και τις προσωπικές», δήλωσε. 

Παράλληλα, υπογράμμισε ότι η ΕΛ.Α.Σ. επιδιώκει να αποτελέσει εναλλακτική δύναμη απέναντι στη Νέα Δημοκρατία και όχι συμπληρωματική. 

Τσίπρας για ακρίβεια: «Αόρατο μνημόνιο» με τιμές Γαλλίας και μισθούς Βουλγαρίας

Στην αρχή της ομιλίας του αναφέρθηκε στις αυξήσεις των τιμών και στις επιπτώσεις τους στα ελληνικά νοικοκυριά εστίασε ο Αλέξης Τσίπρας, υποστηρίζοντας ότι οι ανατιμήσεις σε βασικά προϊόντα έχουν φτάσει σε πολύ υψηλά επίπεδα.

«Συνέκρινα τις τιμές στην καθημερινότητά μας το 2019 και σήμερα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι «η ακρίβεια είναι τελικά ένα αόρατο μνημόνιο, ένα μνημόνιο που φουσκώνει τους αριθμούς στο βενζινάδικο, στο σούπερ μάρκετ, στη διαβίωση των πολιτών».

Όπως σημείωσε, οι επιπτώσεις αφορούν τους ευάλωτους, τους μισθωτούς, τη μεσαία τάξη και όσους δεν έχουν ευνοηθεί από τις οικονομικές εξελίξεις.

«Όλα τα προϊόντα έχουν ανέβει 60, 70, 80%. Ξέρετε, είναι μια πραγματικότητα την οποία αντιμετωπίζουν όλα τα ελληνικά νοικοκυριά», είπε, θέτοντας το ερώτημα κατά πόσο οι μισθοί και οι συντάξεις αυξήθηκαν αντίστοιχα.

«Εδώ έχουμε τιμές Γαλλίας και μισθούς Βουλγαρίας», ανέφερε χαρακτηριστικά.

«Ο Μητσοτάκης έχει αφήσει ανεξέλεγκτη τη δράση των καρτέλ»

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. άσκησε κριτική στην κυβέρνηση για τη λειτουργία των καρτέλ, τα οποία, όπως υποστήριξε, αποκομίζουν υπερκέρδη ενώ μεγάλο μέρος της κοινωνίας δυσκολεύεται να ανταποκριθεί στο κόστος ζωής.

«Ο κ. Μητσοτάκης και η κυβέρνησή του έχουν αφήσει παντού, ανεξέλεγκτη, τη δράση των καρτέλ. Και αυτό είναι που έχει δημιουργήσει αυτή την τρομακτική εικόνα στα σούπερ μάρκετ, και όχι μόνο», δήλωσε.

Παράλληλα, αναφέρθηκε στις τιμές των καυσίμων και στο πετρέλαιο θέρμανσης, υποστηρίζοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει δώσει δεσμεύσεις για τις τιμές των επόμενων μηνών.

Όπως είπε, το όριο του 1,4 ευρώ ανά λίτρο για το πετρέλαιο θέρμανσης είχε τεθεί έπειτα από επιστημονική έρευνα και μελέτη, ενώ έκανε λόγο για τέσσερα εναλλακτικά εργαλεία που είχαν προταθεί. 

«Το αφήγημα της τρίτης τετραετίας και της σταθερότητας δεν περπατάει»

Ο Αλέξης Τσίπρας εκτίμησε ότι το κυβερνητικό αφήγημα για τρίτη τετραετία και πολιτική σταθερότητα δεν πείθει, επικαλούμενος την ακρίβεια, τις διεθνείς εξελίξεις και τα σκάνδαλα.

«Και δεν περπατάει ούτε το αφήγημα της σταθερότητας, έχοντας μπροστά έναν απρόβλεπτο χειμώνα», ανέφερε, προσθέτοντας ότι η κυβέρνηση βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα δύσκολο πολιτικό περιβάλλον.

Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση επιχειρεί να επικαλεστεί τη διεθνή κατάσταση και τα όρια των δημοσιονομικών δυνατοτήτων, προβάλλοντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ως τον καταλληλότερο για τη διαχείριση των προβλημάτων.

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. προειδοποίησε, παράλληλα, για έναν δύσκολο χειμώνα, τον οποίο συνέδεσε με το υψηλό κόστος ζωής και τις πιέσεις που δέχεται η κοινωνική πλειοψηφία. 

Οι αιχμές για την Κίμπερλι Γκιλφόιλ και τις σχέσεις με τις ΗΠΑ

Αναφορά έκανε και στην υπόθεση της αποπομπής της Κίμπερλι Γκιλφόιλ, υποστηρίζοντας ότι οι εξελίξεις έχουν φέρει την κυβέρνηση σε δύσκολη θέση.

«Στο ζήτημα αυτό, τελικά, οι Αμερικανοί στέλνουν σε κάθε χώρα τον πρεσβευτή που τους αξίζει», σχολίασε.

Ο Αλέξης Τσίπρας επέκρινε την κυβερνητική στάση απέναντι στις ΗΠΑ, κάνοντας λόγο για μια λογική «λευκής επιταγής» που, όπως είπε, βλάπτει τα εθνικά συμφέροντα.

Παράλληλα, αναφέρθηκε σε δημοσιεύματα σχετικά με δηλώσεις της Αμερικανίδας πρέσβη για τη δυνατότητα των ΗΠΑ να επηρεάζουν κυβερνήσεις στην Ελλάδα και σε άλλες χώρες των Βαλκανίων, σημειώνοντας ότι η κυβέρνηση δεν έχει διαψεύσει τη συγκεκριμένη αναφορά.

Σκεφτείτε λοιπόν, εάν είστε Αμερικανός αξιωματούχος και γίνονται όλα αυτά, και η χώρα λέει “δεν τρέχει τίποτα”, ούτε ζητάω εξηγήσεις, τι θα λέγατε για τη χώρα αυτή;», διερωτήθηκε. 

«Η χώρα δεν είναι ούτε αποικία ούτε προτεκτοράτο» 

Συνεχίζοντας την κριτική του, ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. χαρακτήρισε την κατάσταση «κράτος μπανανία» και ζήτησε να δοθούν εξηγήσεις τόσο για όσα προηγήθηκαν όσο και για τις συνθήκες που οδήγησαν στην αποπομπή.

«Η χώρα όμως δεν είναι ούτε αποικία, ούτε προτεκτοράτο. Και πρέπει να απαιτήσουμε εξηγήσεις», τόνισε, υποστηρίζοντας ότι θα πρέπει να υπάρχουν σαφείς κόκκινες γραμμές για τις ενέργειες και τις δηλώσεις των ξένων πρέσβεων στην Ελλάδα.

«Πώς γίνεται να διεκδικείς αυτοδυναμία με 25%;» 

Σχολιάζοντας τον εκλογικό στόχο του 25% που έθεσε ο Κυριάκος Μητσοτάκης για τη Νέα Δημοκρατία, ο Αλέξης Τσίπρας αμφισβήτησε τη δυνατότητα επίτευξης αυτοδυναμίας με αυτό το ποσοστό.

«Πώς γίνεται να διεκδικείς την αυτοδυναμία με 25%;», διερωτήθηκε, συνδέοντας τον συγκεκριμένο στόχο με τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η κυβέρνηση και τα εσωκομματικά σενάρια.

Όπως υποστήριξε, η απόσταση από το 25% έως το 37% είναι μεγάλη, ενώ εκτίμησε ότι ο στόχος που τέθηκε αποτυπώνει τα πραγματικά όρια της εκλογικής δυναμικής της Νέας Δημοκρατίας. 

Τσίπρας για ΕΛ.Α.Σ.: «Τους ξεβολέψαμε – Να σταθούμε με ψυχραιμία στον στόχο»

Αναφερόμενος στην πορεία της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ο Αλέξης Τσίπρας υποστήριξε ότι η δημιουργία της κάλυψε ένα πολιτικό κενό στον προοδευτικό χώρο.

Όπως ανέφερε, η ΕΛ.Α.Σ. κατάφερε να εδραιωθεί στη δεύτερη θέση, παρά την απουσία κοινοβουλευτικής εκπροσώπησης και κρατικής χρηματοδότησης.

«Κάποιοι θα λέγανε ότι πετύχαμε ένα μικρό πολιτικό θαύμα. Να καλύψουμε τάχιστα αυτό το κρίσιμο πολιτικό κενό της ανυπαρξίας εναλλακτικού προοδευτικού πόλου διακυβέρνησης απέναντι σε αυτόν της δεξιάς», σημείωσε.

Παράλληλα, κάλεσε τα στελέχη του κόμματος να αντιμετωπίσουν τις επιθέσεις με ψυχραιμία, νηφαλιότητα και σταθερότητα ως προς τον στόχο.

«Όχι να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με άλλους, αλλά να τσακωνόμαστε και να παλεύουμε με τα προβλήματα των πολιτών», ανέφερε, δίνοντας έμφαση στην ανάγκη κατάθεσης εναλλακτικών προτάσεων για την αντιμετώπιση των προβλημάτων της καθημερινότητας. 

Η αναφορά στη διακυβέρνηση του 2015-2019

Ο πρόεδρος της ΕΛ.Α.Σ. αναφέρθηκε και στην περίοδο διακυβέρνησης του 2015-2019, σημειώνοντας ότι το σύνθημα «Πρώτη φορά Αριστερά» παραμένει στη μνήμη των πολιτών.

Όπως είπε, η κυβέρνηση εκείνης της περιόδου, πέρα από τη μάχη με την τρόικα και τα μνημόνια, προχώρησε σε αλλαγές που αφορούσαν την ιθαγένεια για τα παιδιά μεταναστών που γεννιούνται στην Ελλάδα, την ταυτότητα φύλου, την επίλυση του Μακεδονικού, ρυθμίσεις στην εργασία και το κοινωνικό εισόδημα αλληλεγγύης.

Υποστήριξε, επίσης, ότι η συγκεκριμένη κυβέρνηση είχε αριστερό πρόσημο, καθώς κατάφερε να μειώσει τον δείκτη φτώχειας και να στηρίξει τους οικονομικά ασθενέστερους. 

«Εμείς με τη Δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες»

Ο Αλέξης Τσίπρας απέρριψε τα σενάρια συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, δηλώνοντας ότι η πολιτική διαδρομή του ίδιου και του κόμματός του βρίσκεται απέναντι στη Δεξιά.

«Εμείς, λοιπόν, με τη δεξιά είμαστε ασύμβατες ευθείες, δεν το ταλαιπωρούμε άλλο», ανέφερε, προσθέτοντας ότι άλλοι θα πρέπει να επανεξετάσουν τις πολιτικές τους επιλογές.

Επανέλαβε, τέλος, ότι η ΕΛ.Α.Σ. δημιουργήθηκε για να αποτελέσει τον εναλλακτικό πόλο απέναντι στη Νέα Δημοκρατία.

«Εμείς γεννηθήκαμε για να είμαστε ο αντίπαλος και ο εναλλακτικός πόλος απέναντι στη ΝΔ στο πολιτικό μας σύστημα. Αυτό το κενό καλύψαμε. Εμείς δεν έχουμε συνεργαστεί κυβερνητικά με τη Νέα Δημοκρατία», κατέληξε. 


Πηγή: tvxs.gr 



Ρόδος: Άμεσα μέτρα στήριξης μετά την κακοκαιρία ζητούν οι ξενοδόχοι



Την άμεση στήριξη των επιχειρήσεων που επλήγησαν από την κακοκαιρία της 14ης Οκτωβρίου, την επαναφορά των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ και τη χρηματοδότηση αντιπλημμυρικών έργων από τα έσοδα του Τέλους Ανθεκτικότητας ζητά η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου. 

Με επιστολή της προς τους υπουργούς Εθνικής Οικονομίας και Οικονομικών, Κυριάκο Πιερρακάκη, και Τουρισμού, Όλγα Κεφαλογιάννη, καθώς και τους βουλευτές Δωδεκανήσου, η Ένωση επισημαίνει την ανάγκη ταχείας αποκατάστασης των ζημιών σε έναν προορισμό που εξακολουθεί να φιλοξενεί περισσότερους από 150.000 επισκέπτες. 

Μεταξύ άλλων, ζητά εξάμηνη αναστολή φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων για τις πληγείσες επιχειρήσεις, επιχορηγήσεις και θεσμοθέτηση μηχανισμού επιστροφής σημαντικού μέρους των εσόδων του Τέλους Ανθεκτικότητας στις τοπικές κοινωνίες, προειδοποιώντας ότι οι ελλείψεις υποδομών και οι αυξανόμενες επιβαρύνσεις απειλούν την ανταγωνιστικότητα του νησιού. 

Ακολουθεί η επιστολή της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου: 

“Αξιότιμε κύριε Υπουργέ, 

Αξιότιμη κυρία Υπουργέ, 

Αξιότιμη κυρία Βουλευτή, 

Αξιότιμοι κύριοι Βουλευτές, 

Τα ακραία καιρικά φαινόμενα που εκδηλώθηκαν στη Ρόδο στις 14 Οκτωβρίου 2026 προκάλεσαν σοβαρές ζημιές σε υποδομές, κατοικίες και επιχειρήσεις σε πολλές περιοχές του νησιού, μεταξύ των οποίων και σε ξενοδοχειακές μονάδες που εξακολουθούσαν να βρίσκονται σε λειτουργία. 

Η ταχεία αποκατάσταση των ζημιών έχει ιδιαίτερη σημασία, καθώς η τουριστική περίοδος βρίσκεται ακόμη σε εξέλιξη και το νησί φιλοξενεί αυτή τη στιγμή περισσότερους από 150.000 επισκέπτες. Η διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας των επιχειρήσεων και της ομαλής παροχής υπηρεσιών αποτελεί κρίσιμη προϋπόθεση για τη διατήρηση της εικόνας, της αξιοπιστίας και της διεθνούς ανταγωνιστικότητας του προορισμού. 

Η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου ζητά την ενεργοποίηση ενός ολοκληρωμένου πλαισίου στήριξης των πληγεισών επιχειρήσεων, ώστε να αποκατασταθούν οι ζημιές, να διασφαλιστεί η βιωσιμότητά τους και να περιοριστούν οι επιπτώσεις στην τοπική οικονομία και την απασχόληση.

Με δεδομένο ότι η Ρόδος αποτελεί έναν από τους σημαντικότερους διεθνείς τουριστικούς προορισμούς της χώρας και σημαντικό πυλώνα δημιουργίας εισοδήματος, απασχόλησης και δημοσίων εσόδων, θεωρούμε ότι η στήριξή της συνιστά ζήτημα ευρύτερης στρατηγικής σημασίας για την ελληνική οικονομία και τον τουρισμό. 

Στο πλαίσιο αυτό, ζητούμε την παρέμβασή σας για την προώθηση των ακόλουθων μέτρων:

1.Άμεση στήριξη των πληγεισών επιχειρήσεων. 

Ζητούμε την άμεση καταγραφή και αποτίμηση των ζημιών, την επίσπευση των διαδικασιών κρατικής αρωγής και την ενεργοποίηση κατάλληλων προγραμμάτων επιχορήγησης για την αποκατάσταση των ζημιών σε κτιριακές εγκαταστάσεις, εξοπλισμό και υποδομές.

Παράλληλα, ζητούμε την αναστολή για έξι μήνες των φορολογικών και ασφαλιστικών υποχρεώσεων των αποδεδειγμένα πληγεισών επιχειρήσεων, καθώς και την εξέταση πρόσθετων μέτρων ενίσχυσης της ρευστότητας και διατήρησης της απασχόλησης.

2. Μειωμένοι συντελεστές ΦΠΑ για την ενίσχυση της ανταγωνιστικότητας της Ρόδου. 

Επανερχόμαστε στο πάγιο αίτημα της Ένωσής μας για επαναφορά των μειωμένων συντελεστών ΦΠΑ στη Ρόδο, η οποία ήταν από τα πρώτα νησιά που εξαιρέθηκαν από το σχετικό καθεστώς, παρά τα ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της ως νησιωτικής και παραμεθόριας περιοχής και εξωτερικού συνόρου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ανάγκη αυτή καθίσταται ακόμη πιο επιτακτική στη σημερινή συγκυρία, υπό το βάρος των αυξανόμενων λειτουργικών δαπανών, του κόστους μεταφορών και προμηθειών, αλλά και των πρόσθετων επενδύσεων που απαιτεί η προσαρμογή των επιχειρήσεων στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης.

Η εφαρμογή της αρχής της νησιωτικότητας οφείλει να αποτυπώνεται σε ουσιαστικά μέτρα που αντισταθμίζουν τα μόνιμα διαρθρωτικά μειονεκτήματα των νησιωτικών επιχειρήσεων και ενισχύουν την ανταγωνιστικότητά τους.

Η επαναφορά του μειωμένου ΦΠΑ αποτελεί κρίσιμο μέτρο φορολογικής δικαιοσύνης και ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της Ρόδου έναντι ανταγωνιστικών διεθνών προορισμών, οι οποίοι λειτουργούν με ευνοϊκότερο φορολογικό και λειτουργικό κόστος.

3. Έργα υποδομής και ανθεκτικότητας – Ανταποδοτικότητα και εξορθολογισμός του Τέλους Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση 

Η πρόσφατη κακοκαιρία ανέδειξε με τον πλέον σαφή τρόπο υφιστάμενα κενά και αδυναμίες στις υποδομές του νησιού, καθώς και την ανάγκη να επιταχυνθούν τα έργα αντιπλημμυρικής προστασίας και συνολικής θωράκισης της Ρόδου απέναντι στις επιπτώσεις της κλιματικής κρίσης. Παράλληλα με τα άμεσα μέτρα στήριξης των επιχειρήσεων και τα αναγκαία φορολογικά μέτρα ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας του νησιού, απαιτείται και ένας ολοκληρωμένος σχεδιασμός πρόληψης και ανθεκτικότητας που θα περιορίσει αντίστοιχους κινδύνους στο μέλλον.

Ζητούμε να δοθεί προτεραιότητα στη χρηματοδότηση και υλοποίηση ολοκληρωμένων παρεμβάσεων, με βάση επικαιροποιημένες μελέτες, καθώς και στην αποκατάσταση των ζημιών στο οδικό δίκτυο και στις λοιπές υποδομές που επηρεάζουν την ομαλή λειτουργία του προορισμού. Η ανθεκτικότητα της Ρόδου απέναντι στην κλιματική κρίση απαιτεί συντονισμό, σαφή κατανομή αρμοδιοτήτων και εξασφαλισμένους πόρους, με μακροπρόθεσμο σχεδιασμό και όχι αποσπασματικές παρεμβάσεις.

Ακριβώς γι’ αυτό, τα έργα αυτά θα πρέπει να αποτελέσουν άμεση προτεραιότητα χρηματοδότησης από τους πόρους του Τέλους Ανθεκτικότητας στην Κλιματική Κρίση, το οποίο θεσπίστηκε για την αντιμετώπιση των συνεπειών της κλιματικής κρίσης και επιβαρύνει τις ξενοδοχειακές επιχειρήσεις και τους επισκέπτες του νησιού. Είναι εύλογο οι προορισμοί, όπως η Ρόδος, που συνεισφέρουν σημαντικά στα έσοδα του συγκεκριμένου τέλους να έχουν ουσιαστικό όφελος από την αξιοποίησή του, μέσω έργων που ενισχύουν την ανθεκτικότητα των τοπικών υποδομών και προστατεύουν τις επιχειρήσεις, τους εργαζομένους, τους κατοίκους και τους επισκέπτες.

Ζητούμε, συνεπώς, να θεσμοθετηθεί σαφής και διαφανής μηχανισμός απόδοσης σημαντικού μέρους των εσόδων, μέσω ειδικού λογαριασμού, στους Δήμους και τις Περιφέρειες όπου εισπράττεται το τέλος, με σκοπό τη χρηματοδότηση έργων αντιπλημμυρικής προστασίας, πρόληψης και διαχείρισης φυσικών καταστροφών, έργων αναβάθμισης υποδομών και λοιπών παρεμβάσεων που ενισχύουν την ποιότητα και την ανθεκτικότητα του τουριστικού προϊόντος, καθώς και αποκατάστασης κρίσιμων υποδομών, και με δημόσια λογοδοσία για τη χρήση τους.

Επιπλέον, θεωρούμε αναγκαία τη συμμετοχή της Ένωσης Ξενοδόχων Ρόδου στον σχεδιασμό και την ιεράρχηση των σχετικών παρεμβάσεων, σε συνεργασία με την Τοπική Αυτοδιοίκηση και τους αρμόδιους φορείς.

Η ανθεκτικότητα των τουριστικών προορισμών δεν μπορεί να παραμένει μια γενική δημοσιονομική επιδίωξη. Πρέπει να μεταφράζεται σε συγκεκριμένα έργα, με μετρήσιμο αποτέλεσμα για τις τοπικές κοινωνίες που χρηματοδοτούν το σχετικό τέλος.

Η διασφάλιση αυτής της ανταποδοτικότητας αποτελεί βασική προϋπόθεση για τη νομιμοποίηση και την κοινωνική αποδοχή του μέτρου. Ταυτόχρονα, καθίσταται ακόμη πιο αναγκαία μια συνολική επανεξέταση της δομής και της λειτουργίας του.

Ειδικότερα, ζητούμε την επανεξέταση και τον εξορθολογισμό του συγκεκριμένου τέλους, το οποίο επιβαρύνει την ανταγωνιστικότητα του ελληνικού ξενοδοχειακού προϊόντος. Η χρηματοδότηση της πρόληψης και της αποκατάστασης των συνεπειών των φυσικών καταστροφών δεν μπορεί να αποτελεί αποκλειστική επιβάρυνση ενός μόνο κλάδου. Το σχετικό κόστος πρέπει να κατανέμεται ισόρροπα σε όλους τους κλάδους της οικονομίας, με σαφή ανταποδοτικότητα για τους προορισμούς που το χρηματοδοτούν και με διαφάνεια ως προς τη χρήση των σχετικών πόρων.

Αξιότιμες κυρίες και κύριοι,

Η Ένωση Ξενοδόχων Ρόδου έχει επανειλημμένα επισημάνει ότι η διατήρηση της ανταγωνιστικότητας του νησιού δεν εξαρτάται μόνο από τις ιδιωτικές επενδύσεις και την ποιότητα των παρεχόμενων υπηρεσιών, αλλά και από την ύπαρξη ενός δίκαιου φορολογικού πλαισίου, επαρκών δημόσιων υποδομών και αποτελεσματικών πολιτικών προσαρμογής στην κλιματική κρίση.

Η κακοκαιρία της 14ης Οκτωβρίου υπενθύμισε με τον πιο εμφατικό τρόπο ότι ζητήματα που συζητούνται εδώ και χρόνια δεν μπορούν πλέον να παραμένουν σε εκκρεμότητα. Απαιτούν συγκεκριμένες αποφάσεις, χρονοδιαγράμματα και δεσμεύσεις.

Το ζητούμενο σήμερα δεν είναι μόνο η αποκατάσταση των ζημιών και η επαναφορά της ομαλότητας. Είναι η διασφάλιση ότι η Ρόδος θα παραμείνει ένας ισχυρός και ανταγωνιστικός διεθνής προορισμός τα επόμενα χρόνια.

Η συσσώρευση φορολογικών επιβαρύνσεων, το αυξημένο λειτουργικό κόστος, οι αυξανόμενες απαιτήσεις προσαρμογής στην κλιματική κρίση και οι ελλείψεις σε κρίσιμες υποδομές επιβαρύνουν τις επιχειρήσεις και υπονομεύουν τη θέση του νησιού σε ένα ολοένα πιο ανταγωνιστικό διεθνές περιβάλλον.

Γι’ αυτό και η στήριξη της Ρόδου δεν αποτελεί απλώς ανταπόκριση σε μια έκτακτη συγκυρία. Αποτελεί επένδυση στην ανθεκτικότητα, την ανταγωνιστικότητα και τη διατήρηση της σημαντικής συμβολής του νησιού στην απασχόληση, τον τουρισμό και την εθνική οικονομία.

Ζητούμε την άμεση συνδρομή σας για την προώθηση των παραπάνω μέτρων, καθώς και τον συντονισμό των αρμόδιων Υπουργείων και φορέων, προκειμένου να υπάρξει έγκαιρη και αποτελεσματική ανταπόκριση στις ανάγκες των πληγεισών επιχειρήσεων και της τοπικής κοινωνίας.

Σας ευχαριστούμε εκ των προτέρων για την προσοχή και τη συνδρομή σας και παραμένουμε στη διάθεσή σας για συνεργασία και περαιτέρω τεκμηρίωση των προτάσεών μας”. 


Πηγή: tornosnews.gr 

Πέμπτη, Οκτωβρίου 15, 2026

Η Ρόδος μετρά τις πληγές της μετά τη φονική κακοκαιρία

 Έλεγχοι σε όλα τα σχολεία του νησιού - Οι υπηρεσίες του δήμου προχωρούν στην καταγραφή των ζημιών και στους απαραίτητους ελέγχους σε δημόσιες υποδομές 


Τις πληγές που άφησε πίσω της η σφοδρή κακοκαιρία μετρά η Ρόδος, θρηνώντας παράλληλα την απώλεια του 62χρονου, το όχημα του οποίου παρασύρθηκε από ορμητικά νερά στην παραλία Στεγνά Αρχαγγέλου. 

Οι υπηρεσίες του δήμου προχωρούν στην καταγραφή των ζημιών και στους απαραίτητους ελέγχους σε δημόσιες υποδομές και σχολικά συγκροτήματα. 

Όπως ανέφερε στο Αθηναϊκό – Μακεδονικό Πρακτορείο Ειδήσεων ο αντιδήμαρχος Πολιτικής Προστασίας του Δήμου Ρόδου, Μιχάλης Θωμάτος, ιδιαίτερη βαρύτητα δίνεται στην ασφάλεια των σχολικών εγκαταστάσεων, καθώς η ένταση των καιρικών φαινομένων καθιστά αναγκαία την προσεκτική επιθεώρησή τους πριν από την επιστροφή μαθητών και εκπαιδευτικών. 


Κλειστά και σήμερα τα σχολεία 

Με απόφαση του δημάρχου Ρόδου, Αλέξανδρου Κολιάδη, τα σχολεία όλων των βαθμίδων παραμένουν κλειστά και σήμερα, προκειμένου οι τεχνικές υπηρεσίες του δήμου, σε συνεργασία με αρμόδια συνεργεία και εξειδικευμένους επιστήμονες, να πραγματοποιήσουν ελέγχους στις σχολικές μονάδες σε ολόκληρο το νησί. 

«Στόχος είναι να διαπιστωθεί εάν έχουν προκληθεί φθορές ή ζημιές από τις ισχυρές βροχοπτώσεις και τα υπόλοιπα ακραία καιρικά φαινόμενα, ώστε να διασφαλιστεί ότι οι σχολικοί χώροι είναι απολύτως ασφαλείς για την επιστροφή των παιδιών και του εκπαιδευτικού προσωπικού» επισήμανε ο αρμόδιος αντιδήμαρχος. 



Την ίδια ώρα, τα συνεργεία του δήμου συνεχίζουν τις παρεμβάσεις για την αντιμετώπιση των προβλημάτων που προκάλεσε η κακοκαιρία, ενώ η συνολική αποτίμηση των ζημιών αναμένεται να αποτυπώσει το μέγεθος των καταστροφών σε περιοχές του νησιού που δέχθηκαν τον μεγαλύτερο όγκο βροχής. 

φώτος: (ΑΡΓΥΡΗΣ ΜΑΝΤΙΚΟΣ/EUROKINISSI)

Πηγή: naftemporiki.gr 

Twitter Delicious Facebook Digg Stumbleupon Favorites More